Toen begin 2014 uitkwam dat de nonnen van het Ierse Tuam 796 baby’s van ‘gevallen vrouwen’ in het riool van hun weeshuis hadden gedumpt, was de verontwaardiging groot, ook bij ons. Maar is de toestand in België wel zoveel beter dan in Ierland? In 2011 startte het parket van Kortrijk een onderzoek naar kindermisbruik door twee kloosterzusters. Aanleiding was een klacht van de toen vijftigjarige Bruggeling Erik. In Zusters zonder liefde getuigen Erik en andere slachtoffers over misbruik en mishandeling door liefdeloze nonnen, gisteren én vandaag
De-gou-tant. Dan heb ik het over de inhoud van het boek. Onwaarschijnlijk wat voor beesten sommige mensen kunnen zijn. Wat me vooral ook choqueerde is dat deze praktijken gewoon ongestraft blijven voortgaan: de nieuwe generatie nonnen (twintigers!) blijkt geen haar beter te zijn! Het boek samengevat in enkele emoties die tijdens het lezen opkwamen: woede, walging, ongeloof, verdriet, verbijstering, minachting, en vooral nog meer woede.
Een boek met schokkende getuigenissen. Van zulke verhalen wordt je boos, teleurgesteld, verdrietig, allemaal tegelijkertijd. Macht, misbruik, verwaarlozing, dood, geldgewin,… En dat allemaal in naam van een geloof dat het goede en liefde verkondigd.
Leest taalkundig heel vlot, maar amai, mijn maag is wel meermaals heel erg omgedraaid. Heb ik het boek al willen weggooien? Jazeker. Ben ik al geshockeerd geweest? Zeer zeker. Zou ik het aanbevelen? Ook zeker! Maar wees gewaarschuwd: het is een heavy boek.
Moet je gelezen hebben,.. pijnlijk om vast te stellen wat er allemaal in onze samenleving heeft plaatsgevonden,.. zo dichtbij, zo onlangs,.. schrijnend!!!
Het was een beetje schokkend om te lezen dat mijn oude buurman er in voorkwam... Heb dit nooit van hem geweten en om het dan daar te moeten lezen... Dit kwam even binnen...