วิวาทหวาน

by เพลงพรรษ, err_or

เมื่อ ‘ป๋าหมาก’ ปะทะ ‘แม่เห็ดจอมจิก’
อะไรจะเกิดขึ้น... ถ้าไม่ใช่ ‘วิวาทอันแสนหวาน’
...

สนามแข่งขันครั้งนี้มีนักมวยฝีมือเด็ดโคจรมาพบกัน...

มุมน้ำเงิน... นักชกดาวรุ่ง ขยันแย็บ แต่แสบนาน ‘อิชฌนัย’ เจ้าของฉายา ‘ป๋าหมาก ศิษย์ 4cus Studio’มุมแดง... ‘พิณณา ศิษย์เพ็ตซาลอน’ นักชกหน้าหวาน พูดน้อยต่อยหนัก แถมจิกกัดไม่เลิก เจ้าของฉายา ‘เห็ดนางฟ้า’

ทั้งๆ ที่เก๋าเกมกว่า แถมอยู่มานาน (ก็แก่กว่านั่นแหละ) การวิวาท เอ้ย การแข่งขันทาง ‘วาจา’ ครั้งนี้จึงดูเหมือนอิชฌนัยจะได้เปรียบ อ๊ะ!แต่อย่าเพิ่งเลือกข้างเร็วไป เพราะผู้มาใหม่อย่างพิณณาก็ดูท่าจะไม่ใช่ย่อย

ทว่าขณะที่คนรอบข้างต้องซูดปากซี้ดเพราะความดุเด็ดเผ็ดมันกับการทะเลาะกันของคนทั้งคู่ แต่ไหง ฝ่ายน้ำเงินกลับจะล้มมวยง่ายๆ เมื่อหัวใจเกิดเต้นผิดจังหวะเพราะอยู่ใกล้คู่ชกนานเกินไป แถมยิ่งรู้ว่าเธอกำลังถูก ‘ใคร’ บางคนเฝ้าติดตามและวางแผนชั่วร้ายจนทำให้ตกอยู่ในอันตรายด้วยแล้ว เขาก็แทบยกธงขาวแล้วรีบย้ายข้างไปอยู่มุมเดียวกันกับเธอทันที!

496 pages, Paperback

First published June 1, 2014

Reviews

[Natt · Rating 3 out of 5]

อิชฌนัย ช่างภาพหนุ่ม เจ้าสตูดิโอถ่ายภาพ เป็นคู่กัดลับฝีปากกับ พิณณา เจ้าของร้านเพ็ดซาลอนที่อยู่ติดกัน อันที่จริงเขากับเธอควรจะญาติดีกัน เพราะหุ้นส่วนสตูดิโอก็คือพี่เขยของเธอ และเธอเองก็มีหุ้นในสตูดิโอเช่นกัน แต่ความที่อิชฌนัยเป็นปากไม่ดี ใข้ปากเย้าแหย่ ตอแยเธอบ่อยๆ พิณราจะไม่มั่นใจนักเมื่อเขาบอกว่า "ขอคบเป็นแฟน"
เรื่องรักๆ ที่มีบทค่อปากต่อคำแบบทันกันนี้ อ่านมันดี และในความรักก็มีคนร้ายโรคจิตเป็นตัวก่อกวน กับมีน้องหมา 2 ตัวที่เชื่อมโยงให้ทั้งคู่ลงเอยกันได้

อ่านสนุก แม้จะรู้สึกว่า 'ตรงนี้ไม่ต้องเขียนก็ได้' อยูบ่อยครั้ง

[Lily 百合花 · Rating 3 out of 5]

