What do you think?
Rate this book
รักในคีตกาล
“บทบรรเลงเพลงคีตะ นำมาซึ่งจังหวะหัวใจที่ไม่เหมือนเดิม”
ชีวิตที่งดงาม สวยหรู เป็นสาวสังคมคนดัง พลิกผันในชั่วข้ามคืนที่พระจันทร์เต็มดวงเหนือคฤหาสน์บ้านอภิรักษ์เกียรติกูล
‘เมลินดาไพริณ’ เป็นสาวสังคมสุดป๊อปซึ่งมีกลุ่มคนมากมายรู้จัก ไม่ว่าจะเป็นเหล่าเซเลบ ดารา แม่บ้านร้านตลาด ประชาชนกว่าครึ่งค่อนประเทศ แต่แล้ววันหนึ่งหลังจากตื่นขึ้นมากลับพบว่ามีเมลินดาไพริณอีกคนมาแทนที่ ไม่มีแม้สักคนจดจำตนได้
ร้ายไปกว่านั้น โชคชะตายังกลั่นแกล้งให้ต้องไปอยู่กับ ‘ธีทัต’ ผู้ชายแสนธรรมดาที่ไม่มีสิ่งใดตรงกับคำว่าชายในฝันของเมลินดาไพริณเลยสักนิด แถมเขายังมีอาชีพเสริมเป็นเจ้าหน้าที่อาสาสมัครมูลนิธิเก็บศพอีกต่างหาก!
จากสาวไฮโซเลิศหรู ต้องลดตัวลงมาอยู่กับผู้ชายบ้านๆ แถมเรื่องที่เกิดขึ้นก็ยังเป็นปริศนา ...จะมีอะไรหนักหนากว่านี้อีกไหม เมลินดาไพริณอยากจะหายไปจากโลกให้รู้แล้วรู้รอด!
ชีวิตที่งดงาม สวยหรู เป็นสาวสังคมคนดัง พลิกผันในชั่วข้ามคืนที่พระจันทร์เต็มดวงเหนือคฤหาสน์บ้านอภิรักษ์เกียรติกูล
‘เมลินดาไพริณ’ เป็นสาวสังคมสุดป๊อปซึ่งมีกลุ่มคนมากมายรู้จัก ไม่ว่าจะเป็นเหล่าเซเลบ ดารา แม่บ้านร้านตลาด ประชาชนกว่าครึ่งค่อนประเทศ แต่แล้ววันหนึ่งหลังจากตื่นขึ้นมากลับพบว่ามีเมลินดาไพริณอีกคนมาแทนที่ ไม่มีแม้สักคนจดจำตนได้
ร้ายไปกว่านั้น โชคชะตายังกลั่นแกล้งให้ต้องไปอยู่กับ ‘ธีทัต’ ผู้ชายแสนธรรมดาที่ไม่มีสิ่งใดตรงกับคำว่าชายในฝันของเมลินดาไพริณเลยสักนิด แถมเขายังมีอาชีพเสริมเป็นเจ้าหน้าที่อาสาสมัครมูลนิธิเก็บศพอีกต่างหาก!
จากสาวไฮโซเลิศหรู ต้องลดตัวลงมาอยู่กับผู้ชายบ้านๆ แถมเรื่องที่เกิดขึ้นก็ยังเป็นปริศนา ...จะมีอะไรหนักหนากว่านี้อีกไหม เมลินดาไพริณอยากจะหายไปจากโลกให้รู้แล้วรู้รอด!
436 pages, Paperback
First published June 1, 2014
10 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
July 5, 2019
#นางเอกกินเด็ก(แก่กว่า2ปี) #นิยายแฟนตาซีฟุ้งๆ
เป็นเรื่องราวแฟนตาซีหลับฝันไปของสาวสวยไฮโซ เมลินดาไพริณ (แมท) ลูกสาวรัฐมนตรีนิสัยเอาจริงเอาจัง เชิ่ดเริ่ดหัวสูงเหวี่ยงวีนออกจะเหยียดคนที่ฐานะ มีชีวิตดั่งเจ้าหญิงมีแต่คนรุมรักพะเน้าพะนอ จะเป็นยังไงถ้าพบว่าเมื่อตื่นขึ้นเช้าวันหนึ่ง ตัวเองกลับไม่ได้เป็นตัวเองอีกต่อไปแต่กลับกลายเป็นใครอีกคนที่ไม่มีตัวตน ถูกลืม และไม่มีใครเลยในโลกที่รู้จัก
เรื่องนี้ขอแบ่งเป็น 2 พาร์ท
1. พาร์ทในฝัน
▪️ธีทัต (ธี) ได้ช่วยผญ.คนหนึ่งไว้ได้ ด้วยความเป็นคนจิตใจดีก็ได้พาไปรพ. ไปแจ้งความ ไปส่งบ้าน (ที่ไม่มีใครรู้จักหญิงสาวเลย แล้วก็โดนไล่ออกมา) จนสุดท้ายต้องช่วยเหลือโดยการรับมาอยู่ด้วย และเข้าใจว่าเป็นผญ.ความจำเสื่อมน่าสงสาร แล้วตั้งชื่อให้ว่า ศิลาจันทร์ (จันทร์) (ธีชอบมองพระจันทร์)
▪️อินมาก ร้องไห้ซาบซึ้งใจ ชอบความสัมพันธ์พระนางในพาร์ทนี้ รับรู้ถึงความดีงาม ความเป็นคนจิตใจดี เป็นผช.ธรรมดาๆที่ใครๆก็คงปราถนาจะมีความรักด้วยกับคนแบบธี เมสเซนเจอร์หนุ่ม ขี่มอเตอร์ไซค์หาเช้ากินค่ำ จบเพียงม.4 ด้วยปัญหาครอบครัว อาศัยอยู่ในบ้านไม้หลังเล็กในชุมชนแออัด แต่กลับรวยไปด้วยน้ำใจ จิตใจดี เวลาว่างก็ไปเป็นอาสากู้ภัย ชอบธีคนนี้มากๆเลยค่ะ ธีผู้ที่เหมาะสมจะเจอกับความรักดีๆ เป็นเพชรในตมชัดๆ😍
▪️พาร์ทนี้เต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง อบอุ่นกับความดีงามของพระเอก ลำไยนางเอกหน่อยๆกับไม่รู้ใจตัวเองมัวแต่หันไปหาความสะดวกสะบาย อยากที่จะกลับไปอยู่จุดเดิมทะเยอทะยานหน่อยๆ โดยลืมนึกถึงคนดีที่อยู่ข้างๆมาตลอดแบบธี ต้องเลือกระหว่างผช.ที่ไม่มีอะไรเลย ผช.ธรรมดาๆแบบธี กับหนุ่มอีกคนที่ตรงกันข้ามทุกอย่าง แต่แล้วในวันที่รู้ใจตัวเองว่ารักธีและต้องการสารภาพ โชคชะตาก็ไม่ได้ทำให้มันเกิดขึ้น (ฮือ สงสารธีคนดี)
▪️เลยให้พาร์ทนี้ไป 4/5 หักไปช่วงที่นางเอกยังไม่รู้ใจตัวเอง ทั้งที่ธีดีงามขนาดนั้นยังต้องไปแสวงหาความมั่นคง ต้องการกลับไปหาฐานะเดิมของตัวเองอีก ทั้งที่ก็คอยตามเฝ้าตามกันธีจากแฟนเก่า พอไม่สบายก็วิ่งร้องไห้ไปหาไปกอดเขา ดูแลตอนเอ๋อไม่ห่างด้วย 😭😆สงสารธีพ่อคนดีกว่าสาวจะยอมรับว่าตัวเองมีใจ
2. พาร์ทความจริง
▪️แต่แล้วก็ต้องตื่นมาสู่โลกความจริง แมทได้กลับมาอีกครั้งโดยเรื่องทุกอย่างกลับกลายเป็นฝันไป แต่กลับมีบางสิ่งบางอย่างสะกิดใจว่าธีของเธออาจมีตัวตนอยู่จริงๆ
▪️พาร์ทนี้ คาดหวังความดราม่าทวงรักของนางเอก แต่แล้วความรู้สึกก็ไม่ได้ไปถึงขั้นนั้น เมื่อนางเอกดูเหมือนจะปล่อยวางความรู้สึกง่ายๆไปหน่อย (สงสารธีในฝัน) และธีกอักคนกลับไม่ได้มีเสน่ห์เท่ากับธีคนเดิม กลายเป็นคนรวยว่าที่นักการเมือง นข.ยังทำให้ไม่เชื่อพอว่าเขาจะเป็นคนเดียวกัน ความรักตรงพาร์ทนี้เลยแผ่วๆไปเลย เสียดายค่ะ
▪️นอกจากนี้ยังมีพล็อตเรื่องใช้ความรักแก้แค้นเข้ามาอีก ทำให้เรื่องดีๆก่อนหน้าที่เกิดขึ้นออกจะกลายเป็นนิยายน้ำเน่าซะอย่างงั้น เสียดายอีก
▪️งงกับธีที่บอกว่ารักผญ.ในฝันที่ไม่เคยเห็นหน้าคนหนึ่งมาหลายปี แต่กลับไปมีแฟน ยังไงเนี่ย?? (แต่อาจจะคิดว่าเป็นไปไม่ได้เนอะ)
▪️ยังงงๆกับการหลับแล้วฝันไปของนางเอกว่าทำไม ยังไง แล้วเพื่ออะไรกันแน่? ไอเท่มลับก็ดูจะงงๆ
▪️ขอแซวอีกเรื่อง เรื่องการเอาชื่อเรื่องมาให้ตัวละครพูดอย่างกับเป็นละครยุคเก่าๆแน่ะ เดี๋ยวๆก็ ”ความรักในคีตกาล” “คีตกาล” พอนึกถึงละครมันเลยดูตลกๆไปนิดอะค่ะ
▪️พาร์ทหลังเลยได้ไป 2.5/5 แผ่วไปหน่อยเรื่องไม่ค่อยมีอะไร ออกน้ำเน่า คาดหวังความซึ้งน้ำตาแตกก็ไม่ได้ตามหวังเท่าไหร่เลยค่ะ😆
