Ήταν στις εκβολές του ποταμού, η πλάτη της ακουμπούσε πάνω στο χωμάτινο δρομάκι με τ' αγριόχορτα κι εκείνο το μαύρο μετάξι κινούνταν σαγηνευτικά μέσα στο κυματάκι που ο αγέρας έφερνε πάλι και πάλι. Έκανε να βγάλει τα μαλλιά της απ' το δροσερό νερό, μα μόλις όρθωσε το σώμα είδε δίπλα της τον ίδιο της τον εαυτό νεκρό, ψυχρό, με ένα κοκκινωπό σημάδι κολλημένο γύρω από το λαιμό της. Τα όνειρα της έχουν γίνει θηλιές, που τη σφίγγουν το ένα πίσω από το άλλο, ξανά και ξανά. Δεν έχει φίλους για να ζητήσει βοήθεια, μόνο τον Άρη, που παλεύει να τη βγάλει από τις κρίσεις πανικού, έστω και αν νιώθει απλός κομπάρσος στη ζωή της. Η Χριστίνα έχει μάθει να μην εμπιστεύεται κανέναν, όταν όμως η μία της αδερφή δολοφονείται και η άλλη πέφτει θύμα απαγωγής, τότε καταλαβαίνει πως δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια ανοχής από μέρους της, αφού μπορεί να είναι η επόμενη στη λίστα του δολοφόνου. Χριστίνα, Άρης, Αφροδίτη, Ιάσωνας, Αντύπας, Τεό, Ρήγας και φυσικά η Έριδα, έρχονται να ρίξουν την δική τους σταγόνα μέσα στο ποτήρι μ' εκείνο το μαύρο πικρό κρασί, δείχνοντας πως μπορεί και να το ξεχειλίσουν. ΄Η ίσως και όχι!
Η γραφή της Βασιλικής Κώνστα έχει τη δύναμη να απορροφά τον αναγνώστη και να τον εντάσσει μέσα στην ιστορία που αφηγείται κάθε φορά. Αυτό συνέβη στο πρώτο της μυθιστόρημα, με τον τίτλο "Λαβωμένο σπουργίτι", το ίδιο συνέβη και με το νέο της μυθιστόρημα, με τον τίτλο "Μαύρο πικρό κρασί". Αυτό, ως επί των πλείστων, οφείλεται στην έντονη χρήση των διαλόγων που κάνει. Ο αναγνώστης είναι σαν να βρίσκεται μαζί με τους ήρωες και να ακούει όσα λένε, να τους βλέπει να συζητούν και να πράττουν. Είναι σαν να παρακολουθεί μια ταινία. Ξέρετε πολύ καλά πως ο κινηματογράφος, το σενάριο, βασίζεται στον μεγαλύτερο βαθμό στον διάλογο. Οι περιγραφές δίνονται με μέτρο μόνο για να δημιουργηθεί το πλαίσιο, η εικόνα. Επομένως, ο αναγνώστης δε βαριέται στιγμή. Μάλιστα, αυτή η επιλογή ήταν κάτι που προβλημάτιζε τη Βασιλική, αλλά εγώ τη διαβεβαίωσα πως δεν έχει να ανησυχεί γι' αυτό. Νομίζω ότι συμφωνούμε όλοι πως ο διάλογος είναι πιο ζωντανός και άμεσος σε σχέση με μια απλή περιγραφή. Εμένα τουλάχιστον με επιβεβαιώνει και το γεγονός πως έχω ακόμα εικόνες από το βιβλίο στο μυαλό μου, όπως επίσης ότι μπορώ να φανταστώ πολύ εύκολα να μεταφέρεται το Μαύρο Πικρό Κρασί και στη μεγάλη οθόνη, και μάλιστα να έχει και επιτυχία. Αν και ο τίτλος παραπέμπει σε κάτι σκοτεινό και πικρό, όπως είναι η εκδίκηση που θέλει να πάρει (μάλλον από αθώους) η τυφλωμένη από μίσος και ψυχρή Έριδα για τη δολοφονία του αδερφού της, του Τίμου, σαν ανάγνωσμα αφήνει μόνο μια γλυκιά επίγευση με όσα διαδραματίζονται. Και τα μηνύματα είναι ηχηρά: με την κατανόηση μπορούν να λυθούν πολλά προβλήματα, ο καθένας παίρνει ό,τι του αξίζει στο τέλος, η αστυνομία είναι αδύναμη να διαχειριστεί άμεσα και αποτελεσματικά σοβαρές υποθέσεις εξαφάνισης ή δολοφονίας, καμιά φορά αξίζει να ακούμε τη διαίσθησή μας και να λαμβάνουμε σοβαρά υπόψιν μας τα όνειρα που βλέπουμε (σε αυτό το σημείο να επισημανθεί ότι έχει γίνει πολύ καλή δουλειά από τη συγγραφέα ως προς