What do you think?
Rate this book
Γυναίκα με ποδήλατο
Ένας παλιός συνωμότης που εμφανίζεται σαν φάντασμα έξω από ένα αρωματοπωλείο. Μια όμορφη γυναίκα που την απειλεί η φαντασία των ανθρώπων της επαρχιακής πόλης. Ο κόσμος των παιδιών που ασφυκτιούν ανάμεσα στους μεγάλους. Ένας σύντομος έρωτας στη Γαλλία και ο αποχαιρετισμός ενός φίλου μέσα από τη μουσική.
Ο Νικόλας Σεβαστάκης προσεγγίζει με διεισδυτική ματιά και αποδραματοποιημένη αφήγηση τις λεπτές αποχρώσεις που περιπλέκουν έναν έρωτα, έναν θαμμένο φόβο, μια τυχαία συνάντηση. Στις ιστορίες του, μια συνηθισμένη μέρα παίρνει παράξενη κλίση και οι μνήμες εισβάλλουν απρόσκλητες στο παρόν. Οι άνθρωποι μοιάζουν φτιαγμένοι από το υλικό της αμφιβολίας, αλλά επιμένουν να διεκδικούν πίστη στα λόγια και στο βλέμμα του άλλου.
Στα διηγήματα αυτά οι τελευταίες δεκαετίες περνούν αποσπασματικά, ωστόσο μας τοποθετούν στον καιρό και τον τόπο, με εικόνες και χειρονομίες που μαρτυρούν τη συνύπαρξη της ομορφιάς και της απώλειας. Και τα πρόσωπα, τα οποία συναντούμε εδώ, άλλοτε λοξοδρομούν προς την ονειροπόληση κι άλλοτε υποφέρουν από τους ρόλους που έτυχε να παίζουν στη ζωή τους....
Ο Νικόλας Σεβαστάκης προσεγγίζει με διεισδυτική ματιά και αποδραματοποιημένη αφήγηση τις λεπτές αποχρώσεις που περιπλέκουν έναν έρωτα, έναν θαμμένο φόβο, μια τυχαία συνάντηση. Στις ιστορίες του, μια συνηθισμένη μέρα παίρνει παράξενη κλίση και οι μνήμες εισβάλλουν απρόσκλητες στο παρόν. Οι άνθρωποι μοιάζουν φτιαγμένοι από το υλικό της αμφιβολίας, αλλά επιμένουν να διεκδικούν πίστη στα λόγια και στο βλέμμα του άλλου.
Στα διηγήματα αυτά οι τελευταίες δεκαετίες περνούν αποσπασματικά, ωστόσο μας τοποθετούν στον καιρό και τον τόπο, με εικόνες και χειρονομίες που μαρτυρούν τη συνύπαρξη της ομορφιάς και της απώλειας. Και τα πρόσωπα, τα οποία συναντούμε εδώ, άλλοτε λοξοδρομούν προς την ονειροπόληση κι άλλοτε υποφέρουν από τους ρόλους που έτυχε να παίζουν στη ζωή τους....
232 pages, Paperback
First published January 1, 2014
About the author
Νικόλας Σεβαστάκης
15 books27 followersΟ Νικόλας Σεβαστάκης γεννήθηκε στο Καρλόβασι της Σάμου το 1964. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Πάντειο και πολιτική θεωρία στο Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Lyon II της Γαλλίας. Η διδακτορική του διατριβή αναφέρεται στη χαϊντεγγεριανή κριτική της τεχνικής και της νεωτερικότητας. Ασχολήθηκε με την ποίηση, το δοκίμιο, την κριτική και περιστασιακά με τη μετάφραση. Από το 1999 διδάσκει πολιτική και κοινωνική φιλοσοφία, αρχικά στο τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου του Αιγαίου, και από το 2006 ως αναπληρωτής καθηγητής στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ. Μέσα από μια σειρά βιβλίων και άρθρων του, έχει ασχοληθεί με ζητήματα κριτικής της ιδεολογίας και της νεωτερικότητας. Ζει στη Θεσσαλονίκη.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
November 28, 2014
Το παρόν βιβλίο αποτελεί για εμένα την αρχή και το τέλος ενός κύκλου που άνοιξε το καλοκαίρι,που μας πέρασε,και κλείνει τώρα,δύο μήνες περίπου πριν το νέο έτος.