สรุป
สนุกค่ะ พล็อตดีให้ข้อคิด ชอบพาร์ทแรกมากๆฝันๆฟุ้งๆ ซึ้งน้ำตาแตกเข้าหัวใจ แต่เข้าใจว่าด้วยความต่างกันทางฐานะทางสังคม เรื่องราวของพระนางจึงดูเป็นไปไม่ได้สุดๆ ส่วนอีกพาร์ทแก้ปัญหาตรงฐานะได้แต่กลับแผ่วด้านความรู้สึก ไม่ได้ทำให้เชื่อถึงความรัก ความลึกซึ้งของพระนางเท่าเดิม สรุปคะแนนเลยได้ไป (4+2.5)/2=3.25~3
เป็นเรื่องราวแฟนตาซีหลับฝันไปของสาวสวยไฮโซ เมลินดาไพริณ (แมท) ลูกสาวรัฐมนตรีนิสัยเอาจริงเอาจัง เชิ่ดเริ่ดหัวสูงเหวี่ยงวีนออกจะเหยียดคนที่ฐานะ มีชีวิตดั่งเจ้าหญิงมีแต่คนรุมรักพะเน้าพะนอ จะเป็นยังไงถ้าพบว่าเมื่อตื่นขึ้นเช้าวันหนึ่ง ตัวเองกลับไม่ได้เป็นตัวเองอีกต่อไปแต่กลับกลายเป็นใครอีกคนที่ไม่มีตัวตน ถูกลืม และไม่มีใครเลยในโลกที่รู้จัก
เรื่องนี้ขอแบ่งเป็น 2 พาร์ท
1. พาร์ทในฝัน
▪️ธีทัต (ธี) ได้ช่วยผญ.คนหนึ่งไว้ได้ ด้วยความเป็นคนจิตใจดีก็ได้พาไปรพ. ไปแจ้งความ ไปส่งบ้าน (ที่ไม่มีใครรู้จักหญิงสาวเลย แล้วก็โดนไล่ออกมา) จนสุดท้ายต้องช่วยเหลือโดยการรับมาอยู่ด้วย และเข้าใจว่าเป็นผญ.ความจำเสื่อมน่าสงสาร แล้วตั้งชื่อให้ว่า ศิลาจันทร์ (จันทร์) (ธีชอบมองพระจันทร์)
▪️อินมาก ร้องไห้ซาบซึ้งใจ ชอบความสัมพันธ์พระนางในพาร์ทนี้ รับรู้ถึงความดีงาม ความเป็นคนจิตใจดี เป็นผช.ธรรมดาๆที่ใครๆก็คงปราถนาจะมีความรักด้วยกับคนแบบธี เมสเซนเจอร์หนุ่ม ขี่มอเตอร์ไซค์หาเช้ากินค่ำ จบเพียงม.4 ด้วยปัญหาครอบครัว อาศัยอยู่ในบ้านไม้หลังเล็กในชุมชนแออัด แต่กลับรวยไปด้วยน้ำใจ จิตใจดี เวลาว่างก็ไปเป็นอาสากู้ภัย ชอบธีคนนี้มากๆเลยค่ะ ธีผู้ที่เหมาะสมจะเจอกับความรักดีๆ เป็นเพชรในตมชัดๆ😍
▪️พาร์ทนี้เต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง อบอุ่นกับความดีงามของพระเอก ลำไยนางเอกหน่อยๆกับไม่รู้ใจตัวเองมัวแต่หันไปหาความสะดวกสะบาย อยากที่จะกลับไปอยู่จุดเดิมทะเยอทะยานหน่อยๆ โดยลืมนึกถึงคนดีที่อยู่ข้างๆมาตลอดแบบธี ต้องเลือกระหว่างผช.ที่ไม่มีอะไรเลย ผช.ธรรมดาๆแบบธี กับหนุ่มอีกคนที่ตรงกันข้ามทุกอย่าง แต่แล้วในวันที่รู้ใจตัวเองว่ารักธีและต้องการสารภาพ โชคชะตาก็ไม่ได้ทำให้มันเกิดขึ้น (ฮือ สงสารธีคนดี)
▪️เลยให้พาร์ทนี้ไป 4/5 หักไปช่วงที่นางเอกยังไม่รู้ใจตัวเอง ทั้งที่ธีดีงามขนาดนั้นยังต้องไปแสวงหาความมั่นคง ต้องการกลับไปหาฐานะเดิมของตัวเองอีก ทั้งที่ก็คอยตามเฝ้าตามกันธีจากแฟนเก่า พอไม่สบายก็วิ่งร้องไห้ไปหาไปกอดเขา ดูแลตอนเอ๋อไม่ห่างด้วย 😭😆สงสารธีพ่อคนดีกว่าสาวจะยอมรับว่าตัวเองมีใจ
2. พาร์ทความจริง
▪️แต่แล้วก็ต้องตื่นมาสู่โลกความจริง แมทได้กลับมาอีกครั้งโดยเรื่องทุกอย่างกลับกลายเป็นฝันไป แต่กลับมีบางสิ่งบางอย่างสะกิดใจว่าธีของเธออาจมีตัวตนอยู่จริงๆ
▪️พาร์ทนี้ คาดหวังความดราม่าทวงรักของนางเอก แต่แล้วความรู้สึกก็ไม่ได้ไปถึงขั้นนั้น เมื่อนางเอกดูเหมือนจะปล่อยวางความรู้สึกง่ายๆไปหน่อย (สงสารธีในฝัน) และธีกอักคนกลับไม่ได้มีเสน่ห์เท่ากับธีคนเดิม กลายเป็นคนรวยว่าที่นักการเมือง นข.ยังทำให้ไม่เชื่อพอว่าเขาจะเป็นคนเดียวกัน ความรักตรงพาร์ทนี้เลยแผ่วๆไปเลย เสียดายค่ะ
▪️นอกจากนี้ยังมีพล็อตเรื่องใช้ความรักแก้แค้นเข้ามาอีก ทำให้เรื่องดีๆก่อนหน้าที่เกิดขึ้นออกจะกลายเป็นนิยายน้ำเน่าซะอย่างงั้น เสียดายอีก
▪️งงกับธีที่บอกว่ารักผญ.ในฝันที่ไม่เคยเห็นหน้าคนหนึ่งมาหลายปี แต่กลับไปมีแฟน ยังไงเนี่ย?? (แต่อาจจะคิดว่าเป็นไปไม่ได้เนอะ)
▪️ยังงงๆกับการหลับแล้วฝันไปของนางเอกว่าทำไม ยังไง แล้วเพื่ออะไรกันแน่? ไอเท่มลับก็ดูจะงงๆ
▪️ขอแซวอีกเรื่อง เรื่องการเอาชื่อเรื่องมาให้ตัวละครพูดอย่างกับเป็นละครยุคเก่าๆแน่ะ เดี๋ยวๆก็ ”ความรักในคีตกาล” “คีตกาล” พอนึกถึงละครมันเลยดูตลกๆไปนิดอะค่ะ
▪️พาร์ทหลังเลยได้ไป 2.5/5 แผ่วไปหน่อยเรื่องไม่ค่อยมีอะไร ออกน้ำเน่า คาดหวังความซึ้งน้ำตาแตกก็ไม่ได้ตามหวังเท่าไหร่เลยค่ะ😆
สรุป
สนุกค่ะ พล็อตดีให้ข้อคิด ชอบพาร์ทแรกมากๆฝันๆฟุ้งๆ ซึ้งน้ำตาแตกเข้าหัวใจ แต่เข้าใจว่าด้วยความต่างกันทางฐานะทางสังคม เรื่องราวของพระนางจึงดูเป็นไปไม่ได้สุดๆ ส่วนอีกพาร์ทแก้ปัญหาตรงฐานะได้แต่กลับแผ่วด้านความรู้สึก ไม่ได้ทำให้เชื่อถึงความรัก ความลึกซึ้งของพระนางเท่าเดิม สรุปคะแนนเลยได้ไป (4+2.5)/2=3.25~3
June 11, 2014
เราซื้อหนังสือเล่มนี้มาแม้ไม่รู้จักนักเขียนท่านนี้มาก่อน พล็อตเรื่องของนิยายเล่มนี้น่าสนใจดี เป็นเรื่องราวของสาวไฮโซที่วันนึงพบว่าไม่มีใครรู้จักตนเองเลย จากยอดหอคอยงาช้างกลับต้องมามาอยู่ในสลัม จากการช่วยเหลือจองอาสาสมัครหน่วยกู้ภัยหนุ่ม เนื้อเรื่องแบ่งออกเป็น 2 ตอน ครึ่งแรกเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับการปรับตัวของ'เมลินดาไพริณ'ในฐานะ'ศิลาจันทร์'ในใช้ชีวิตอนู้ต่อไป ในขณะที่ครึ่งหลัง เราจะไม่สปอย์แล้วกัน ถ้าอยากอ่านก็กดดูเอานะ เพราะเรารู้สึกว่าครึ่งนี้ คนอ่านสามารถเดาไปได้ต่างๆนานา
เราชอบcharacterของพระเอกนางเอกมาก นางเอกแม้จะช่วงแรกจะยึดติดกับวิถีชีวิตเดิมๆ แต่เมื่อทำใจได้แล้วว่าชีวิตมันต้องดำเนินต่อไป เธอก็เต็มใจเรียนรู้ในการสู้ชีวิต ในขณะที่พระเอกมีฐานะที่เทียบกับนางเอกไม่ได้เลย แต่เป็นคนจิตใจดีและชอบต่อล้อต่อเถียง แต่อดเป็นห่วงนางเอกตลอดไม่ได้ เราชอบเวลาคู่นี้คุยกัน น่ารักดี ยิ่งอ่านยิ่งเพลิน แอบเศร้านิดๆตรงช่วงครึ่งหลัง พระเอกของเราไม่ค่อยล้อนางเอกเลย อาจจะเป็นเพราะว่าโตขึ้นด้วย