την προσέγγιση που γίνεται από την ψυχολόγο της Χριστίνας, μιας από τις κεντρικές ηρωίδες, η οποία πάσχει από κρίσεις πανικού και βλέπει περίεργα έως προφητικά όνειρα που ανατριχιάζουν), η αλήθεια βγαίνει πάντα στο φως, όταν αγαπάς, υπερβαίνεις εαυτόν, τολμάς να πας κόντρα σε κάθε δυσκολία ή κίνδυνο (ακόμα κι όταν βάζεις σε κίνδυνο την ίδια σου τη ζωή), διεκδικείς, αλλά όταν βλέπεις ότι ο άνθρωπος που αγαπάς είναι πιο ευτυχισμένος κάπου αλλού και γυαλίζουν αλλιώτικα τα μάτια του, τότε και υπαναχωρείς και τον αφήνεις ελεύθερο να πάει εκεί που επιθυμεί πραγματικά η καρδιά του. 440 οι σελίδες του βιβλίου, μα διαβάζεται εντός δύο ημερών. Έχει υιοθετηθεί η τριτοπρόσωπη γραμμική αφήγηση, η εναλλαγή πρωταγωνιστών ανά κεφάλαιο (τη μία έχουμε τη Χριστίνα, μεταφράστρια σε εκδοτικό οίκο που την έχει ερωτευτεί ο πιο ευπώλητος συγγραφέας και έχουν μια σχέση με πολλά σκαμπανευάσματα, η ίδια που βλέπει και τους παράξενους εφιάλτες που κάτι σημαίνουν, την άλλη έχουμε την Αφροδίτη, που την έχουν απαγάγει και φαίνεται να αναπτύσσει το σύνδρομο της Στοκχόλμης με έναν από τους απαγωγείς της - ή μήπως τον έχει ερωτευτεί πραγματικά, όπως κι εκείνος αυτήν;-, έπειτα έχουμε τον αστυνομικό που έχει αναλάβει την υπόθεση), οπότε ο αναγνώστης δεν πλήττει στιγμή. Πόσο μάλλον όταν σε αρκετά σημεία υπάρχει απροσδόκητο, απίστευτο χιούμορ που θα τον κάνει να τσακώνει τον εαυτό του με ένα χαμόγελο στα χείλη. Αγωνία, μυστήριο, έρωτας, αγάπη, ίντριγκα, νονοί της νύχτας, κρυφτό, δολοφονίες είναι μερικά από τα στοιχεία που συνθέτουν τα κομμάτια αυτής της υπόθεσης, μιας υπόθεσης καλοδουλεμένης από τη συγγραφέα, που κυλάει σαν νεράκι και αξίζει να διαβαστεί από τους λάτρεις των κοινωνικών μυθιστορημάτων τα οποία έχουν και στοιχεία εγκλήματος-αστυνομικού.
Οχτώ άνθρωποι, κάποιοι συγγενείς, κάποιοι εραστές έρχονται να μας αφηγηθούν μια ιστορία. Ένα όνειρο ήρθε να ταράξει την ζωή της Χριστίνας και να ανατρέψει όλο το μέλλον. Μια εξαφάνιση.μια κρίση πανικού έδωσε την αφορμή για να ανοιχθεί στον σύντροφο της. Ένας σύμμαχός έτοιμος να πέσει και στη φωτιά για να την βοηθήσει.
Αφροδίτη, μια διεθνής ζωγράφος με καθόλου φίλους έπεσε θύμα απαγωγής και έμαθε πράγματα για την προσωπική της ζωής που θα την καθορίσουν και θα την αλλάξουν σαν χαρακτήρα. Έμαθε τον έρωτα μέσα από άσχημο παιχνίδι της μοίρας.
Εριδα. Μια γυναίκα της νύχτας, βαθιά μέσα στο σκοτάδι, η οποία είχε μάθει λάθος τα γεγονότα που διεξήχθησαν στο παρελθόν και θέλησε να πάρει εκδίκηση.
Αντύπας. Ο πατέρας των κοριτσιών, ο οποίος αν και είναι εν ζωή δεν μπόρεσε μέχρι στιγμής να τα βοηθήσει έμπρακτα για να αποφευχθεί μια μεγάλη σύγκρουση.
Τα νήματα της ζωής έχουν άρηκτους δεσμούς με όλους τους πρωταγωνιστές. Θα διαβάσουμε για θλίψη, μίσος, ανιδιοτέλεια, προσωπικό πόνο, έρωτες και το μέλλον...
Ένα βιβλίο που σου προκαλεί πολλά συναισθήματα, εκεί που νομίζεις ότι θα κάνει κοιλιά τσουπ, θέλεις να μάθεις τι θα γίνει στη συνέχεια.
Εύκολοδιαβαστο. Σίγουρα μπορείς να το τελειώσεις σε μια ημέρα. Αγαπημένος χαρακτήρας ο Άρης, ο οποίος μας απέδειξε ότι η αγάπη μπορεί να νικήσει τον εγωισμό.