Είναι περίεργη η παραπάνω σχέση,αλλά όταν συνδέεις ένα βιβλίο με γεγονότα της ζωής σου,δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά.
Το βιβλίο,για έμενα, συνδέει την ζωή δύο ζευγαριών,των ιδανικών που έπλασαν και της προδοσίας που ακολουθήθηκε.Η ανάγνωση δε των διηγημάτων έχουν στοιχεία από την δική μας καθημερινότητα,από τους ανθρώπους που βλέπουμε έξω ή που έχουμε συναντήσει στη ζωή μας.Ακόμα και ο τίτλος του βιβλίου παραπέμπει κάπου,σε κάτι δικό μας..
Απλός και μεστός λόγος,με τόσα πολλά νοήματα όμως,για αυτό ίσως με δυσκόλεψε και στο διάβασμα.
Ξεχωρίζω ως αγαπημένα μου "Το ίδιο,ξανά και ξανά" "Γκιγκόρ,ένα φάντασμα" "Αναγνώστης ένα πρωί στο κέντρο της πόλης" & "Ναϊλά".
Είναι περίεργη η παραπάνω σχέση,αλλά όταν συνδέεις ένα βιβλίο με γεγονότα της ζωής σου,δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά.
Το βιβλίο,για έμενα, συνδέει την ζωή δύο ζευγαριών,των ιδανικών που έπλασαν και της προδοσίας που ακολουθήθηκε.Η ανάγνωση δε των διηγημάτων έχουν στοιχεία από την δική μας καθημερινότητα,από τους ανθρώπους που βλέπουμε έξω ή που έχουμε συναντήσει στη ζωή μας.Ακόμα και ο τίτλος του βιβλίου παραπέμπει κάπου,σε κάτι δικό μας..
Απλός και μεστός λόγος,με τόσα πολλά νοήματα όμως,για αυτό ίσως με δυσκόλεψε και στο διάβασμα.
Ξεχωρίζω ως αγαπημένα μου "Το ίδιο,ξανά και ξανά" "Γκιγκόρ,ένα φάντασμα" "Αναγνώστης ένα πρωί στο κέντρο της πόλης" & "Ναϊλά".
August 1, 2014
"Τι έμεινε από όλα αυτά; Όχι κάτι μεγάλο. Ένα τραπέζι κάπου στο στομάχι της πόλης, όπου μετά από μια επίσκεψη στο βιβλιοπωλείο διαβάζω σελίδες από φρεσκοαποκτημένα βιβλία. Είναι συνήθως εκδόσεις δεκαετίας ή εικοσαετίας (τις βρίσκω πια στα τρία ή στα πέντε ευρώ) και τώρα τελευταία κάποιες βιογραφίες αλά Τσβάιχ και Ανρί Τρουαγιά. Κάπου κάπου σηκώνω τα μάτια γραπώνοντας μια κίνηση από τα απέναντι γραφεία, δυο γυναίκες που βαδίζουν με ωραίες καφετί καστόρινες μπότες, έναν γέρο με φαρδύ παντελόνι που κοιτάζει γύρω του σαν χαμένος. Πόσων χρονών είναι; Ίσως μόνο οκτώ ή δέκα χρόνια μεγαλύτερός μου. Κι όμως είναι γέρος, τον βλέπω σαν πατέρα μου όχι σαν έναν μεγαλύτερο αδελφό."
Αναγνώστης ένα πρωί στο κέντρο της πόλης
Αναγνώστης ένα πρωί στο κέντρο της πόλης
February 20, 2016
"....Γιατι ηταν οι πιο ασχημοι ανθρωποι στην πολη μας. Και εκεινη η εποχη, εποχη μεταβασης στην σχεδον ομορφη ανθρωποτητα, στη γενικευμενη περιποιηση και στη μαζικη αποδραση των νησιωτων απο ολες τις παλιου τυπου αγριαδες, ηταν ενα τελευταιο συνορο πριν απο την εξαφανιση αυτου του πρωτογονου ειδους."
""Ασμα ειναι... το ξερεις αυτο το ατιμο το ασμα, αγορακι μου?"