นิยายเล่มนี้มีความพิเศษอีกอย่างหนึ่งคือการแทรกข้อคิดดีๆในการใช่ชีวิตอยู่ตลอดเรื่องโดยผู้อ่านไม่รู้สึกว่าถูกยัดเยียดมุมมองของผู้เขียนหรือคำคมทั้งหลาย เราอ่านแล้วไม่อึดอัดกับข้อคิดต่างๆเหมือนนิยายเล่มอื่น ที่เรามองว่านักเขียนพยายามยัดข้อดีมาให้เราคิดเหมือนกัน เรื่องนี้ออกแนวประมาณ รับฟังกันนะ
ตอนนี้เราอยากไปหางานอื่นของอัยย์เนญ่ามาอ่านเลย ^^
เราชอบcharacterของพระเอกนางเอกมาก นางเอกแม้จะช่วงแรกจะยึดติดกับวิถีชีวิตเดิมๆ แต่เมื่อทำใจได้แล้วว่าชีวิตมันต้องดำเนินต่อไป เธอก็เต็มใจเรียนรู้ในการสู้ชีวิต ในขณะที่พระเอกมีฐานะที่เทียบกับนางเอกไม่ได้เลย แต่เป็นคนจิตใจดีและชอบต่อล้อต่อเถียง แต่อดเป็นห่วงนางเอกตลอดไม่ได้ เราชอบเวลาคู่นี้คุยกัน น่ารักดี ยิ่งอ่านยิ่งเพลิน แอบเศร้านิดๆตรงช่วงครึ่งหลัง พระเอกของเราไม่ค่อยล้อนางเอกเลย อาจจะเป็นเพราะว่าโตขึ้นด้วย
นิยายเล่มนี้มีความพิเศษอีกอย่างหนึ่งคือการแทรกข้อคิดดีๆในการใช่ชีวิตอยู่ตลอดเรื่องโดยผู้อ่านไม่รู้สึกว่าถูกยัดเยียดมุมมองของผู้เขียนหรือคำคมทั้งหลาย เราอ่านแล้วไม่อึดอัดกับข้อคิดต่างๆเหมือนนิยายเล่มอื่น ที่เรามองว่านักเขียนพยายามยัดข้อดีมาให้เราคิดเหมือนกัน เรื่องนี้ออกแนวประมาณ รับฟังกันนะ
ตอนนี้เราอยากไปหางานอื่นของอัยย์เนญ่ามาอ่านเลย ^^
August 6, 2016
4.5 ดาวค่ะ
ชอบมากค่ะ ความรู้สึกที่สัมผัสได้ตั้งแต่แรกคือ สำนวนผู้เขียนที่ให้ความรู้สึกอบอุ่น ะ
ทุกบททุกตอนของเรื่องนี้ ผู้เขียนแท���กข้อความดีดีที่อ่านแล้วซึมซับได้อย่างอิ่มใจ ทั้งเรื่องการใช้ชีวิต การให้แม้เป็นเพียงสิ่งเล็กๆ แก่ผู้อื่น ไปถึงการให้ที่ยิ่งใหญ่นั้นคือการให้อภัย เป็นนิยายรักอบอุ่น ที่อ่านแล้วอิ่มจริง ๆ ค่ะ
ชอบมากค่ะ ความรู้สึกที่สัมผัสได้ตั้งแต่แรกคือ สำนวนผู้เขียนที่ให้ความรู้สึกอบอุ่น ะ
ทุกบททุกตอนของเรื่องนี้ ผู้เขียนแท���กข้อความดีดีที่อ่านแล้วซึมซับได้อย่างอิ่มใจ ทั้งเรื่องการใช้ชีวิต การให้แม้เป็นเพียงสิ่งเล็กๆ แก่ผู้อื่น ไปถึงการให้ที่ยิ่งใหญ่นั้นคือการให้อภัย เป็นนิยายรักอบอุ่น ที่อ่านแล้วอิ่มจริง ๆ ค่ะ
February 29, 2016
ซื้อเพราะมีรีวิวค่อนข้างดี แต่บอกตามตรง โอไม่ได้คาดหวังอะไรเป็นพิเศษ
ที่ทำให้ประหลาดใจก็คือ เรื่องนี้อ่านแล้วชอบมากกว่าที่คิด แต่ถึงอย่างนั้นก็มีหลายอย่างที่โอไม่ค่อยถูกใจ
เริ่มที่เรื่องที่คิดว่าเรื่องนี้ทำได้ไม่ดีนัก
1. สำนวนภาษา
หลายช่วงมากๆ ที่อ่านเข้าใจยาก โอรู้สึกว่าคนเขียนพยายามจะทำให้คนอ่านนึกภาพออก โดยให้รายละเอียดในส่วนที่ไม่สำคัญมากจนเกินความจำเป็น ทำให้จับใจความได้ยาก รู้สึกเหมือนเดินอยู่ในเมฆหมอกคลุมเคลือไม่ชัดเจน
แต่สิ่งที่น่าจะสำคัญเพราะทำให้คนอ่านรู้จุดปักหมุดของตัวละคร เราจะได้เคลื่อนที่ไปพร้อมกันได้ลื่นไหลนั้น ชวนสับสน ไม่ชัดเจนเลย เช่น ตอนนี้อยู่ที่ไหน ระยะเวลาผ่านมาจากเหตุการณ์ที่แล้วแค่ไหน มาที่นั้นๆ เพราะเหตุใด
หน้า 118 ...หญิงสาวซึ่งเพิ่งแต่งตัวเสร็จ ก้าวเดินออกจากห้องมาหาอีกฝ่ายที่กำลังร้อยสายรองเท้าผ้าใบเข้าช่องสุดท้ายอยู่ตรงบานประตู
ขยายความเยอะมากเกินไปค่ะ
มันเป็นสองขั้นที่ใช้การขยายคล้ายกันเนอะ
1.หญิงสาว(ซึ่งเพิ่งแต่งตัวเสร็จ) ก้าวเดินออกจากห้องมาหา//
2.อีกฝ่าย[ที่กำลังร้อยสายรองเท้า(ผ้าใบ(เข้าช่องสุดท้ายอยู่))]ตรงบานประตู
ถ้าเป็นโอ โอจะเลี่ยงการขยายซ้ำซ้อน
เป็น
หญิงสาวเพิ่งแต่งตัวเสร็จ จึงก้าวเดินออกจากห้องมาหาอีกฝ่ายที่กำลังนั่งใส่รองเท้าตรงบานประตู
หน้า 120 ...ความสูงของเขาซึ่งเหยียบบนพื้นอิฐบล็อกสั้นที่เรียงไว้เพื่อป้องกันรองเท้าแฉะตรงทางขึ้น ทำให้ระดับใบหน้าของเขาสูงไม่หนีจากสายตาของคนร่างบางซึ่งยืนอยู๋บนพื้นไม้บนชานบ้านเท่าไร
แบบเดียวกับย่อหน้าบนที่โอยกมาเลย ขยายเยอะเกินไปจนล้น แทนที่จะอ่านแล้วเข้าใจได้ดียิ่งขึ้น กลับทำให้ลำดับสับสน
...ความสูงของเขาซึ่งเหยียบบนพื้นอิฐบล็อกสั้นที่เรียงไว้เพื่อป้องกันรองเท้าแฉะตรงทางขึ้น ทำให้ระดับใบหน้าของเขาสูงไม่หนีจากสายตาของคนร่างบางซึ่งยืนอยู่บนพื้นไม้บนชานบ้านเท่าไร
ถ้าเป็นโอ โอจะเปลี่ยน
เป็น
ด้วยเขายืนบนอิฐบล็อกกันพื้นแฉะ ทำให้ความสูงไม่ต่างจากสายตาคนร่างบางที่ยืนอยู่บนชานบ้านเท่าไร
หน้า 137 ...ปกติคนที่หาเรื่องมาให้พูดจาจนหลายครั้งก็รำคาญมักจะเป็นเขา แต่แทนที่คราวนี้จะสบายใจเมื่ออีกฝ่ายเงียบ ทำไมนะ เธอถึงได้อึดอัดและอยากให้เขาหยุดทำเหมือนว่าปากหล่นหาย
ย่อหน้าบนอ่านเข้าใจยากค่ะ
ถ้าเป็นโอ โอจะเปลี่ยน
เป็น
ปกติคนที่หาเรื่องมาชวนคุยชวนต่อล้อต่อเถียงจนน่ารำคาญคือเขา คราวนี้เมื่ออีกฝ่ายเงียบ แทนที่จะสบายใจ ทำไมนะ เธอถึงได้อึดอัดและอยากให้เขาหยุดทำเหมือนว่าปากหล่นหาย
ส่วนที่รู้สึกสับสนลำดับและช่วงเวลา ที่นึกออกก็จะมีตอนนางเอกหัวกระแทกต้องเข้าโรงพยาบาล อีกเหตุกาณ์ก็คืองานเลี้ยงวันเกิดของคุณลุงนางเอก พอเกิดเหตุการณ์นี้ๆ โอเลยตามไม่ทัน ไม่เข้าใจจุดประสงค์ ตามไม่ทันจุดที่ตัวละครเคลื่อน เลยทำให้เรื่องดูเบาๆ ลอยๆ
ถ้าจะให้ดี อาจจะต้องมีการย้ำ บอกเปิดเหตุการณ์สักหน่อย เช่น ตอนนี้เรามาอยู่จุดนี้ เพราะจะทำสิ่งนี้ มีเหตุการณ์นี้ขึ้น ต่อจากนั้นเวลาผ่านไปจนถึงประมาณนี้ เกิดสิ่งนี้ขึ้น หรือไม่ก็ใช้การตัดเหตุการณ์ แต่ต้องให้ชัดเจนนะว่าที่ตัดไป เพื่ออะไร ต้องการสื่ออะไร
มันจะเห็นลำดับการเคลื่อนที่ ทำให้ไม่สับสน ตัวละครไม่ผลุบๆ โผล่ๆ ดูหนักแน่น เสมือนจริง
2. การเล่าเรื่องช่วงที่โอว่าทำได้ไม่ดีเลยคือช่วงตั้งแต่เล่าเรื่องอดีตที่เกิดขึ้นเป็นต้นไป
