Το βιβλίο όπως παραδέχεται στο τέλος ο συγγραφέας του είναι ένα κράμα μεταξύ της Εύας του Τζαίημς Τσαίηζ (βίπερ που δεν είχα την τύχη ή ατυχία να διαβάσω), τον Ρίπλεϋ της Patricia Highsmith, τον Ακροϋντ της Agatha Christie και μια μικρή δόση απο τον Χαμένο πίνακα του Ρέμπραντ του Oliver Banks και δεν θα διαφωνήσω καθόλου μαζί του. Ο πρωταγωνιστής Παύλος Μακρής - όπως μας συστήνεται και έχει σημασία - απο την αρχή ήταν σαν να άκουγα να μου αφηγείται με την φωνή του Πέτρου Μαρτινίδη και όπως διαπιστώθηκε αργότερα είχε και τα χαρακτηριστικά του - της τότε εποχής που το βιβλίο κυκλοφόρησε - δλδ μαύρα μαλλιά και άσπρα γένια. Μόνο που στην συνέχεια τον πλημμύρισε ένας διάχυτος ερωτισμός για την υπαστυνόμο Λήδα, εκεί τον έχασα! Εκεί η αλήθεια είναι ότι με χάλασε λίγο, γιατί μου φάνηκε σαν να διάβασα τις σημειώσεις ενός πορνόγερου όπως το παραδέχεται και πάλι λίγο αργότερα. Καλούτσικο σαν πρώτο βήμα και πρώτο βιβλίο αλλά περίμενα πολλά περισσότερα για το πνεύμα του Μαρτινίδη που ξέρω. Φυσικά θα διαβάσω και τα άλλα του βιβλία.