Στα μερη μας, βεβαια, οι ανθρωποι πιστευαν οτι το ασθμα ειχε μια μυστηριωδη συναφεια με τα ασματα, με το ρυθμο και τις δυνατοτητες της ανθρωπινης αναπνοης. Το ασμα ηταν ενας ευφημισμος της κομμενης ανασας, της πνιγμενης φωνης. Οπως ακριβως ο Ευξεινος Ποντος ηταν η Μαυρη Θαλασσα, το αξενο και ασπλαχνο νερο."
"Ο καθηγητης της Φυσικης την αποκαλεσε "τερας εγωισμου". Ολοι συμφωνησαν εκτος απο τον θεολογο, εναν ντροπαλο ανθρωπο που φορουσε παλιομοδιτικα γκριζα κοστουμια. Η δικη του εξηγηση ηταν λιγο πιο περιπλοκη και ισως αυτος ο ανθρωπος να ηξερε κατι παραπανω. Το κοριτσι, ειπε, διαμαρτυρεται με αυτον τον τροπο για κατι αρνητικο που καταθλιβει την ψυχη της. Πιθανον στο σπιτι να αντικριζει καταστασεις βασανιστικες και δυσαρεστες. Κλεινεται στο εαυτο της για να μη δειξει το εσωτερικο της αλγος, και τουτο, βεβαια, ειναι λαθος και, απο πλευρας ορθοδοξου πιστεως, συνιστα ασφαλως αμαρτημα. Διοτι, αγαπητοι μου, τι αλλο ειναι η αμαρτια παρα η απουσια κοινωνιας, η αλαζονεια δηλαδη της αυταρκειας του ανθρωπινου οντος, της ζωης μακραν της χαριτος του Κυριου?"
"Ρουφωντας το υπολειμμα απο το κρυο τσαι ολο του το σωμα πιανεται απο μια φραση: δεν μπορω αλλο. Τρια κομματακια παγου που αποσπαστηκαν απο τον κεντρικο παγετωνα και αρχιζουν το ταξιδι προς το Νοτο, λιωνοντας αργα μεσα στον εγκεφαλο του Ιγνατιου.....
Οταν παρεις την αποφαση, το στομαχι σου ηρεμει και οι σκεψεις σου κυλουν, αχρηστα φυκια, στο πατωμα. Και αν τις αφησεις κατω, διχως να σκυψεις αμεσως τρομαγμενος για να τις μαζεψεις, παει να πει οτι περνας μεμιας σε μιαν αλλη οχθη. Το κυριοτερο: δε σε νοιαζει πια αν σε ξεχασουν."
"Και υστερα αποκαλυπτεται το ασημενιο σωμα του νερου στο βαθος. Και εκει, στο τελευταιο στριφωμα του απογευματος, με ανεξηγητη ενταση στο στηθος του αναζητα το σημαδι του παρατολμου κολυμβητη, μια κεφαλη σπιρτου που οι ακτινες του δυοντος ηλιου τη μεταμορφωνουν σε πτερυγιο καρχαρια."
"Δεν τηρησα φυσικα κανεναν κανονα απο αυτους που σχεδιαζονται με ευκολια, ερημην του αλλου, στους κωμικους μονολογους τακτικης και στρατηγικης των ερωτευμενων. Με το που με πλησιασαν οι μυρωδιες της, με κυριευσε ευγνωμοσυνη για την παρουσια της. Φιλωντας το δροσερο της μπρατσο πηγαν στον βροντο ολες οι ανακριτικες τεχνικες που θα οδηγουσαν στο να μαθω επιτελους τι θα μας συμβει στο μελλον."
"Δεν αστειευεται κανεις με το ονομα του Πατερα..."
"Ειναι παραξενο ποσοι απο αυτους σκοτωθηκαν τις νυχτες μεθυσμενοι, με τις "Φλορεττες", τα "Ζαξ" και τις "Χοντες" τους συντριμμια. Μυστηριο το ποσο γρηγορα ξεχαστηκαν απο τους επιζωντες της γενιας τους.