มันเป็นเหตุการณ์กึ่งเล่ากึ่งร่วม เหมือนพยายามบอกเหตุการณ์ปากเปล่า แต่ขณะเดียวกันก็ใส่ความรู้สึกคนที่อยู่ในเหตุการณ์เข้าไป โอเลยจัดการกับตัวเองไม่ได้ว่าควรจะรู้สึกเหมือนตัวเองมองภาพเคลื่อนไหวบนจอ หรือ นำตัวเองเข้าไปอยู่ร่วมในเหตุการณ์นั้นจริง
เพราะฉะนั้นเรื่องนี้สำหรับโอ แผ่วปลายค่ะ
ส่วนที่ชอบ
1. ความเป็นธรรมชาติของตัวละครหลัก ทำได้ดีมาก น่ารักมาก
โอปลื้มพระเอกมาก คำจำกัดความของเขาคือ เป็นคนธรรมดาที่จิตใจดี
2. บทสนทนาระหว่างพระนาง ทำได้ดี เห็นการใส่ใจ เห็นความใกล้ชิด มีความรู้สึกร่วมระหว่างพระนางอยู่ในบทสนทนานั้น
3. พล็อต ทำได้น่าพิศวง ชวนติดตามว่าเกิดอะไรขึ้นกับนางเอก ทำไมเธอถึงกลายเป็นอย่างนี้ ต่อไปจะเป็นอย่างไร
4. เห็นสารที่คนเขียนต้องการสื่อถึงคนอ่านชัดเจน
5. เป็นเรื่องที่อ่านแล้วชวนรู้สึกดี เห็นพัฒนาการ
ถ้าชั่งน้ำหนัก โอชอบมากกว่าไม่ชอบแน่นอน ส่วนที่ชอบจนกรี๊ดคือพระเอก ปลื้มมาก รักมาก นานๆ จะเจอพระเอกประมาณนี้ เป็นคนธรรมดา รักชอบโกรธหลง แต่รู้จักจัดการกับตัวเองได้ดี มีความรับผิดชอบ รู้ความต้องการของตัวเอง รักและเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ต่อเพื่อนมนุษย์ แม้จะมีความเห็นแก่ตัวต้องเอาตัวรอดอยู่ (ส่วนนี้ชอบมาก คือมันดูจริง) คอยสอนคอยบอกนางเอกให้เติบโต
เพราะฉะนั้นเลยส่งผลถึงเนื้อเรื่องตอนจบที่โออาจจะไม่ค่อยชอบเท่าช่วงแรก แต่ก็ไม่ถึงกับไม่ชอบนะ
ถ้าเป็นคะแนน เรื่องนี้มีช่วยที่โอชอบ 4 ชอบมาก 4.5 ไม่ค่อยปลื้มนัก 3.5 โดยรวม เลยให้ ที่ 4 ดาว
ส่วนที่รู้สึกสับสนลำดับและช่วงเวลา ที่นึกออกก็จะมีตอนนางเอกหัวกระแทกต้องเข้าโรงพยาบาล อีกเหตุกาณ์ก็คืองานเลี้ยงวันเกิดของคุณลุงนางเอก พอเกิดเหตุการณ์นี้ๆ โอเลยตามไม่ทัน ไม่เข้าใจจุดประสงค์ ตามไม่ทันจุดที่ตัวละครเคลื่อน เลยทำให้เรื่องดูเบาๆ ลอยๆ
ถ้าจะให้ดี อาจจะต้องมีการย้ำ บอกเปิดเหตุการณ์สักหน่อย เช่น ตอนนี้เรามาอยู่จุดนี้ เพราะจะทำสิ่งนี้ มีเหตุการณ์นี้ขึ้น ต่อจากนั้นเวลาผ่านไปจนถึงประมาณนี้ เกิดสิ่งนี้ขึ้น หรือไม่ก็ใช้การตัดเหตุการณ์ แต่ต้องให้ชัดเจนนะว่าที่ตัดไป เพื่ออะไร ต้องการสื่ออะไร
มันจะเห็นลำดับการเคลื่อนที่ ทำให้ไม่สับสน ตัวละครไม่ผลุบๆ โผล่ๆ ดูหนักแน่น เสมือนจริง
2. การเล่าเรื่องช่วงที่โอว่าทำได้ไม่ดีเลยคือช่วงตั้งแต่เล่าเรื่องอดีตที่เกิดขึ้นเป็นต้นไป
มันเป็นเหตุการณ์กึ่งเล่ากึ่งร่วม เหมือนพยายามบอกเหตุการณ์ปากเปล่า แต่ขณะเดียวกันก็ใส่ความรู้สึกคนที่อยู่ในเหตุการณ์เข้าไป โอเลยจัดการกับตัวเองไม่ได้ว่าควรจะรู้สึกเหมือนตัวเองมองภาพเคลื่อนไหวบนจอ หรือ นำตัวเองเข้าไปอยู่ร่วมในเหตุการณ์นั้นจริง
เพราะฉะนั้นเรื่องนี้สำหรับโอ แผ่วปลายค่ะ
ส่วนที่ชอบ
1. ความเป็นธรรมชาติของตัวละครหลัก ทำได้ดีมาก น่ารักมาก
โอปลื้มพระเอกมาก คำจำกัดความของเขาคือ เป็นคนธรรมดาที่จิตใจดี
2. บทสนทนาระหว่างพระนาง ทำได้ดี เห็นการใส่ใจ เห็นความใกล้ชิด มีความรู้สึกร่วมระหว่างพระนางอยู่ในบทสนทนานั้น
3. พล็อต ทำได้น่าพิศวง ชวนติดตามว่าเกิดอะไรขึ้นกับนางเอก ทำไมเธอถึงกลายเป็นอย่างนี้ ต่อไปจะเป็นอย่างไร
4. เห็นสารที่คนเขียนต้องการสื่อถึงคนอ่านชัดเจน
5. เป็นเรื่องที่อ่านแล้วชวนรู้สึกดี เห็นพัฒนาการ
ถ้าชั่งน้ำหนัก โอชอบมากกว่าไม่ชอบแน่นอน ส่วนที่ชอบจนกรี๊ดคือพระเอก ปลื้มมาก รักมาก นานๆ จะเจอพระเอกประมาณนี้ เป็นคนธรรมดา รักชอบโกรธหลง แต่รู้จักจัดการกับตัวเองได้ดี มีความรับผิดชอบ รู้ความต้องการของตัวเอง รักและเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ต่อเพื่อนมนุษย์ แม้จะมีความเห็นแก่ตัวต้องเอาตัวรอดอยู่ (ส่วนนี้ชอบมาก คือมันดูจริง) คอยสอนคอยบอกนางเอกให้เติบโต
เพราะฉะนั้นเลยส่งผลถึงเนื้อเรื่องตอนจบที่โออาจจะไม่ค่อยชอบเท่าช่วงแรก แต่ก็ไม่ถึงกับไม่ชอบนะ
ถ้าเป็นคะแนน เรื่องนี้มีช่วยที่โอชอบ 4 ชอบมาก 4.5 ไม่ค่อยปลื้มนัก 3.5 โดยรวม เลยให้ ที่ 4 ดาว
.
.
.
"มอเตอร์ไซค์! "
"ใช่ ยินดีด้วยที่รู้จัก" ยังดีไม่คิดว่านี่เป็นรถม้า ไม่งั้นวันนี้คงต้องปวดหัวกันอีกยก
"นายจะให้ฉันใส่ชุดนี้นั่งมอเตอร์ไซค์อย่างนั้นเหรอ"
"ไม่มีใครคิดว่าเป็นสก๊อยหรอกน่า แต่งตัวซะคุณหนูขนาดนี้ ทีรถมูลนิธิยังนั่งได้ นี่แค่มอ'ไซค์"
"จะอันไหนก็ไม่ชอบทั้งนั้นละ อีกอย่างฉันก็ไม่เคยซ้อนมอเตอร์ไซค์มาก่อนด้วย"
ชายหนุ่มฟังแล้วก็กลอกตาไปมา เขารู้สึกเวียนหัวกับผู้หญิงตรงหน้าอย่างบอกไม่ถูก
"ตอนเด็กๆ ไม่เคยขึ้นม้าหมุนอะไรอย่างนั้นบ้างเลยเหรอ"
"เคย แต่ฉันนั่งในรถฟักทองที่พ่วงกับม้าอีกที"
แน้...แม้แต่เล่นม้าหมุนยังเลือกที่นั่งไฮโซ...
หน้า 57 บทที่ 4 สถานสงเคราะห์
.
.
.
"ถ้าเกิดเรื่องอะไรทำนองนี้อีก อย่านั่งนิ่งเก็บเอาไว้คนเดียว บ้านหลังนี้ไม่ได้ตั้งอยู่กลางป่าช้า ป้าทองบ้านข้างๆ แกก็อยู่ทั้งวัน" เขาชี้มือไปยังบ้านไม้ยกใต้ถุนอันมีรั้วสังกะสีผุๆ คั่นเอาไว้ ที่เธอเห็นเขาปีนตัดกิ่งไม้ไม่ให้พันสายไฟแล้วได้ขนมใส่ไส้ติดมือมา จากนั้นธีทัตก็ชี้ไปยังร้านค้าฝั่งตรงข้าม "น้าออที่ขายปาท่องโก๋แกก็มาตั้งร้านตรงนี้ทุกวัน แค่เดินออกไปแล้วบอก เขาก็ช่วยได้... เธออาจไม่กล้าเพราะไม่รู้จักใคร แต่ปัญหาบางอย่างเราก็ต้องรู้จักที่จะก้าวเข้าหาคนอื่นบ้าน ไม่ใช่อดทนบ้าๆ ไร้สาระแบบนี้" ธีทัตอดบ่นไม่ได้ ซึ่งทั้งหมดนั้นศิลาจันทร์ไม่รู้จะเอาอะไรมาแก้ตัว ความไม้คุ้นชินกับการพึ่งพิงคนอื่นนอกเหนือจากการสั่ง อาจเรียกได้ว่าทั้งชีวิตที่ผ่านมมานั้นเธอไม่เคย...
