บทกวีตีพิมพ์บนสรวงสวรรค์ในปีต่อมา

by ซะการีย์ยา อมตยา

บทกวีตีพิมพ์บนสรวงสวรรค์ในปีต่อมา หรือ Posthumous Poems from Paradise

รวมบทกวีเล่มใหม่ล่าสุดของกวีซีไรต์ - ซะการีย์ยา อมตยา

เป็นเวลากว่า 14 ปี นับจาก ไม่มีหญิงสาวในบทกวี (ปี 2553) และกว่า 11 ปี นับจาก หากภายในลึกราวมหาสมุทร (ปี 2556)

ในปี 2567 นี้ บทกวีตีพิมพ์บนสรวงสวรรค์ในปีต่อมา จึงถือกำเนิดขึ้น การเดินทางที่ยาวนานนี้ นัยหนึ่งนับเป็นการเคี่ยวกรำทางความคิดและฉายชัดถึงภาวะต่างๆ ของตัวผู้เขียน

ในรวมบทกวีชุดนี้ ผู้อ่านจะได้พบบทกวีรูปแบบใหม่ๆ จากซะการีย์ยา เป็นการผสมผสานกันระหว่าง บทกวี - poetry และ บทกวีร้อยแก้ว - prose poem จัดพิมพ์ในรูปเล่มขนาดใหม่ ดีไซน์ใหม่ ของสำนักพิมพ์

ในเล่มประกอบด้วย 97 บทกวี และ 50 บทกวีร้อยแก้ว เต็มอิ่มกับภาวะกวีมากถึง 240 หน้า

พอจะกล่าวได้ว่า บทกวีตีพิมพ์บนสรวงสวรรค์ในปีต่อมา คือความพยายาม ท้าทาย และก้าวข้ามงานเขียนช่วงแรกๆ ของซะการีย์ยาเอง

ในโมงยามที่คำตอบมีอยู่อย่างหลากหลายจนเหมือนไม่มีคำตอบ กลับเป็นบทกวีนี้เอง ที่จะชวนเราไปลงลึกต่อ 'คำถาม' เพื่อที่จะพบว่า คำตอบเหล่านั้น ตรงกับคำถามตั้งต้นหรือไม่!

240 pages, Paperback

First published August 1, 2024

About the author

ซะการีย์ยา อมตยา นักเขียนไทย-นักแปลจากนราธิวาส จบการศึกษาปริญญาตรีสาขาอิสลามศาสตร์ ด้านภาษาและวรรณคดีอาหรับ จากวิทยาลัยนัดวะตุล อุลามาอ์ ประเทศอินเดีย

ซะการีย์ยา อมตยา เคยได้รับรางวัลชมเชยในงาน MBK Indy Book Awards 2004 และ 'บอกพระเจ้าด้วยหิวข้าว' เป็นหนึ่งในบทกวีที่ชนะการประกวดบทกวีความหวังในเทศกาลฤดูใบไม้ผลิแห่งบทกวี 2004 และในปี 2010 ซะการีย์ยา อมตยา ได้รับรางวัลซีไร้ท์จากงานเขียนเรื่อง "ไม่มีหญิงสาวในบทกวี"

Reviews

[Rajita P. · Rating 4 out of 5]

ซะการีย์ยา อมตยา เขียนบทกวีได้แบบที่เรียกว่า "ไม่ถนอมวาจา" หรืออาจเรียกว่าสมเป็นกวีหนุ่มที่ใช้บทกวีพูดแบบไม่เกรงกลัวคมดาบ หรือไม่เกรงว่าจะมีใครให้ดอกกุหลาบ

[Black Cat · Rating 4 out of 5]

ไม่มีอะไรจะพูดมาก ให้บทกวีเล่มนี้บอกเอง

[Surachai Boonyasiri · Rating 4 out of 5]

ปุสตกะปริศนา ดุดัน มีหวัง สิ้นหวัง ร้อนรนและย่อยยับ
ชอบ ที่อ่านงานแล้วมันเป็นคน คือเป็นบทกวีที่ทำให้เรามองเห็นกวี รับรู้ว่านี่แหละคือเขา นี่แหละคือกระดูกสันหลังและเนื้อหนังของเขา

บทที่หยุดเราไว้นานที่สุดคือ "ภูมิศาสตร์แห่งแสง" ไม่ใช่ว่าบทอื่นไม่ดี แต่บทนี้เป็นหนึ่งในไม่กี่บทที่เราสามารถทำงานกับมันได้ (คือพยายามจะอ่านแล้วเข้าใจได้) ซึ่งหายาก ช่วงต้นเล่มเหนื่อยล้าน่ารำคาญเพราะต้องเค้นเค้นเค้นเค้นสมองกับสองตาอ่าน ส่วนปลายเล่มก็หนักหนาสาหัสเพราะเป็นแผลที่ร่วมสมัยมานานเกินกว่าควร

ประเด็นเรื่องภาษา (กวีนิพนธ์) ชาติพันธุ์ อำนาจ และความทรงจำหลงลืมเต็มแน่น อ่านแล้วระทดท้อด้วยจินตนาการศานติยังห่างไกล แต่ก็อย่างคุณว่าใน "โหมโรงปริวรรต" การเปลี่ยนแปลงเริ่มต้นจากจุดเล็ก เป็นจุดขาวในผืนดำ เป็นจุดดำในผืนขาว

ขอพระเป็นเจ้าของคุณอวยพร และอวยพรแก่เราทั้งผองและโลกทั้งใบนี้ด้วย

[Wuttipol✨ · Rating 1 out of 5]

ฉันกำลังหาเงินเพื่อตีพิมพ์บทกวีหกสิบบท
บทกวีอันสำมะหาสาระอันใดมิได้
ที่จะไม่มีใครอ่าน
และจะไม่มีใครเหลียวแลแยแสสด
กวีอันไม่อาจกวาดคว้ารางวัล
ไม่อาจกุมจิตใจผู้คน
ไม่อาจแม้กระทั่งลอดผ่านช่องกว้างที่สุดของลูกกรงคุก
ไปปลอบประโลมใจนักโทษการเมืองในประเทศมืดมิดแล้งหวัง
กวีที่อยากจะทำความอยากอาเจียนให้กับนักวิจารณ์
ทำความสำคัญแก่นักอ่าน
และทำให้บรรณาธิการโมโห
ฉันหวังจะหาสำนักพิมพ์ตาบอดสักแห่งหนึ่ง
เอาที่มืดมัวอย่างน่าขัน
และโง่งมอย่างน่าสมเพช
อาจเป็นนายทุนงั่งๆ ก็ได้
ฉันจะพูดจะหว่านล้อมเขาต่างๆ นานา
ให้เขายอมตีพิมพ์ให้
เธอว่าฉันจะทำไม่ได้เหรอ
แน่นอนสิฉันทำได้
ฉันผู้เดินผ่านความผุพังของวรรณกรรม
เป็นหนึ่งผู้ทำให้ธารน้ำศักดิ์สิทธิ์แปดเปื้อน
และทำให้สวรรค์ของกวีล่มลงด้วยการบุกถล่มของปีศาจ

อ่านมาตั้งแต่เล่มแรก จนถึงเล่มนี้แล้ว สรุปว่าเค้าเขียนได้ทื่อแบบคงเส้นคงวาจริงๆ