Η Ελλη θυμαται ενα χορο αδεξιων πλασματων, ηλεκτρισμενων στη θεα των κοριτσιων. Ο αντρας της δεν ανηκε στο ειδος τους. Ερχοταν απο αλλου εκεινος, σοβαρος και υπευθυνος νεος. "Πρωτος απο πεντε αδερφια", ελεγε ο αντρας, εννοωντας οτι ειχε γεννηθει με το σημαδι της θλιψης στο προσωπο....
Ειχε τη θλιψη του μπαμπα της, την τεχνη να απομακρυνει τους ανθρωπους με την απαιτηση να της αναγνωριζουν το πρωτειο στα βασανα και στα εμποδια."
"Και εκεινος εκοβε βολτες στο παρκο μεθυσμενος απο δικαιο θυμο κι απολυτως ανικανος να αλλαξει το πεπρωμενο του: ηταν απο αυτους που περιμενουν τον αλλον."
""Ασμα ειναι... το ξερεις αυτο το ατιμο το ασμα, αγορακι μου?"
Στα μερη μας, βεβαια, οι ανθρωποι πιστευαν οτι το ασθμα ειχε μια μυστηριωδη συναφεια με τα ασματα, με το ρυθμο και τις δυνατοτητες της ανθρωπινης αναπνοης. Το ασμα ηταν ενας ευφημισμος της κομμενης ανασας, της πνιγμενης φωνης. Οπως ακριβως ο Ευξεινος Ποντος ηταν η Μαυρη Θαλασσα, το αξενο και ασπλαχνο νερο."
"Ο καθηγητης της Φυσικης την αποκαλεσε "τερας εγωισμου". Ολοι συμφωνησαν εκτος απο τον θεολογο, εναν ντροπαλο ανθρωπο που φορουσε παλιομοδιτικα γκριζα κοστουμια. Η δικη του εξηγηση ηταν λιγο πιο περιπλοκη και ισως αυτος ο ανθρωπος να ηξερε κατι παραπανω. Το κοριτσι, ειπε, διαμαρτυρεται με αυτον τον τροπο για κατι αρνητικο που καταθλιβει την ψυχη της. Πιθανον στο σπιτι να αντικριζει καταστασεις βασανιστικες και δυσαρεστες. Κλεινεται στο εαυτο της για να μη δειξει το εσωτερικο της αλγος, και τουτο, βεβαια, ειναι λαθος και, απο πλευρας ορθοδοξου πιστεως, συνιστα ασφαλως αμαρτημα. Διοτι, αγαπητοι μου, τι αλλο ειναι η αμαρτια παρα η απουσια κοινωνιας, η αλαζονεια δηλαδη της αυταρκειας του ανθρωπινου οντος, της ζωης μακραν της χαριτος του Κυριου?"
"Ρουφωντας το υπολειμμα απο το κρυο τσαι ολο του το σωμα πιανεται απο μια φραση: δεν μπορω αλλο. Τρια κομματακια παγου που αποσπαστηκαν απο τον κεντρικο παγετωνα και αρχιζουν το ταξιδι προς το Νοτο, λιωνοντας αργα μεσα στον εγκεφαλο του Ιγνατιου.....
Οταν παρεις την αποφαση, το στομαχι σου ηρεμει και οι σκεψεις σου κυλουν, αχρηστα φυκια, στο πατωμα. Και αν τις αφησεις κατω, διχως να σκυψεις αμεσως τρομαγμενος για να τις μαζεψεις, παει να πει οτι περνας μεμιας σε μιαν αλλη οχθη. Το κυριοτερο: δε σε νοιαζει πια αν σε ξεχασουν."
"Και υστερα αποκαλυπτεται το ασημενιο σωμα του νερου στο βαθος. Και εκει, στο τελευταιο στριφωμα του απογευματος, με ανεξηγητη ενταση στο στηθος του αναζητα το σημαδι του παρατολμου κολυμβητη, μια κεφαλη σπιρτου που οι ακτινες του δυοντος ηλιου τη μεταμορφωνουν σε πτερυγιο καρχαρια."
"Δεν τηρησα φυσικα κανεναν κανονα απο αυτους που σχεδιαζονται με ευκολια, ερημην του αλλου, στους κωμικους μονολογους τακτικης και στρατηγικης των ερωτευμενων. Με το που με πλησιασαν οι μυρωδιες της, με κυριευσε ευγνωμοσυνη για την παρουσια της. Φιλωντας το δροσερο της μπρατσο πηγαν στον βροντο ολες οι ανακριτικες τεχνικες που θα οδηγουσαν στο να μαθω επιτελους τι θα μας συμβει στο μελλον."
