Een kleine filosofie van grote emoties: Begeerte

by Barbara Sarafian

‘Wees steeds kuis in uw gemoed en begeer nooit iemands goed.’

Zo staat het in de Bijbel, maar wat is begeerte? En is enige begeerte ook net niet goed? Actrice en auteur Barbara Sarafian kleedt het begrip uit. Ze analyseert hoe begeerte ook haar leven mee vorm gaf, hoe ze het steeds meer in de
vingers kreeg om zich er niet langer door te laten kneden en hoe we met zijn allen in de val van het verlangen blijven
lopen, in de hoop zo te worden wie we dromen te zijn. Niets menselijks is ons vreemd.

128 pages, Paperback

First published November 15, 2024

Reviews

[Bart Moeyaert · Rating 3 out of 5]

In 2024 sloeg Boektopia voor het eerst een paar tentakels uit. Voor ‘Boektopia op Toer’ kon je onder andere naar de Bibliotheek van Genk, waar Phara de Aguirre met Barbara Sarafian, Arthur Japin, Bart Stouten en mezelf in gesprek zou gaan. Een gesprek met vier mensen, dat is geen sinecure. Ik had me zo goed als mogelijk voorbereid. Het voelt comfortabel als je weet wat de mensen met wie je het podium deelt de laatste tijd bezighield. En dan word je nog verrast. Door Barbara Sarafian, bijvoorbeeld. Ze vertelde over haar deel ‘Begeerte’ in de serie ‘Een kleine filosofie van grote emoties’. Het boek was op de dag van het interview gloednieuw, dus ik had niks kunnen lezen, maar door de manier waarop Barbara over haar onderwerp vertelde, werd ik alleen maar hongerig. Meer meer, dacht ik. Met vier mensen op een podium gaat dat jammer genoeg niet, meer meer. Dus was er na afloop een glas cava nodig om met Barbara over het leven en de begeerte te praten. Later heb ik lezend genoten van het meer meer aan de binnenkant van haar hoofd en hoe ze hinkstapsprongsgewijs denkt.

[Leone Mattheus · Rating 4 out of 5]

Dit boek voelde als een eindeloze wandeling met Barbara herself. Maar dan wel zo'n wandeling om drie uur 's nachts, wanneer je denkt dat je nog één straat gaat doen en je plots tien kilometer verder staat. Ging dit boek nu per se over begeerte? Ik betwijfel het. Ofwel heb ik de boodschap compleet verkeerd gelezen. Maar goed: het was heerlijk om even te verdwalen in het chaotische hoofd van Barbara. En zinnen als: "Je moet het ijzer smeden als het heet is, is een mooi maar misleidend gezegde, dat voor miserie zorgt. Er is ijzer genoeg, maar je begrijpt best dat je soms te lang te koppig in de verkeerde vuurput zit te koteren." Die zouden zonder enige moeite op een ironisch geüpgradede, licht pretentieuze Bond Zonder Naam-kalender kunnen prijken.

[Marc Buelens]

De eerste twintig pagina's zijn volgens mij de beste uit de hele reeks. Nadien echter moet ik Bart Moeyaert gelijk geven: het hinkstapspringen gaat helaas alle richtingen uit.

[looneybooks79 · Rating 2 out of 5]

2,5/5*

http://looneybooks79.blog/2025/04/12/...

Barbara Sarafian kennen wij allemaal beter als een fantastische actrice die rollen had in films zoals Zillion en Aanrijding in Moscou en tv-series als Nonkels, Clan en Professor T. (om er maar een aantal op te noemen). Enkele jaren geleden debuurde zij ook als auteur van het boek Mamy Blue, over haar jeugd en leven. Dat las ik nog niet maar wat ik nu wel las was haar aanvulling aan de reeks 'Een kleine filosofie van grote emoties', dat bij Uitgeverij Pelckmans verscheen. De emotie die ze zelf mocht kiezen werd 'begeerte'.

In ruim honderd pagina's probeert Barbara het begrip begeerte uit te leggen aan de hand van persoonlijke voorbeelden en ervaringen. Door aan te tonen hoe deze emotie (is begeerte wel een emotie of eerder een gevoel / verlangen?) haar leven vorm gaf en hoe dit tot op de dag van vandaag nog een grote rol kan spelen, zowel in haar privé als haar persoonlijke leven, wil ze haar lezers meenemen.

Maar... en dit spijt me enorm want ik keek zo hard uit naar dit boek... haar missie om dit over te brengen vind ik helemaal niet geslaagd, of toch niet op de manier waarop Barbara dit zal gewild hebben. Door te vaak van hak op de tak te springen komt het boek heel chaotisch en niet heel synchroon over. Nu, ik geloof wel dat ook dit een weerspiegeling kan zijn van de geest van Barbara. Ik hou enorm van haar als actrice en als persoon (met het hart op de tong weet ze me enorm te enthousiasmeren als ze op tv verschijnt) maar als auteur, toch zeker van dit kleine boekje, heeft ze me jammer genoeg niet overtuigd.

Natuurlijk zijn er momenten in het boek die heel diepgaand zijn, momenten die ook eerder al eens op tv verschenen zoals bij 'Het Huis' waar ze vertelt over de ziekte die haar overviel in 2024 en dankzij haar labrador Mike (wist je dat deze knapperd een eigen instagram account heeft: mike_thelabby) vroegtijdig werd ontdekt. (Yaay doggies!)

Het leven is geen ponykamp en ik ben de laatste om een boek een slechte of alleszins een mindere rating te geven op websites als Goodreads of Hebban, maar eerlijk is eerlijk... Schoenmaker, blijf bij je leest wordt heel vaak gezegd... en die raad zou ik hier ook misschien geven aan Barbara. En uiteraard is dit een heel persoonlijke mening en ik weet dat er heel wat mensen mij ongelijk zullen geven... daar kan ik ten volle mee leven. Het voordeel van boeken lezen is dat iedereen persoonlijk zijn mening erover kan geven. Dus, by all means, geniet van dit boek, prove me wrong... or right!

Beste Barbara, ik kijk alvast uit naar je volgende rol in film of op tv!

[Joke Renneboog · Rating 1 out of 5]

Dit boek ging werkelijk alle kanten op behalve de goeie.

Wat een warrige rit: van hier naar daar, zonder richting, zonder ankerpunt. Fragmentarisch, poëtisch bedoeld vermoed ik, maar het voelde vooral als een kluwen van gedachten waar geen touw aan vast te knopen viel.

Misschien zit er ergens een diepere laag, een zinderende waarheid over het menselijke verlangen. Misschien.
Ik begreep er niks van. Of ik begrijp niks van begeerte. Dat kan ook.

[Nele · Rating 3 out of 5]

Niet helemaal overtuigd. Een paar mooie inzichten, maar persoonlijk vond ik het nogal chaotisch geschreven.