เรื่องนี้น่ารักดี สำนวนภาษาลื่นไหล อ่านไปได้เรื่อยๆ เพียงแต่รู้สึกว่าเรื่องเวิ่นไปหน่อย คือจริงๆ ประเด็นในเรื่องไม่ค่อยมีอะไรมากหรอก แต่เล่มหนาเชียว อ่านไปก็เลยได้แต่คิดในใจว่า ทีเล่มที่เราอยากให้หนากว่านี้กลับบางเชียว ทีเล่มที่น่าจะจบตั้งแต่ 300-400 หน้า ก็ยังยาวกว่านั้น ยาวไปก็กลายเป็นเรื่องยืดเยื้ออ่ะนะ

อิชฌนัย หรืออิฐ พระเอกปากไม่ค่อยดี ที่พูดจาดีๆ ได้ไม่กี่ประโยค ก็จะตามมาด้วยประโยคที่ชวนตบและเตะมากๆ 555+ ส่วนคนที่เป็นคู่ต่อสู้ของเขาก็คือพิณณา (แอบแปลกใจว่าทำไมไม่ชื่อเล่นว่าพิณ) ชื่อเล่นว่าเกด (น่าจะเพราะมีพี่สาวชื่อแก้ว จะได้เข้ากัน 555+) ทั้งสองก็ไม่ได้เถียงกันนานเท่าไรหรอก ครึ่งเล่มก็รักกันแล้ว และเป็นแฟนกัน แต่ก็เข้าใจว่าทำไมรักกัน เพราะสิ่งที่ทำให้กัน มันทำให้ผูกพัน และรู้สึกว่าคนๆ นี้คือคนที่ใช่ไรงี้ 555+

คนเขียนมีความรู้ด้านการเลี้ยงสัตว์เป็นอย่างดีเลย อ่านแล้วละเอียดยิบ หลายๆ อย่างที่ไม่เคยรู้ ก็ได้รู้ ถือเป็นจุดที่ดีของเรื่องเลย

ไม่ชอบผู้ชายเจ้าชู้อย่างช้าง หรือฐิติกร เพื่อนของอิฐ แบบว่าทั้งๆ ที่แต่งงานกับแก้ว พี่สาวเกดแล้ว ก็ยังจะแอบมีชู้ได้อีก เป็นอะไรที่อ่านแล้วไม่ชอบคนๆ นี้อย่างจริงจังเลย และอีกคนก็คือนพนัย (ชื่อนี้ป่ะหว่า) 555+ เจ้าของกาก้า ดูโรคจิตมากๆ เลยแฮะ

บอกตามตรงนะ สำหรับลี่แล้ว กลัวสัตว์อ่ะค่ะ คือเห็นได้ แต่ไม่กล้าสัมผัส คือกลัวอ่ะ แต่อ่านเรื่องนี้แล้วชอบทั้งเจ้าซูชิ (ฮาที่เรียกชื่อเล่นว่า ไอ้ชิ 555+) และเจ้าตัวใหญ่ (กาก้า) ที่อิฐเอามาเลี้ยงอ่ะ น่ารักมากๆ อ่านแล้วแบบว่า ขนาดคนที่กลัวสัตว์อย่างเรา ยังอ่านแล้วอมยิ้ม ชอบอ่ะ น่ารักดี 555+

ไม่ค่อยชอบพระเอกที่ชอบหึงหวงไม่เข้าเรื่อง ไม่ไว้วางใจนางเอกบ่อยครั้ง (หูเบา หึงไม่เข้าเรื่อง หึงแม้แต่กับเพื่อนของตัวเอง 555+) ดีว่านางเอกเข้มแข็ง แล้วก็อยากจะหันไปตบพระเอกแทนเลยว่า คนที่เข้ามายุ่ง เข้ามาเกี่ยวพันกับเธอ ก็คือเขาก่อนไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมไม่เคยไว้วางใจกันเลยล่ะ ชริชริ

โดยรวมอ่านแล้วชอบค่ะ น่ารักดีค่ะ อ่านเพลินๆ ได้เรื่อยๆ อมยิ้มเป็นพักๆ มีมุกให้ขำนิดๆ หน่อยๆ เป็นระยะๆ