หัวของคนเรา บางครั้งมันก็ก้มไม่ลง ลำคอและหลังของเธออาจจะฝืดจนโค้งอไม่ได้...
หน้า 150 บทที่ 10 สัมผัสด้วยใจ ไม่ใช่ด้วยตา
.
.
.
เนื้อเรื่องน่าติดตาม พระเอกน่ารัก
ที่ทำให้ประหลาดใจก็คือ เรื่องนี้อ่านแล้วชอบมากกว่าที่คิด แต่ถึงอย่างนั้นก็มีหลายอย่างที่โอไม่ค่อยถูกใจ
เริ่มที่เรื่องที่คิดว่าเรื่องนี้ทำได้ไม่ดีนัก
1. สำนวนภาษา
หลายช่วงมากๆ ที่อ่านเข้าใจยาก โอรู้สึกว่าคนเขียนพยายามจะทำให้คนอ่านนึกภาพออก โดยให้รายละเอียดในส่วนที่ไม่สำคัญมากจนเกินความจำเป็น ทำให้จับใจความได้ยาก รู้สึกเหมือนเดินอยู่ในเมฆหมอกคลุมเคลือไม่ชัดเจน
แต่สิ่งที่น่าจะสำคัญเพราะทำให้คนอ่านรู้จุดปักหมุดของตัวละคร เราจะได้เคลื่อนที่ไปพร้อมกันได้ลื่นไหลนั้น ชวนสับสน ไม่ชัดเจนเลย เช่น ตอนนี้อยู่ที่ไหน ระยะเวลาผ่านมาจากเหตุการณ์ที่แล้วแค่ไหน มาที่นั้นๆ เพราะเหตุใด
หน้า 118 ...หญิงสาวซึ่งเพิ่งแต่งตัวเสร็จ ก้าวเดินออกจากห้องมาหาอีกฝ่ายที่กำลังร้อยสายรองเท้าผ้าใบเข้าช่องสุดท้ายอยู่ตรงบานประตู
ขยายความเยอะมากเกินไปค่ะ
มันเป็นสองขั้นที่ใช้การขยายคล้ายกันเนอะ
1.หญิงสาว(ซึ่งเพิ่งแต่งตัวเสร็จ) ก้าวเดินออกจากห้องมาหา//
2.อีกฝ่าย[ที่กำลังร้อยสายรองเท้า(ผ้าใบ(เข้าช่องสุดท้ายอยู่))]ตรงบานประตู
ถ้าเป็นโอ โอจะเลี่ยงการขยายซ้ำซ้อน
เป็น
หญิงสาวเพิ่งแต่งตัวเสร็จ จึงก้าวเดินออกจากห้องมาหาอีกฝ่ายที่กำลังนั่งใส่รองเท้าตรงบานประตู
หน้า 120 ...ความสูงของเขาซึ่งเหยียบบนพื้นอิฐบล็อกสั้นที่เรียงไว้เพื่อป้องกันรองเท้าแฉะตรงทางขึ้น ทำให้ระดับใบหน้าของเขาสูงไม่หนีจากสายตาของคนร่างบางซึ่งยืนอยู๋บนพื้นไม้บนชานบ้านเท่าไร
แบบเดียวกับย่อหน้าบนที่โอยกมาเลย ขยายเยอะเกินไปจนล้น แทนที่จะอ่านแล้วเข้าใจได้ดียิ่งขึ้น กลับทำให้ลำดับสับสน
...ความสูงของเขาซึ่งเหยียบบนพื้นอิฐบล็อกสั้นที่เรียงไว้เพื่อป้องกันรองเท้าแฉะตรงทางขึ้น ทำให้ระดับใบหน้าของเขาสูงไม่หนีจากสายตาของคนร่างบางซึ่งยืนอยู่บนพื้นไม้บนชานบ้านเท่าไร
ถ้าเป็นโอ โอจะเปลี่ยน
เป็น
ด้วยเขายืนบนอิฐบล็อกกันพื้นแฉะ ทำให้ความสูงไม่ต่างจากสายตาคนร่างบางที่ยืนอยู่บนชานบ้านเท่าไร
หน้า 137 ...ปกติคนที่หาเรื่องมาให้พูดจาจนหลายครั้งก็รำคาญมักจะเป็นเขา แต่แทนที่คราวนี้จะสบายใจเมื่ออีกฝ่ายเงียบ ทำไมนะ เธอถึงได้อึดอัดและอยากให้เขาหยุดทำเหมือนว่าปากหล่นหาย
ย่อหน้าบนอ่านเข้าใจยากค่ะ
ถ้าเป็นโอ โอจะเปลี่ยน
เป็น
ปกติคนที่หาเรื่องมาชวนคุยชวนต่อล้อต่อเถียงจนน่ารำคาญคือเขา คราวนี้เมื่ออีกฝ่ายเงียบ แทนที่จะสบายใจ ทำไมนะ เธอถึงได้อึดอัดและอยากให้เขาหยุดทำเหมือนว่าปากหล่นหาย
ส่วนที่รู้สึกสับสนลำดับและช่วงเวลา ที่นึกออกก็จะมีตอนนางเอกหัวกระแทกต้องเข้าโรงพยาบาล อีกเหตุกาณ์ก็คืองานเลี้ยงวันเกิดของคุณลุงนางเอก พอเกิดเหตุการณ์นี้ๆ โอเลยตามไม่ทัน ไม่เข้าใจจุดประสงค์ ตามไม่ทันจุดที่ตัวละครเคลื่อน เลยทำให้เรื่องดูเบาๆ ลอยๆ
ถ้าจะให้ดี อาจจะต้องมีการย้ำ บอกเปิดเหตุการณ์สักหน่อย เช่น ตอนนี้เรามาอยู่จุดนี้ เพราะจะทำสิ่งนี้ มีเหตุการณ์นี้ขึ้น ต่อจากนั้นเวลาผ่านไปจนถึงประมาณนี้ เกิดสิ่งนี้ขึ้น หรือไม่ก็ใช้การตัดเหตุการณ์ แต่ต้องให้ชัดเจนนะว่าที่ตัดไป เพื่ออะไร ต้องการสื่ออะไร
มันจะเห็นลำดับการเคลื่อนที่ ทำให้ไม่สับสน ตัวละครไม่ผลุบๆ โผล่ๆ ดูหนักแน่น เสมือนจริง
2. การเล่าเรื่องช่วงที่โอว่าทำได้ไม่ดีเลยคือช่วงตั้งแต่เล่าเรื่องอดีตที่เกิดขึ้นเป็นต้นไป
มันเป็นเหตุการณ์กึ่งเล่ากึ่งร่วม เหมือนพยายามบอกเหตุการณ์ปากเปล่า แต่ขณะเดียวกันก็ใส่ความรู้สึกคนที่อยู่ในเหตุการณ์เข้าไป โอเลยจัดการกับตัวเองไม่ได้ว่าควรจะรู้สึกเหมือนตัวเองมองภาพเคลื่อนไหวบนจอ หรือ นำตัวเองเข้าไปอยู่ร่วมในเหตุการณ์นั้นจริง
เพราะฉะนั้นเรื่องนี้สำหรับโอ แผ่วปลายค่ะ
ส่วนที่ชอบ
1. ความเป็นธรรมชาติของตัวละครหลัก ทำได้ดีมาก น่ารักมาก
โอปลื้มพระเอกมาก คำจำกัดความของเขาคือ เป็นคนธรรมดาที่จิตใจดี
2. บทสนทนาระหว่างพระนาง ทำได้ดี เห็นการใส่ใจ เห็นความใกล้ชิด มีความรู้สึกร่วมระหว่างพระนางอยู่ในบทสนทนานั้น
3. พล็อต ทำได้น่าพิศวง ชวนติดตามว่าเกิดอะไรขึ้นกับนางเอก ทำไมเธอถึงกลายเป็นอย่างนี้ ต่อไปจะเป็นอย่างไร
4. เห็นสารที่คนเขียนต้องการสื่อถึงคนอ่านชัดเจน
5. เป็นเรื่องที่อ่านแล้วชวนรู้สึกดี เห็นพัฒนาการ
ถ้าชั่งน้ำหนัก โอชอบมากกว่าไม่ชอบแน่นอน ส่วนที่ชอบจนกรี๊ดคือพระเอก ปลื้มมาก รักมาก นานๆ จะเจอพระเอกประมาณนี้ เป็นคนธรรมดา รักชอบโกรธหลง แต่รู้จักจัดการกับตัวเองได้ดี มีความรับผิดชอบ รู้ความต้องการของตัวเอง รักและเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ต่อเพื่อนมนุษย์ แม้จะมีความเห็นแก่ตัวต้องเอาตัวรอดอยู่ (ส่วนนี้ชอบมาก คือมันดูจริง) คอยสอนคอยบอกนางเอกให้เติบโต
เพราะฉะนั้นเลยส่งผลถึงเนื้อเรื่องตอนจบที่โออาจจะไม่ค่อยชอบเท่าช่วงแรก แต่ก็ไม่ถึงกับไม่ชอบนะ
ถ้าเป็นคะแนน เรื่องนี้มีช่วยที่โอชอบ 4 ชอบมาก 4.5 ไม่ค่อยปลื้มนัก 3.5 โดยรวม เลยให้ ที่ 4 ดาว
ส่วนที่รู้สึกสับสนลำดับและช่วงเวลา ที่นึกออกก็จะมีตอนนางเอกหัวกระแทกต้องเข้าโรงพยาบาล อีกเหตุกาณ์ก็คืองานเลี้ยงวันเกิดของคุณลุงนางเอก พอเกิดเหตุการณ์นี้ๆ โอเลยตามไม่ทัน ไม่เข้าใจจุดประสงค์ ตามไม่ทันจุดที่ตัวละครเคลื่อน เลยทำให้เรื่องดูเบาๆ ลอยๆ
ถ้าจะให้ดี อาจจะต้องมีการย้ำ บอกเปิดเหตุการณ์สักหน่อย เช่น ตอนนี้เรามาอยู่จุดนี้ เพราะจะทำสิ่งนี้ มีเหตุการณ์นี้ขึ้น ต่อจากนั้นเวลาผ่านไปจนถึงประมาณนี้ เกิดสิ่งนี้ขึ้น หรือไม่ก็ใช้การตัดเหตุการณ์ แต่ต้องให้ชัดเจนนะว่าที่ตัดไป เพื่ออะไร ต้องการสื่ออะไร
มันจะเห็นลำดับการเคลื่อนที่ ทำให้ไม่สับสน ตัวละครไม่ผลุบๆ โผล่ๆ ดูหนักแน่น เสมือนจริง
2. การเล่าเรื่องช่วงที่โอว่าทำได้ไม่ดีเลยคือช่วงตั้งแต่เล่าเรื่องอดีตที่เกิดขึ้นเป็นต้นไป
มันเป็นเหตุการณ์กึ่งเล่ากึ่งร่วม เหมือนพยายามบอกเหตุการณ์ปากเปล่า แต่ขณะเดียวกันก็ใส่ความรู้สึกคนที่อยู่ในเหตุการณ์เข้าไป โอเลยจัดการกับตัวเองไม่ได้ว่าควรจะรู้สึกเหมือนตัวเองมองภาพเคลื่อนไหวบนจอ หรือ นำตัวเองเข้าไปอยู่ร่วมในเหตุการณ์นั้นจริง
เพราะฉะนั้นเรื่องนี้สำหรับโอ แผ่วปลายค่ะ
ส่วนที่ชอบ
1. ความเป็นธรรมชาติของตัวละครหลัก ทำได้ดีมาก น่ารักมาก
โอปลื้มพระเอกมาก คำจำกัดความของเขาคือ เป็นคนธรรมดาที่จิตใจดี
2. บทสนทนาระหว่างพระนาง ทำได้ดี เห็นการใส่ใจ เห็นความใกล้ชิด มีความรู้สึกร่วมระหว่างพระนางอยู่ในบทสนทนานั้น
3. พล็อต ทำได้น่าพิศวง ชวนติดตามว่าเกิดอะไรขึ้นกับนางเอก ทำไมเธอถึงกลายเป็นอย่างนี้ ต่อไปจะเป็นอย่างไร
4. เห็นสารที่คนเขียนต้องการสื่อถึงคนอ่านชัดเจน
5. เป็นเรื่องที่อ่านแล้วชวนรู้สึกดี เห็นพัฒนาการ
ถ้าชั่งน้ำหนัก โอชอบมากกว่าไม่ชอบแน่นอน ส่วนที่ชอบจนกรี๊ดคือพระเอก ปลื้มมาก รักมาก นานๆ จะเจอพระเอกประมาณนี้ เป็นคนธรรมดา รักชอบโกรธหลง แต่รู้จักจัดการกับตัวเองได้ดี มีความรับผิดชอบ รู้ความต้องการของตัวเอง รักและเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ต่อเพื่อนมนุษย์ แม้จะมีความเห็นแก่ตัวต้องเอาตัวรอดอยู่ (ส่วนนี้ชอบมาก คือมันดูจริง) คอยสอนคอยบอกนางเอกให้เติบโต
เพราะฉะนั้นเลยส่งผลถึงเนื้อเรื่องตอนจบที่โออาจจะไม่ค่อยชอบเท่าช่วงแรก แต่ก็ไม่ถึงกับไม่ชอบนะ
ถ้าเป็นคะแนน เรื่องนี้มีช่วยที่โอชอบ 4 ชอบมาก 4.5 ไม่ค่อยปลื้มนัก 3.5 โดยรวม เลยให้ ที่ 4 ดาว
.
.
.
"มอเตอร์ไซค์! "
"ใช่ ยินดีด้วยที่รู้จัก" ยังดีไม่คิดว่านี่เป็นรถม้า ไม่งั้นวันนี้คงต้องปวดหัวกันอีกยก
"นายจะให้ฉันใส่ชุดนี้นั่งมอเตอร์ไซค์อย่างนั้นเหรอ"
"ไม่มีใครคิดว่าเป็นสก๊อยหรอกน่า แต่งตัวซะคุณหนูขนาดนี้ ทีรถมูลนิธิยังนั่งได้ นี่แค่มอ'ไซค์"
"จะอันไหนก็ไม่ชอบทั้งนั้นละ อีกอย่างฉันก็ไม่เคยซ้อนมอเตอร์ไซค์มาก่อนด้วย"
ชายหนุ่มฟังแล้วก็กลอกตาไปมา เขารู้สึกเวียนหัวกับผู้หญิงตรงหน้าอย่างบอกไม่ถูก
"ตอนเด็กๆ ไม่เคยขึ้นม้าหมุนอะไรอย่างนั้นบ้างเลยเหรอ"
"เคย แต่ฉันนั่งในรถฟักทองที่พ่วงกับม้าอีกที"
แน้...แม้แต่เล่นม้าหมุนยังเลือกที่นั่งไฮโซ...
หน้า 57 บทที่ 4 สถานสงเคราะห์
.
.
.
"ถ้าเกิดเรื่องอะไรทำนองนี้อีก อย่านั่งนิ่งเก็บเอาไว้คนเดียว บ้านหลังนี้ไม่ได้ตั้งอยู่กลางป่าช้า ป้าทองบ้านข้างๆ แกก็อยู่ทั้งวัน" เขาชี้มือไปยังบ้านไม้ยกใต้ถุนอันมีรั้วสังกะสีผุๆ คั่นเอาไว้ ที่เธอเห็นเขาปีนตัดกิ่งไม้ไม่ให้พันสายไฟแล้วได้ขนมใส่ไส้ติดมือมา จากนั้นธีทัตก็ชี้ไปยังร้านค้าฝั่งตรงข้าม "น้าออที่ขายปาท่องโก๋แกก็มาตั้งร้านตรงนี้ทุกวัน แค่เดินออกไปแล้วบอก เขาก็ช่วยได้... เธออาจไม่กล้าเพราะไม่รู้จักใคร แต่ปัญหาบางอย่างเราก็ต้องรู้จักที่จะก้าวเข้าหาคนอื่นบ้าน ไม่ใช่อดทนบ้าๆ ไร้สาระแบบนี้" ธีทัตอดบ่นไม่ได้ ซึ่งทั้งหมดนั้นศิลาจันทร์ไม่รู้จะเอาอะไรมาแก้ตัว ความไม้คุ้นชินกับการพึ่งพิงคนอื่นนอกเหนือจากการสั่ง อาจเรียกได้ว่าทั้งชีวิตที่ผ่านมมานั้นเธอไม่เคย...
หัวของคนเรา บางครั้งมันก็ก้มไม่ลง ลำคอและหลังของเธออาจจะฝืดจนโค้งอไม่ได้...
หน้า 150 บทที่ 10 สัมผัสด้วยใจ ไม่ใช่ด้วยตา
.
.
.
เนื้อเรื่องน่าติดตาม พระเอกน่ารัก
July 16, 2017
เป็นนิยายที่พลอตน่าติดตามค่ะ รวมทั้งเห็นคะแนนรีวิวดี แม้ไม่รู้จักนักเขียนมาก่อนแต่ก็ลองซื้อมาอ่านดู อ่านแล้วก็ไม่ผิดหวังค่ะ อิ่มๆ อุ่นๆ ตอนแรกคิดว่านางเอกฝันค่ะ อารมณ์ชอบมากแล้วเลยอยากเป็นคนนั้น แต่อีกใจก็คิดว่า ไม่ฝันมั้งนะ ยืนยันว่าเป็นตัวเองขนาดนั้น แต่ก็ยังไม่แน่ใจก็อ่านไปเรื่อยๆ ทุกอย่างก็คลี่คลายดีค่ะ ตอนท้ายๆก็มีดรามามาเสริมเข้าไปอีก ถูกจริตเราค่ะ เราเลยยิ่งชอบ
นอกจากนั้นเนื้อเรื่องน่าติดตามแล้ว คนอ่านก็ได้รับสาส์นที่ผู้เขียนต้องการสื่อมาอย่างเต็มที่ค่ะ อ่านแล้วได้คิดตาม ให้แง่คิดในการดำรงชีวิตดี แต่ก็ไม่ได้ปรัชญาจ๋าขนาดนั้น ความเป็นนิยายก็ยังมีอยู่
ชอบนางเอก แม้จะรำคาญตอนแรกที่โวยวายไม่เลิกแต่พอนางตัดสินใจชีวิตต้องก้าวต่อไปนี่หลงรักเลย พระเอกตอนเป็นเมสเซนเจอร์นี่ชอบมากกกกกกกกก น่ารักอะไรขนาดนี้
ติอย่างหนึ่งคือ สำนวนการเขียนค่ะ บางย่อหน้าคือมันขยายๆๆๆจนอ่านแล้วงงๆ เวิ่นเว้อหน่อยๆ บางอันคือเราต้องกลับไปอ่านออกเสียงอีกรอบเพื่อความเข้าใจ แอบใส่คอมมาในใจว่าอันนี้ประธาน กริยา กรรม นะ อะไรแบบนี้
นอกจากนั้นเนื้อเรื่องน่าติดตามแล้ว คนอ่านก็ได้รับสาส์นที่ผู้เขียนต้องการสื่อมาอย่างเต็มที่ค่ะ อ่านแล้วได้คิดตาม ให้แง่คิดในการดำรงชีวิตดี แต่ก็ไม่ได้ปรัชญาจ๋าขนาดนั้น ความเป็นนิยายก็ยังมีอยู่
ชอบนางเอก แม้จะรำคาญตอนแรกที่โวยวายไม่เลิกแต่พอนางตัดสินใจชีวิตต้องก้าวต่อไปนี่หลงรักเลย พระเอกตอนเป็นเมสเซนเจอร์นี่ชอบมากกกกกกกกก น่ารักอะไรขนาดนี้
ติอย่างหนึ่งคือ สำนวนการเขียนค่ะ บางย่อหน้าคือมันขยายๆๆๆจนอ่านแล้วงงๆ เวิ่นเว้อหน่อยๆ บางอันคือเราต้องกลับไปอ่านออกเสียงอีกรอบเพื่อความเข้าใจ แอบใส่คอมมาในใจว่าอันนี้ประธาน กริยา กรรม นะ อะไรแบบนี้
November 19, 2015
ตัวละคร
เมลินดาไพริญ อภิรักษ์เกียรติกูล (แมท) อายุ 29 ปี ⇒ 33 ปี, ศิลาจันทร์ (จันทร์)
ธีทัต เอกทิศเทียนชัย (ธี) อายุ 27 ปี ⇒ 31 ปี (เดาเอา 555+)
รีวิวหลังอ่าน
จำได้ว่าเล่มนี้ออกมาพร้อมๆ กับ “เกลียวคลื่นกระแซะทราย” ของอัยย์ เราเลยสับสน เพราะนามปากกาของอัยย์เป็นสับเซตของชื่อ อัยย์เนญ่า 555+ เลยมโนว่าคนเดียวกัน แต่จริงๆ ไม่ใช่นะ ที่จำได้ก็เพราะออกมาพร้อมๆ กัน พร้อมนามปากกาที่คล้ายๆ กันนี่แหละ
อ่านแล้วก็อยากจะบ่นกับตัวเองว่า ทำไมดองไว้ คือยืมมาสองสามรอบจาก TK Park แล้วนะ แต่ทุกครั้งจะโดนเรื่องอื่นแซงคิว แล้วเราก็เอาไปคืนโดยที่ยังไม่ได้อ่าน พอได้อ่านแล้ว อร๊ายย เหมือนพลาดของดีมานานสองสามเดือนเลยล่ะ
เรื่องนี้แค่คำนำก็เด็ดแล้วเหอะ ชอบมาก ไหนจะเปิดเรื่องแค่บทนำกับบทแรกก็ทำเอาสนุกจนอยากอ่านต่ออ่ะ แต่พอดีเริ่มอ่านตอนจะเที่ยงคืน เลยง่วงแล้วอ่ะนะ
เราไม่เคยอ่านของอัยย์เนญ่ามาก่อนเลยค่ะ เลยไม่ได้คาดหวังอะไร แต่แล้วมันผิดคาด สนุกมากและเราชอบมากอ่ะ การเล่าเรื่องลื่นไหลมาก สำนวนดีไม่มีที่ติเลยค่ะ เรื่องราวกระชับน่าติดตาม และทำให้รู้สึกว่าสอดแทรกสิ่งดีๆ ให้เราคิดตามได้ตลอดเรื่องเลย แต่ไม่ได้เล่าแบบยัดเยียดแง่คิดนะ แฝงมากับตัวเรื่องได้อย่างกลมกลืนเลยล่ะ
พล็อตก็เจ๋งดีนะ ไม่ใช่สลับร่างหรืออะไร แต่เป็นตื่นมาแล้วพบว่าทุกคนไม่รู้จักเธอที่เป็น “เมลินดาไพริญ” คนนี้ ไม่มีใครจำเธอได้ เธอไร้ตัวตนในโลกที่เธอตื่นขึ้นมา และไม่สามารถหาทางกลับไปได้ แถม “เมลินดาไพริญ” ในนี้ หน้าตายังไม่เหมือนเธอด้วย เธอเลยต้องใช้ชีวิตในชื่อของ “ศิลาจันทร์” ที่ธีทัต พระเอกตั้งไว้ให้
ชื่อนางเอกเป็นอะไรที่ยาวมาก 555+ กว่าจะจำได้คืออ่านไปได้ครึ่งเรื่องอ่ะ แถมยังชอบจำสลับเป็น เมรันดาไพลิน 555+
(มาเขียนรีวิวต่อในวันถัดมาหลังจากอ่านจบแล้ว) ลืมแซวชื่อเรื่อง คือเห็นคำว่า “คีตกาล” ใจเรานึกถึงพี่กก ปราณธรเลย เพราะ “ฯคีตกาล” เป็นอีกนามปากกาของพี่กก 555+ เลยแอบคิดเล่นๆ ว่าชื่อเรื่องนี้คือ “รักในพี่กก” ขำเองคนเดียว
ลังเลมากว่าจะให้ห้าดาวเต็มหรือ 4.5 เพราะช่วงท้ายๆ ทำให้อยากหักคะแนน ฮ่าๆ เรารู้สึกชอบนิสัยของธีทัตในห้วงเวลาที่เมลินดาเป็นศิลาจันทร์มากๆ เลย พอธีทัตเป็นธีทัตในปัจจุบัน กลับเฉยๆ ไม่ได้กรี๊ดกร๊าดอะไร แถมยังเทใจไปให้กฤตินแทน 555+
ประเด็นเรื่องการแก้แค้นกันไปมาระหว่างรุ่นปู่รุ่นพ่อมายันหลานเนี่ย มันก็เกือบจะดีนะ แต่อ่านแล้วรู้สึกแบบว่า แง่ๆๆ จะแก้แค้นกันเพื่อไรเนี่ย
แต่โดยรวมคือผูกเรื่องได้ดีมาก เข้าใจเลยว่าการที่เ��ลินดากลายเป็นศิลาจันทร์ ทำให้เธอเป็นเมลินดาคนใหม่ที่สดใส ฉลาด และเป็นคนที่ดีพร้อมทุกอย่างจริงๆ ไม่ใช่เป็นคุณหนูเอาแต่ใจตัวเองเหมือนเคย
สารภาพว่าหลงรักกฤตินอ่ะ คนที่ขอเมลินดาแต่งงาน แล้วเธอปฏิเสธไป เป็นผู้ชายที่ดีงามมาก อ่านแล้วสงสารแล้วก็อยากได้ไว้เอง 555+ อยากถามคนเขียนจริงๆ ว่ามีเรื่องที่กฤตินเป็นพระเอกบ้างไหมคะ อยากให้เขาได้เจอคนที่ใช่ของใจจริงๆ ถ้าไม่เจอ เราจะเสนอตัวเราล่ะ ฮ่าๆ
ส่วนธีทัตเราก็หลงรักนะ ชอบตอนที่เป็นเมสเซนเจอร์กับอาสาสมัครกู้ภัย คือเป็นคนที่ดีมากอ่ะ คนธรรมดาที่เราสัมผัสได้ถึงตัวตนที่แท้จริง หลงรักตามที่ศิลาจันทร์รักเลย 555+
ชอบพี่เป็ดด้วย เป็นพี่สาว (ไม่แท้) ของธีทัตที่ดีงามจริงๆ อ่านแล้วประทับใจกับคนแบบพี่เป็ดอ่ะ รู้สึกเป็นสาวประเภทสองที่ยึดมั่นและตั้งใจทำอะไรดีๆ เยอะแยะเลย อ่านแล้วชอบแนวคิดของพี่เป็ดด้วย น่ารักอ่ะ
[สปอยล์]
Start 22.47 น. Mon 16 Nov 2015
End 19.32 น. Wed 18 Nov 2015
Review Date 12.10 น. Thu 19 Nov 2015 (รีวิวไว้บ้างเมื่อ 16.45 น. Wed 18 Nov 2015 ตอนที่อ่านเกือบจะจบ แต่ยังไม่จบ)
เมลินดาไพริญ อภิรักษ์เกียรติกูล (แมท) อายุ 29 ปี ⇒ 33 ปี, ศิลาจันทร์ (จันทร์)
ธีทัต เอกทิศเทียนชัย (ธี) อายุ 27 ปี ⇒ 31 ปี (เดาเอา 555+)
รีวิวหลังอ่าน
จำได้ว่าเล่มนี้ออกมาพร้อมๆ กับ “เกลียวคลื่นกระแซะทราย” ของอัยย์ เราเลยสับสน เพราะนามปากกาของอัยย์เป็นสับเซตของชื่อ อัยย์เนญ่า 555+ เลยมโนว่าคนเดียวกัน แต่จริงๆ ไม่ใช่นะ ที่จำได้ก็เพราะออกมาพร้อมๆ กัน พร้อมนามปากกาที่คล้ายๆ กันนี่แหละ
อ่านแล้วก็อยากจะบ่นกับตัวเองว่า ทำไมดองไว้ คือยืมมาสองสามรอบจาก TK Park แล้วนะ แต่ทุกครั้งจะโดนเรื่องอื่นแซงคิว แล้วเราก็เอาไปคืนโดยที่ยังไม่ได้อ่าน พอได้อ่านแล้ว อร๊ายย เหมือนพลาดของดีมานานสองสามเดือนเลยล่ะ
เรื่องนี้แค่คำนำก็เด็ดแล้วเหอะ ชอบมาก ไหนจะเปิดเรื่องแค่บทนำกับบทแรกก็ทำเอาสนุกจนอยากอ่านต่ออ่ะ แต่พอดีเริ่มอ่านตอนจะเที่ยงคืน เลยง่วงแล้วอ่ะนะ
เราไม่เคยอ่านของอัยย์เนญ่ามาก่อนเลยค่ะ เลยไม่ได้คาดหวังอะไร แต่แล้วมันผิดคาด สนุกมากและเราชอบมากอ่ะ การเล่าเรื่องลื่นไหลมาก สำนวนดีไม่มีที่ติเลยค่ะ เรื่องราวกระชับน่าติดตาม และทำให้รู้สึกว่าสอดแทรกสิ่งดีๆ ให้เราคิดตามได้ตลอดเรื่องเลย แต่ไม่ได้เล่าแบบยัดเยียดแง่คิดนะ แฝงมากับตัวเรื่องได้อย่างกลมกลืนเลยล่ะ
พล็อตก็เจ๋งดีนะ ไม่ใช่สลับร่างหรืออะไร แต่เป็นตื่นมาแล้วพบว่าทุกคนไม่รู้จักเธอที่เป็น “เมลินดาไพริญ” คนนี้ ไม่มีใครจำเธอได้ เธอไร้ตัวตนในโลกที่เธอตื่นขึ้นมา และไม่สามารถหาทางกลับไปได้ แถม “เมลินดาไพริญ” ในนี้ หน้าตายังไม่เหมือนเธอด้วย เธอเลยต้องใช้ชีวิตในชื่อของ “ศิลาจันทร์” ที่ธีทัต พระเอกตั้งไว้ให้
ชื่อนางเอกเป็นอะไรที่ยาวมาก 555+ กว่าจะจำได้คืออ่านไปได้ครึ่งเรื่องอ่ะ แถมยังชอบจำสลับเป็น เมรันดาไพลิน 555+
(มาเขียนรีวิวต่อในวันถัดมาหลังจากอ่านจบแล้ว) ลืมแซวชื่อเรื่อง คือเห็นคำว่า “คีตกาล” ใจเรานึกถึงพี่กก ปราณธรเลย เพราะ “ฯคีตกาล” เป็นอีกนามปากกาของพี่กก 555+ เลยแอบคิดเล่นๆ ว่าชื่อเรื่องนี้คือ “รักในพี่กก” ขำเองคนเดียว
ลังเลมากว่าจะให้ห้าดาวเต็มหรือ 4.5 เพราะช่วงท้ายๆ ทำให้อยากหักคะแนน ฮ่าๆ เรารู้สึกชอบนิสัยของธีทัตในห้วงเวลาที่เมลินดาเป็นศิลาจันทร์มากๆ เลย พอธีทัตเป็นธีทัตในปัจจุบัน กลับเฉยๆ ไม่ได้กรี๊ดกร๊าดอะไร แถมยังเทใจไปให้กฤตินแทน 555+
ประเด็นเรื่องการแก้แค้นกันไปมาระหว่างรุ่นปู่รุ่นพ่อมายันหลานเนี่ย มันก็เกือบจะดีนะ แต่อ่านแล้วรู้สึกแบบว่า แง่ๆๆ จะแก้แค้นกันเพื่อไรเนี่ย
แต่โดยรวมคือผูกเรื่องได้ดีมาก เข้าใจเลยว่าการที่เ��ลินดากลายเป็นศิลาจันทร์ ทำให้เธอเป็นเมลินดาคนใหม่ที่สดใส ฉลาด และเป็นคนที่ดีพร้อมทุกอย่างจริงๆ ไม่ใช่เป็นคุณหนูเอาแต่ใจตัวเองเหมือนเคย
สารภาพว่าหลงรักกฤตินอ่ะ คนที่ขอเมลินดาแต่งงาน แล้วเธอปฏิเสธไป เป็นผู้ชายที่ดีงามมาก อ่านแล้วสงสารแล้วก็อยากได้ไว้เอง 555+ อยากถามคนเขียนจริงๆ ว่ามีเรื่องที่กฤตินเป็นพระเอกบ้างไหมคะ อยากให้เขาได้เจอคนที่ใช่ของใจจริงๆ ถ้าไม่เจอ เราจะเสนอตัวเราล่ะ ฮ่าๆ
ส่วนธีทัตเราก็หลงรักนะ ชอบตอนที่เป็นเมสเซนเจอร์กับอาสาสมัครกู้ภัย คือเป็นคนที่ดีมากอ่ะ คนธรรมดาที่เราสัมผัสได้ถึงตัวตนที่แท้จริง หลงรักตามที่ศิลาจันทร์รักเลย 555+
ชอบพี่เป็ดด้วย เป็นพี่สาว (ไม่แท้) ของธีทัตที่ดีงามจริงๆ อ่านแล้วประทับใจกับคนแบบพี่เป็ดอ่ะ รู้สึกเป็นสาวประเภทสองที่ยึดมั่นและตั้งใจทำอะไรดีๆ เยอะแยะเลย อ่านแล้วชอบแนวคิดของพี่เป็ดด้วย น่ารักอ่ะ
[สปอยล์]
Start 22.47 น. Mon 16 Nov 2015
End 19.32 น. Wed 18 Nov 2015
Review Date 12.10 น. Thu 19 Nov 2015 (รีวิวไว้บ้างเมื่อ 16.45 น. Wed 18 Nov 2015 ตอนที่อ่านเกือบจะจบ แต่ยังไม่จบ)
August 20, 2016
โอ.....ชอบจัง เป็นเรื่องแรกของนักเขียนท่านนี้ที่สอยมาอ่านเพราะรีวิวในพันทิปว่าเป็นนิยายสดาดอบอุ่นเหมือนเรซินกับกลีบลำดวนที่เราชอบน้กหนานั่นเอง พออ่านแล้วอืมมม. อบอุ่น ชอบวางไม่ลงเลยทีเดียวคนเขียนช่างจินตนาการผูกปมให้เราอยากอ่านตอนจบก่อนมากๆแต่อดใจไว้ได้ วางไม่ลงอยากรู้จะเป็นไงต่อมากๆ ขนาดนั่งรถไปห้างก็ต้องอ่านไปด้วยไม่อยากพลาดแม้เสี้ยวนาทีเลยทีเดียว นิยายอบอุ่นโดยเฉพาะตอนเป็นศิลาจันทร์ชอบตอนนั้นมากกว่านางเอกเป็นเมลินดาไพลินเสียอีก ดูอบอุ่นและรักกันมากกว่าตอนเป็นจริง มิน่าทุกคนบอกแบบนั้นว่าตอนเป็นศิลาจันทร์อบอุ่นกว่า พอท้ายๆ มันอืดเอื่อยละล่ะเพราะ เราชอบธีทัตตอนเป็นแมมสเซ็นเอจร์เสียแล้วอ่ะดิ ไม่คอยอินกะคุณธีทัตผู่ร่ำรวยเลย ก็เค้าออกมาน้อยน่ะแค่ร้อยกว่าหน้าแต่พ่อธีของเราออกตั้งสามร้อยกว่าหน้าเนอะเลยอินไปนิด แล้วหลังๆมันก็เป็นเรืองปมชีวิตซะเยอะละ เฮ้อ่านจบ แต่อบอุ่นไม่หาย ไม่มีเลิฟซีนแต่อุ่นถึงใจ คงต้องนิยายของนักเขียนท่านนี้มาอ่านอีกค่ะ ขาวสะอาดแต่อบอุ่นมากกกกกก ให้ 4.5 คะแนนตัดคะแนนตอนท้ายออกที่ไม่ค่อยหวานเท่าไหร่แค่นั้นเองนอกนั้นโอเคเลยค่ะ
June 9, 2015
เรื่องนี้เหมือนเป็นเรื่องที่เกิดในโลกแห่งความฝัน เป็นรักที่เกิดในห้วงคีตกาล เมลินดาจากไฮโซสาว ตื่นมาเป็นเมลินดาที่ไม่มีใครรู้จัก ช่วงเวลาที่เลวร้าย สับสน กลับมีเพียงธีทัต ผู้ชายส่งเอกสารธรรมดา ที่ยื่นมือมาช่วยเธอไว้ เป็นหลักให้เธอยึด คอยฉุดรั้งเธอ สอนให้เธอลุกขึ้นสู้อีกครั้ง
ความอบอุ่น น่ารัก ของเรื่อง อยู่ตรงความเป็นคนจิตใจดีของธีทัต แง่คิดเผื่อแผ่ คิดถึงคนอื่น ค่อยๆหลอมหัวใจที่เย่อหยิ่ง มองเห็นตัวเองเป็นศูนย์กลางของโลกของเมลินดา
แต่สุดท้ายความฝันก็จบลงพร้อมๆกับคำพูดสุดท้ายที่ยังไม่ได้บอกให้ธีทัตรู้ เมลินดาตื่นขึ้นมาหลังจากหลับไปนานถึงสี่ปี แล้วเธอจะตามหาธีทัตผู้ชายในคีตกาลคนนั้นได้ที่ไหน
จริงๆ ชอบธีทัตในโลกคีตกาลมากกว่า น่ารัก มีเสน่ห์กว่าคุณธีทัตเจ้าชายฮาร์เลย์เยอะเลย
ชอบเรื่องในความฝัน ชอบเวลาธีกับจันทร์อยู่ด้วยกันตอนจน55 คือ อณูความสุขมันพลุ่งพล่านมาก
พอออกมาโลกความจริงคือมันดูเป็นอีกเรื่อง มีล้างแค้น ความแค้นสองตระกูล
แต่รวมๆอ่านได้เพลินทีเดียวค่ะ
ความอบอุ่น น่ารัก ของเรื่อง อยู่ตรงความเป็นคนจิตใจดีของธีทัต แง่คิดเผื่อแผ่ คิดถึงคนอื่น ค่อยๆหลอมหัวใจที่เย่อหยิ่ง มองเห็นตัวเองเป็นศูนย์กลางของโลกของเมลินดา
แต่สุดท้ายความฝันก็จบลงพร้อมๆกับคำพูดสุดท้ายที่ยังไม่ได้บอกให้ธีทัตรู้ เมลินดาตื่นขึ้นมาหลังจากหลับไปนานถึงสี่ปี แล้วเธอจะตามหาธีทัตผู้ชายในคีตกาลคนนั้นได้ที่ไหน
จริงๆ ชอบธีทัตในโลกคีตกาลมากกว่า น่ารัก มีเสน่ห์กว่าคุณธีทัตเจ้าชายฮาร์เลย์เยอะเลย
ชอบเรื่องในความฝัน ชอบเวลาธีกับจันทร์อยู่ด้วยกันตอนจน55 คือ อณูความสุขมันพลุ่งพล่านมาก
พอออกมาโลกความจริงคือมันดูเป็นอีกเรื่อง มีล้างแค้น ความแค้นสองตระกูล
แต่รวมๆอ่านได้เพลินทีเดียวค่ะ
Displaying 1 - 8 of 8 reviews