"Δεν αστειευεται κανεις με το ονομα του Πατερα..."
"Ειναι παραξενο ποσοι απο αυτους σκοτωθηκαν τις νυχτες μεθυσμενοι, με τις "Φλορεττες", τα "Ζαξ" και τις "Χοντες" τους συντριμμια. Μυστηριο το ποσο γρηγορα ξεχαστηκαν απο τους επιζωντες της γενιας τους.
Η Ελλη θυμαται ενα χορο αδεξιων πλασματων, ηλεκτρισμενων στη θεα των κοριτσιων. Ο αντρας της δεν ανηκε στο ειδος τους. Ερχοταν απο αλλου εκεινος, σοβαρος και υπευθυνος νεος. "Πρωτος απο πεντε αδερφια", ελεγε ο αντρας, εννοωντας οτι ειχε γεννηθει με το σημαδι της θλιψης στο προσωπο....
Ειχε τη θλιψη του μπαμπα της, την τεχνη να απομακρυνει τους ανθρωπους με την απαιτηση να της αναγνωριζουν το πρωτειο στα βασανα και στα εμποδια."
"Και εκεινος εκοβε βολτες στο παρκο μεθυσμενος απο δικαιο θυμο κι απολυτως ανικανος να αλλαξει το πεπρωμενο του: ηταν απο αυτους που περιμενουν τον αλλον."
July 2, 2021
Μέτρια συλλογή διηγημάτων από τον πανεπιστημιακό Νικόλα Σεβαστάκη, γνωστό και από τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα εβδομαδιαία άρθρα στην Lifo. Ξεχώρισα τα διηγήματα 'Μητρικοί νόμοι', 'Η νεκρή ζώνη' και το ομώνυμο.
December 27, 2015
Στο διήγημα με τίτλο «Μουσική της αναχώρησης», από τη συλλογή του Νικόλα Σεβαστάκη «Γυναίκα με ποδήλατο»*, ο άρρωστος Σήφης ψάχνει όλο το βράδυ έναν μουσικό δίσκο, το «Sleeps with fishes»**. Ένα κειμήλιο ανάμνησης. «Ο περιστοιχισμένος από καταστροφές και εξαφανίσεις ζητούσε έτσι να διαρκέσει στο χρόνο, έστω και μέσα από τους εξαγνιστικούς ατμούς της μουσικής».
Ο Σήφης, «..σαν να έστελνε το μήνυμα: “άκου καλά φίλε μου, με αυτό εδώ το παράξενο λικέρ δεν πρόκειται να με ξεχάσεις εύκολα”».
Έβαλα το “Searching” από το άλμπουμ. Σκέφτηκα τον Σήφη, σκέφτηκα τις δικές μου συλλογές, μαζεμένες σε μία ντουλάπα. Άρχισα να ψιθυρίζω σαν τον πατέρα, ίσα για να μ’ ακούσει το αυτί του ανέμου, να σταλούν τα σήματα. Άνοιξα τους κώδικες και έβλεπα σημειώσεις από νομικά άρθρα και στίχους, αγκαλιασμένα μαζί. Χάιδεψα μερικές σελίδες. Ναι ήμουν εκεί.
Ο Σήφης, «..σαν να έστελνε το μήνυμα: “άκου καλά φίλε μου, με αυτό εδώ το παράξενο λικέρ δεν πρόκειται να με ξεχάσεις εύκολα”».
Έβαλα το “Searching” από το άλμπουμ. Σκέφτηκα τον Σήφη, σκέφτηκα τις δικές μου συλλογές, μαζεμένες σε μία ντουλάπα. Άρχισα να ψιθυρίζω σαν τον πατέρα, ίσα για να μ’ ακούσει το αυτί του ανέμου, να σταλούν τα σήματα. Άνοιξα τους κώδικες και έβλεπα σημειώσεις από νομικά άρθρα και στίχους, αγκαλιασμένα μαζί. Χάιδεψα μερικές σελίδες. Ναι ήμουν εκεί.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews