Μυστικές ιστορίες: Ιστορικά διηγήματα

by Ελένη Κ. Τσαμαδού

Τι κοινό έχουν η Μόνα Λίζα, η Κλεοπάτρα, ο Κολοκοτρώνης, η Κασσιανή και η Αυγούστα Θεοδώρα; Μια Γαλλίδα Σουλτάνα και η Μπουμπουλίνα; Η Άννα Κομνηνή και ο Μωυσής; Η βασίλισσα Αμαλία και ένα ορφανό φτωχόπαιδο στην Αγγλία; Ο ποιητής Πετράρχης και η Μύρτις; Η ωραία Ελένη και ένας τραπεζίτης, και αυτός με τον Καποδίστρια; Η Ρωξάνη και ένας συνταξιούχος φύλακας Μουσείου; Μια χήρα στη Μάνη και γυναίκες της καθημερινότητας; Τι τους συνδέει;

Διαβάστε το βιβλίο για να μάθετε τις μυστικές τους ιστορίες. Αλήθειες καλά κρυμμένες στα βάθη της Ιστορίας ή δημιουργήματα της φαντασίας.

Ακόμη ένα απολαυστικό βιβλίο με την εξαίρετη πένα της Ελένης Κ. Τσαμαδού, όπου πρωταγωνιστούν άνθρωποι και… γάτες. Πανέξυπνες και ραδιούργες, τρυφερές, υπέροχες, μοναδικές ΓΑΤΕΣ.

400 pages, ebook

Published February 24, 2022

About the author

Η Ελένη Κ. Τσαμαδού (Eleni K. Tsamadou) σπούδασε νομικά στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, καθώς και International Legal Studies στο American University, Washington College of Law. Σταδιοδρόμησε ως δικηγόρος στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος από το 1966 μέχρι το 2000, οπότε αποχώρησε με τον ανώτατο βαθμό ιεραρχίας. Ασχολήθηκε κυρίως με θέματα Διεθνών Συναλλαγών και Ιδιωτικοποιήσεων. Τα έτη 2000-2004 εργάστηκε ως ειδική σύμβουλος σε νομικά θέματα που άπτονταν των Υπουργείων Ανάπτυξης, και Οικονομίας και Οικονομικών. Το μυθιστόρημά της ΟΙ ΘΕΟΙ ΠΕΘΑΝΑΝ ΣΤΗ ΡΩΜΗ έχει μεταφραστεί στα γερμανικά με τον τίτλο EIN KÖNIGREICH FÜR EIN GRAB.

(Πηγή: "Εκδόσεις Ψυχογιός", 2024)

Reviews

[Skorofido Skorofido · Rating 4 out of 5]

Όσοι λατρεύουν τις γάτες και την ιστορία, θα το λατρέψουν αυτό το βιβλίο… Μικρές ιστορίες – διηγήματα, με άγνωστες ή όχι σκηνές της ιστορίας από την Κλεοπάτρα και τον Πόντιο Πιλάτο μέχρι τον Κολοκοτρώνη και τη Μικρασιατική Καταστροφή. Και πάντα, μια γάτα πρωταγωνίστρια, είτε κεραμιδόγατα είτε του σαλονιού.
Είναι φανερό πως η συγγραφέας απόλαυσε τις μυστικές της ιστορίες όταν τις έγραφε, προφανώς δεν καιγόταν ν’αποδείξει σε κανέναν τίποτα κι αυτό φάνηκε στη γραφή της που είναι αέρινη και ξεκούραστη.
Μικρές ιστορίες που διαβάζονται αργά και ξέχωρα, χωρίς να χάνεις την απόλαυση του main βιβλίου που ενδεχομένως διαβάζεις τη δεδομένη στιγμή. Βασικά πρόκειται για διηγήματα «επιδόρπιο». Διάβαζα πάντα ένα πριν τον ύπνο για να χαλαρώσω, να ξεδώσω, να «μάθω και κάτι» χωρίς να έχω το άγχος μήπως χάσω τη βασική ιστορία του βιβλίου που διάβαζα.
Τα απόλαυσα όπως απολαμβάνεις μια γνήσια καλή νουγκατίνα…
Τέσσερα γιατί ήθελα λίγα ακόμα…

[Georgia Retetakou · Rating 4 out of 5]

https://vivlionerga.blogspot.com/2022...

Ένα βιβλίο στο οποίο πρωταγωνιστούν άνθρωποι και γάτες.

Ευρηματικό και έξυπνο. Σαρκαστικό και κωμικό, συνδέει συναρπαστικά στα διηγήματα του ιστορικά πρόσωπα, αλλά και άγνωστους πρωταγωνιστές με καταλυτική παρουσία δίπλα τους κάθε φορά μια πανέξυπνη γάτα.

Η Μόνα Λίζα, η Κλεοπάτρα, ο Κολοκοτρώνης. Και άλλοι πολλοί που τους ξέρουμε; Τους ξέρουμε αλλά θα τους μάθουμε και μέσα από τα μάτια και τον λόγο της συγγραφέως που θα μας τους φέρει κοντά και πάλι φτιάχνοντας με αυτούς νέες ιστορίες γεμάτες από ευτράπελα και κωμικά στοιχεία, αλλά και από αληθινά σημεία που ενώνουν ζωές και αντιλήψεις μέσα στον χρόνο.

Η έμπνευση της συγγραφέως να γράψει διηγήματα, καταφέρνει να μας φέρει μπροστά σε διαφορετικές χρονικές περιόδους και να δώσει εναλλαγές στο ύφος. Μιας και στο κάθε διήγημα είναι διαφορετικός ο αφηγητής και φυσικά οι πρωταγωνιστές. Δημιουργεί με αυτόν τον τρόπο έναν πλουραλισμό συναισθημάτων, σκέψεων και αφηγηματικής παραλλαγής κάνοντας τον αναγνώστη να ψάξει μυθοπλασία και ιστορική αλήθεια ανάμεσα στις μυστικές ιστορίες που έχουν χαθεί μέσα στον χρόνο.

Χιούμορ, χαλαρή διάθεση, αλλά και ρεαλισμός με την παράθεση καίριων ερωτημάτων που μέσα από τις εξελίξεις παίρνουν σημαντικές απαντήσεις. Αλλά και δίνουν μια άλλη τροπή στην γνώση μας για τις ζωές των γνωστών πρωταγωνιστών του βιβλίου.

Ένα βιβλίο εντελώς διαφορετικό από τα άλλα της συγγραφέως που έχω διαβάσει. Ένα βιβλίο που αγάπησα για την γλαφυρότητα των συναισθημάτων του και για την ευελιξία του τρόπου που επέλεξε η συγγραφέας να συνδέσει τις ζωές τόσο διαφορετικών προσώπων σε εντελώς άλλες εποχές. Να προσαρμόσει και να φέρει στα μέτρα της μυθιστορηματικής της έμπνευσης ανθρώπους και καπάτσες, πανέξυπνες, παμπόνηρες και τρυφερές γάτες. Να ενώσει την Θεϊκή παρέμβαση και ανάγκη με την ανθρώπινη σκέψη και βούληση. Την ανθρώπινη αλαζονεία και έπαρση με την ανάγκη της ταπεινότητας και του μέτρου. Αναδεικνύοντας μέσα από αυτόν τον συνδυασμό το ασυμβίβαστο του πνεύματος. Την ελευθερία και την ανεξαρτησία αλλά και την ανάγκη προσαρμογής σε κάθε περίσταση της ζωής με την λογική και όχι μόνο με τον ενθουσιασμό μιας παρόρμησης. Ενώ το χιούμορ εναλλάσσεται με την σοβαρότητα και το υπαρκτό με το φανταστικό παρασυρόμαστε σε ένα ταξίδι που δεν θα το ξεχάσουμε ποτέ. Επίσης ο τρόπος που φέρνει κοντά η συγγραφέας τον άνθρωπο με τα ζώα εν προκειμένω με ένα από τα πιο ασυμβίβαστα από αυτά όπως οι γάτες, φανερώνει περίτρανα τους δεσμούς που έχει ανάγκη ο άνθρωπος να έχει με αυτά ώστε να εξελιχθεί σε καλύτερο και πιο σπλαχνικό ον στην κοινωνία και στην πλάση ολόκληρη. Γιατί δεν αρκεί μόνο να σκέφτεσαι, αλλά και να νιώθεις.

Πάντα μου άρεσε σε ένα βιβλίο ο συνδυασμός στοιχείων που δεν θα με κάνουν να βαρεθώ ακολουθώντας έναν μονότονο δρόμο είτε πλοκής είτε συνηθισμένων κλισέ με συνηθισμένους ρόλους και καθορισμένες εξελίξεις. Αυτό το βιβλίο ήταν ακριβώς αυτό που έψαχνα. Ένιωσα αγωνία και για την έκβαση της κάθε ιστορίας, αλλά και αδημονία για την επόμενη ιστορία. Γέλασα, αφέθηκα και νοστάλγησα ενώ παράλληλα προβληματίστηκα και αναλογίστηκα. Μπορεί η σοβαρότητα μιας ιστορίας να συμβαδίσει με το ευτράπελο; Μπορεί ο Λογοτεχνικός λόγος και τα βαθυστόχαστα ερωτήματα να ανακατευτούν αρμονικά με το χαλαρό πνεύμα και την διακωμώδηση καταστάσεων και σκέψεων στο βάθος του χρόνου; Και όμως γίνεται όταν ένας Λογοτέχνης με όλη την σημασία της λέξεως σαν την Ελένη Τσαμαδού έχει την ευρηματική έμπνευση να ανακατέψει πολλά υλικά μαζί αποδίδοντας μας, ένα παχύρευστο και συμπυκνωμένο αποτέλεσμα λογοτεχνικής φαντασίας που απογειώνει την κάθε λέξη και την κάθε έννοια. Την κάθε σκέψη και την κάθε βεβαιότητα. Μετατρέποντας απλά την γνώση σε μια εσωτερική και δημιουργική κατανόηση.

Η χημεία και η ισορροπία των προσώπων αλλά και των κωμικών και δραματικών στοιχείων είναι σε εξαιρετική αναλογία δίνοντας μας ένα εξαίσιο αναγνωστικό αποτέλεσμα που μας καλεί να το απολαύσουμε.

[Georgia · Rating 3 out of 5]

Ένα ευχάριστο ανάγνωσμα που θα πρότεινα! Κάποιες ιστορίες τις ξεχώρισα περισσότερο από άλλες, όμως όλες είχαν κάτι να προσφέρουν!

[Evdoxia Kolydaki · Rating 5 out of 5]

Πρωτότυπη και ευφυής συγγραφική ιδέα, ιστορικά (ή με ιστορικά στοιχεία τουλάχιστον) διηγήματα με ..διαφορετικό αφηγητή 😼😼κάθε φορά, που χρονικά καταλαμβάνουν πολλές χρονικές περιόδους, δοσμένα με γλαφυρότητα, χιούμορ, νοσταλγία και συγκίνηση. Πολύ αξιόλογο βιβλίο που με εξέπληξε ευχάριστα.

[Πάνος Τουρλής · Rating 4 out of 5]

Η αγαπημένη Ελένη Τσαμαδού επιστρέφει μ’ ένα διαφορετικό και τρυφερό βιβλίο, μια συλλογή διηγημάτων που ζωντανεύουν γνωστές και άγνωστες προσωπικότητες αλλά μέσα από τα μάτια μιας… γάτας! Συνδετικός κρίκος είναι η Ματμαζέλ που συστήνεται στον αναγνώστη ενδιάμεσα στα κεφάλαια και διατυπώνει ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις με σαρκαστικό χιούμορ, σχολιάζει με τον δικό της τρόπο τη σχέση με τη συγκάτοικό της, την Ινώ (ναι, άνθρωπος είναι, δεν έχει «κυρία» η γάτα, αν είναι ποτέ δυνατόν) και ξεκαθαρίζει πως το επίσημο όνομά της δεν πρέπει να το μάθει κανείς. Γιατί, άραγε; Χμ….

Το βιβλίο το αγάπησα για πολλούς λόγους, όχι μόνο επειδή πρωταγωνιστούν γάτες. Είναι έξυπνο, καλογραμμένο, ενδιαφέρον, με ποικίλες ιστορικές στιγμές, διαφορετικά στυλ αφήγησης ανάλογα την εποχή και τον τόπο και καταφέρνει μέσα σε ελάχιστες σελίδες να ζωντανέψει παραστατικά την εκάστοτε περίοδο όπου μας μεταφέρει. Δεν υπάρχει στερεοτυπική αφήγηση αφού η συγγραφέας παραθέτει τα κείμενά της με τέτοιο τρόπο που συμπεραίνουμε μόνο μέσα από τα γεγονότα και τις λέξεις-κλειδιά πού βρισκόμαστε και ποιος είναι ο πρωταγωνιστής του κάθε διηγήματος. Εξ ου και ποικιλία εκφραστικών μέσων, ιδιολέκτων, εγκυκλοπαιδικών πληροφοριών, κάποιες φορές λίγο χιούμορ, κάποιες άλλες ένα δάκρυ παραπάνω συγκροτούν ένα όμορφο, συντροφικό βιβλίο που με κράτησε για πολλές ώρες βυθισμένο σ’ έναν κόσμο γατών, οι οποίες, λόγω ιδιότητας, ξέρουν πολλά παραπάνω από τους ανθρώπους και τα μοιράζονται απλόχερα με τους κουτούς, όπως διατείνεται η Ματμαζέλ, αναγνώστες.

Η Λούλου στη Σμύρνη και τον Μπουρνόβα το 1922, η Νουνεφέρ στο πλάι του νεογέννητου Μωυσή πριν τον αφήσει η μητέρα του να τον πάρει το ποτάμι για να γλυτώσει από τον θάνατο, η Χιών και η ωραία Ελένη του Μενελάου («όμορφη αλλά και τρυφερή και κρυφοπαιχνιδιάρα»), το ανώνυμο γατί που προσπάθησε να σώσει τη ζωή της δούλας που το φρόντιζε την εποχή του λοιμού που είχε πλήξει την Αθήνα κατά το δεύτερο έτος του Πελοποννησιακού πολέμου, η Φιρουζέ στην οποία αφηγείται τις περιπέτειές της η Ρωξάνη, κόρη του Δαρείου και σύζυγος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η Χάττι της Κλεοπάτρας, η Αρετή που αντιμετωπίζει μαζί με τη Θεοδώρα και τον Ιουστινιανό την αιματηρή στάση του Νίκα, η ανώνυμη γάτα που συντροφεύει την Κασσιανή όσο γράφει ύμνους και ψέλνει κλεισμένη στο μοναστήρι, η Νέμεσις πλάι στην Άννα Κομνηνή που διαβιεί κι αυτή σε μοναστήρι γράφοντας με την αδελφή Πελαγία τα απομνημονεύματά της, την «Αλεξιάδα», η Βέρα της Ζωής Παλαιολογίνας στα πόδια του ��ετράρχη που ετοιμάζεται να παντρευτεί τον Αυτοκράτορα της Ρωσίας Ιβάν Γ΄, η απρόσκλητη Λάουρα, ο Τάμπι με τον Ντικ Γουίτινγκτον στο βικτοριανό Λονδίνο, η Αϊμέ που βρίσκει η Νακσιντίλ, η μητέρα του Σουλτάνου Μαχμούτ Β΄, η Aurore του Φρεντερίκ Σοπέν, η Μους της Αμαλίας μας αφηγούνται τις ιστορίες τους στο πρώτο μέρος. Ταξιδεύουμε από την αρχαία Ελλάδα και τη Μεσοποταμία στον Μυστρά και την Κωνσταντινούπολη, σε μοναστήρια και παλάτια, σε μεγάλες πόλεις της Ευρώπης, γνωρίζουμε σημαντικές προσωπικότητες της Ιστορίας και των Γραμμάτων, άντρες και γυναίκες, μαθαίνουμε εκ των έσω λεπτομέρειες της ζωής και της ψυχολογίας τους, κάποιοι με παρακίνησαν να ψάξω και περισσότερο για τη ζωή και τα επιτεύγματά τους. Μια πανσπερμία χαρακτήρων και προσωπικοτήτων που τους συντροφεύουν γάτες, με τις οποίες μοιράζονται τις ευτυχισμένες και τις δύσκολες στιγμές τους.

Στο δεύτερο μέρος όμως, όπως μας αποκαλύπτει κι η ίδια η Ματμαζέλ, έχουμε να κάνουμε με ιστορίες απλώς ανθρώπων που δε συνδέονται άμεσα με μεγάλα ιστορικά γεγονότα όμως η θεματολογία είναι και πάλι ενδιαφέρουσα και η γραφή άψογη ενώ μ’ έναν μαγικό τρόπο οι ιστορίες συνδέονται με τη συγκάτοικο της αφηγήτριας γάτας και τη μητέρα της! Η Λευτέρω του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη αδιαφορεί για τα όσα λέει το αφεντικό της στον Γεώργιο Τερτσέτη, η Ζαμπία έμαθε με συγκινητικό τρόπο από την αφεντικίνα της τον σκληρό γδικιωμό της Μάνης και τις συνέπειές του, το Κουτσουνάκι κυνηγιέται από τις ορδές του Ιμπραήμ, η Τζιντζινάτα είναι η μόνη που επιτρέπει ο Ερρίκος Σλήμαν να μπαίνει στο γραφείο του στο Ιλίου Μέλαθρον, η Κοντέσα συντροφεύει τον Γεώργιο Σταύρου όσο αναπολεί τα ευτυχισμένα χρόνια πλάι στον Ιωάννη Καποδίστρια κατά την ανασυγκρότηση του νέου ελληνικού κράτους και άλλοι άνθρωποι που πέρασαν και χάθηκαν αλλά τους ξαναφέρνει στο φως το βιβλίο της κυρίας Ελένης Τσαμαδού συνεχίζουν να παρελαύνουν από τις σελίδες διατηρώντας αμείωτο το ενδιαφέρον.

Κάθε φορά η συγγραφέας εμπλουτίζει το κείμενό της με υπέροχες παρομοιώσεις, με έναν γλυκό λυρισμό και ζωντανεύει την αντίστοιχη εποχή και περιοχή με προσεγμένες λεπτομέρειες και ταιριαστό λεξιλόγιο και γεγονότα. Η Ιστορία και η μυθολογία δίνονται ανακατεμένες όμορφα και δοσμένες μέσα από την οπτική γωνία μιας γάτας που έχει το ελεύθερο να κινείται προς όπου και όπως θέλει, οπότε παρατηρεί και σχολιάζει τα πάντα. Σε κάθε ιστορία η συγγραφέας βρίσκει κι έναν διαφορετικό τρόπο όχι μόνο να μας εισαγάγει στην ιστορία αλλά και να την ξεδιπλώσει. Όλες με κέρδισαν και δύσκολα μπορώ να ξεχωρίσω κάποιες. Η αφήγηση για την Ωραία Ελένη ήταν άκρως ξεκαρδιστική, με μεγάλες παρενθέσεις αλλά πλήρης και τεκμηριωμένη. Με συγκίνησε η ιστορία της Ρωξάνης, της συζύγου του Μεγάλου Αλεξάνδρου και μέσω αυτής αναβίωσε η ατμόσφαιρα των δολοπλοκιών που ακολούθησαν τον θανάτου του μεγάλου στρατηλάτη. Δάκρυσα με τα απομνημονεύματα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Ανησύχησα με το κυνηγητό των Ελλήνων από τον Ιμπραήμ. Αξέχαστη θα μου μείνει η σκιαγράφηση της Κλεοπάτρας και η επεξήγηση της στάσης της απέναντι σε Οκταβιανό και Μάρκο Αντώνιο ενώ δεν έπαψα να γελάω από την αλλεργική αντίδραση του Οκταβιανού στη Χάττι.

Οι «Μυστικές ιστορίες» της κυρίας Ελένης Τσαμαδού είναι αυτοτελείς και διαφορετικές, συνδέονται όμως αναπόσπαστα και με πρωτότυπο τρόπο με την αφηγήτρια του βιβλίου, τη Ματμαζέλ, η οποία κάποια στιγμή αρχίζει να παίρνει πρωταγωνιστικό ρόλο και να τσακώνεται με την Τιτίνα, επομένως δεν έχουμε μόνο μια ανθολογία γοητευτικών, τρυφερών και ιστορικά τεκμηριωμένων διηγημάτων με πρωταγωνίστριες γάτες αλλά (και) ένα πρωτότυπο σπονδυλωτό μυθιστόρημα, με μια γάτα-αφηγήτρια που παρατηρεί και σχολιάζει, χαρίζει άφθονες γνώσεις και ποικίλες εικόνες από τόσες διαφορετικές εποχές ενώ όσο πλησίαζα στο τέλος άρχιζα να προσεγγίζω το μυστικό της και να την αγαπώ πιο πολύ κι ας μαλώνει αυστηρά τον αναγνώστη για την αλόγιστη χρήση του ίντερνετ: «βιβλία να διαβάζετε»! Ποικίλο, ενδιαφέρον, διαφορετικό, τρυφερό και χαδιάρικο!

Πρώτη δημοσίευση στο site μου: www.vivliokritikes.com/%ce%bc%cf%85%c...

[Lefki Sarantinou · Rating 4 out of 5]

Πρωτότυπα διηγήματα με πρωταγωνιστές γνωστά ιστορικά πρόσωπα, αλλά και αφανείς ήρωες της καθημερινότητας του παρελθόντος μαζί με… γάτες καταθέτει η πολυγραφότατη λάτρης της Ιστορίας Ελένη Τσαμαδού στο νέο της βιβλίο με τίτλο “Μυστικές ιστορίες“.

Ο αφηγητής των ιστοριών αυτών δεν είναι άλλος από μία… γάτα, η οποία προσωποποιείται στην αρχή και το τέλος του βιβλίου. Ακολούθως τη σκυτάλη παίρνουν γνωστοί και άγνωστοι πρωταγωνιστές της Ιστορίας και οι μικροί τετράποδοι σύντροφοί τους. Πρόκειται για ιστορίες που περιέχουν έναν ιστορικό πυρήνα αλήθειας, συγχρόνως όμως περιέχουν και πολλά στοιχεία μυθοπλασίας. Οι πρωταγωνιστές των ιστοριών έχουν όλοι γάτες στην κατοχή τους, γεγονός βέβαια το οποίο δεν τεκμηριώνεται ιστορικά, αλλά δεν αποκλείεται κιόλας, αφού κάτι τέτοιο προφανώς δεν ήταν κάτι το οποίο θα σωζόταν μέσα στις ιστορικές πηγές και τις αρχαιολογικές μαρτυρίες.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Μια σύντομη ιστορία της γης: ένα θαυμάσιο πόνημα που έλειπε
Βιβλία ξεχωριστά για τα παιδιά αλλά και για τους μεγάλους

Το μόνο σίγουρο είναι ότι, ακόμη κι αν δεν το γνωρίζουμε, η περίφημη βασίλισσα της Αιγύπτου, η Κλεοπάτρα, πιθανότατα θα είχε γάτες στην κατοχή της, αφού στην αρχαία Αίγυπτο οι γάτες θεωρούνταν ζώα ιερά.

Η Τσαμαδού, αφορμώμενη λοιπόν από την πιθανή σύνδεση ενός ιστορικού προσώπου με ένα μικρό αιλουροειδές, βρίσκει την αφορμή να μας αφηγηθεί κάποιες σημαντικές στιγμές στην Ιστορία: τη διάσωση του Μωυσή από το νερό, τη Μικρασιατική Καταστροφή, τη Στάση του Νίκα, τις σκέψεις της Ρωξάνης, της γυναίκας του Μεγάλου Αλεξάνδρου στη μακρινή Περσία, τον θάνατο του Φρεντερίκ Σοπέν, τη δημιουργία του περίφημου πίνακα της Μόνα Λίζα από τον ντα Βίντσι, τη συνάντηση της Βαλιδέ Σουλτάνας με την Μπομπουλίνα, την ιστορία του Πετράρχη και της αγαπημένης του Λάουρας, του Ντικ Γουίτινγκτον, της Άννας της Κομηνής και της Ζωής Παλαιολογίνας και πολλές ακόμα.

Το βιβλίο διατρέχει πολύ επιτυχημένα όλους τους αιώνες της Ιστορίας, από τη μακρινή μυθική εποχή μέχρι και τον εικοστό αιώνα, εστιάζοντας στους αφανείς ήρωες της καθημερινότητας-τετράποδους και μη- οι οποίοι πλαισίωναν γνωστά ιστορικά πρόσωπα όπως ο Καποδίστριας, ο Κολοκοτρώνης, η αυτοκράτειρα Θεοδώρα κ.α. Στόχος της Τσαμαδού είναι τόσο η ψυχαγωγία όσο και η προσφορά γνώσης προς τον αναγνώστη, χωρίς όμως η τελευταία να περιέχει ίχνος διδακτισμού.

Η συγγραφέας τονίζει στο τέλος του βιβλίου της ότι πολλοί ακόμη λογοτέχνες στον διάβα των αιώνων έχουν αντλήσει έμπνευση από τις γάτες, όπως ο Έντγκαρ Άλαν Πόε, ο Τ.Σ. Έλιοτ, ο Δ. Κραγάτσης και άλλοι. Έτσι, δηλώνει ότι τοποθετεί και αυτή ένα μικρό λιθαράκι σε αυτό το είδος της λογοτεχνίας συνδυάζοντάς το με την πάντοτε αγαπημένη της Ιστορία, η οποία δίνει το παρόν στα περισσότερα πονήματά της.

Το συγκεκριμένο βιβλίο λοιπόν παραμένει πρωτίστως ένα καλογραμμένο λογοτεχνικό έργο που αντλεί έμπνευση αλλά και προσφέρει ιστορική γνώση, χωρίς όμως να θυσιάζει τη λογοτεχνική υπόστασή του. Πρόκειται, το δίχως άλλο, για ένα πόνημα το οποίο ξεχωρίζει για την πρωτοτυπία του και τη μεγάλη φαντασία που χαρακτηρίζει την κατασκευή ιστοριών που συνδυάζουν πραγματικότητα και μυθοπλασία τοποθετημένες σε κάποια συγκεκριμένη ιστορική εποχή. Εγώ προσωπικά ξεχώρισα από αυτό τις ιστορίες για τον Σοπέν και τη συνάντηση της Βαλιδέ Σουλτάνας με τη Μπουμπουλίνα. Εσείς ποιες θα ξεχωρίσετε;

«Την ίδια εκείνη μέρα, τη σημαδιακή, που ο Πετράρχης-αυτός είναι ο ποιητής, σίγουρα δεν τον ξέρετε-τι να λέω τώρα, εδώ τα βασικά αγνοείτε- έμαθε πως έχασε τη Λάουρα, μπήκε στη ζωή του η μικρή γάτα. Όμορφη όπως εκείνη, ξανθή, με μάτια γαλανά, όπως εκείνη. Μόνο που αυτή, η καινουργοφερμένη, δεν τα είχε χαμηλά όπως η αγαπημένη του».
Αναδημοσίευση από το Literature

[KIRIAKI(Dominica Amat) · Rating 4 out of 5]

https://dominicamat.blogspot.com/2022...

"Τι κοινό έχουν η Μόνα Λίζα, η Κλεοπάτρα, ο Κολοκοτρώνης, η Κασσιανή και η Αυγούστα Θεοδώρα; Μια Γαλλίδα Σουλτάνα και η Μπουμπουλίνα; Η Άννα Κομνηνή και ο Μωυσής; Η βασίλισσα Αμαλία και ένα ορφανό φτωχόπαιδο στην Αγγλία; Ο ποιητής Πετράρχης και η Μύρτις; Η ωραία Ελένη και ένας τραπεζίτης, και αυτός με τον Καποδίστρια; Η Ρωξάνη και ένας συνταξιούχος φύλακας Μουσείου; Μια χήρα στη Μάνη και γυναίκες της καθημερινότητας; Τι τους συνδέει; Διαβάστε το βιβλίο για να μάθετε τις μυστικές τους ιστορίες. Αλήθειες καλά κρυμμένες στα βάθη της Ιστορίας ή δημιουργήματα της φαντασίας." (Περίληψη οπισθοφύλλου)
Ποιο βιβλίο; Ναι,με συγχωρείτε,αλλά ξέχασα να κάνω τις απαραίτητες συστάσεις. Βλέπετε,παρασύρθηκα από την εικόνα του εξωφύλλου. Ε,θα μου πείτε,πρώτη φορά βλέπεις τον διάσημο πίνακα του Λεονάρντο ντα Βίντσι,την περίφημη Τζοκόντα,-που εκτός από το γεγονός πως έχει χαρίσει το όνομά της σε πολύ γνωστή μάρκα σοκολατακίων-,την αποκαλούμε καί Μόνα Λίζα; Όχι,δεν ήταν αυτό που μου τράβηξε την προσοχή,αλλά η ύπαρξη των κατά τ'άλλα φίλτατων αιλουροειδών που τη συντροφεύουν καί καθιστούν ακόμη πιο αινιγματικό το ήδη διφορούμενο βλέμμα καί μειδίαμα στα χείλη της...
Τίτλος,λοιπόν,του βιβλίου: "Μυστικές ιστορίες". Λιτός κι απέρριτος,φανερώνει όλα όσα χρειάζεται να γνωρίζουμε για να ενταχθούμε ομαλά στο κλίμα του βιβλίου καί των ιστοριών που φιλοξενούνται μέσα στις σελίδες του... Παράλληλα,εξάπτει την φαντασία μας καθώς αφήνει να αιωρούνται στον αέρα υπόνοιες αποκάλυψης σημαντικών,ή καί μη,μυστικών...
Στην πένα η συγγραφέας Ελένη Τσαμαδού,που με το γεμάτο λογοτεχνικό της βιογραφκό,έχει αποδείξει την συγγραφική της αξία καί δεινότητα που μας παρασύρει καί μας ικανοποιεί σε μεγάλο βαθμό. Καί με δεδομένο το πόσο καλή εντύπωση μου έκανε η πρώτη μου ''επαφή'' με την γραφή της μέσω του νέου της αυτού βιβλίου (για όσους/ες ενδιαφέρεστε κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός),είμαι βέβαιη πως το μέλλον μου επιφυλάσσει κι άλλες ανάλογες όμορφες ''συναντήσεις''...
Άν καί ο σκύλος θεωρείται ως ο πιο έμπιστος καί ειλικρινής φίλος του ανθρώπου,οι γάτες σχεδόν απ'αρχής χρόνου κατείχαν μία εξέχουσα θέση στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Δεν είναι,άλλωστε,τυχαίο το γεγονός πως οι αρχαίοι Αιγύπτιοι,ένας λαός με μακρόχρονη ιστορία καί μεγάλο πολιτισμό,είχε ως ιερά ζώα τις γάτες,έχοντας μάλιστα δώσει σε μία,-ίσως καί την πιο γνωστή γάτα όλων των εποχών την Μπαστέτ (ή Μπάστετ,ή,Μπαστ,ή,Ουμπάστι,ή,Μπασέτ)-,θεϊκές ιδιότητες καί της απέδιδαν τις ανάλογες τιμές καί όρκους αιώνιας πίστης. Κι έρχομαι να σας ρωτήσω. Πώς θα ήταν,άραγε,η ζωή μας αν δεν υπήρχαν οι γάτες; Πόσο σημαντική καί καθοριστική η παρουσία τους από τα πιο απλά έως καί τα πιο σύνθετα ζητήματα που έχουν προκύψει κατά τη διάρκεια της ιστορίας σε διάφορα επίπεδα;
Η συγγραφέας Ελένη Τσαμαδού επιλέγει να δώσει τις απαντήσεις στα άνωθεν ερωτήματα,-καί το φέρνει εις πέρας-,μέσα από ποικίλες ιστορίες που είτε βασίζονται σε ιστορικά γεγονότα καί πρόσωπα,είτε είναι αποκύημα της φαντασίας της,έχοντας πάντα ως πρωταγωνιστικά πρόσωπα όχι μόνο ανθρώπους,αλλά καί έξυπνες,ραδιούργες,τρυφερές,υπέροχες καί μοναδικές γάτες (χαρακτηρισμοί που τους ταιριάζουν απόλυτα καί με βρίσκουν σύμφωνη). Χωρισμένο,λοιπόν,το βιβλίο σε δύο μέρη,όχι μόνο είναι ευκολοδιάβαστο καί ψυχαγωγικό,μα μας προσφέρει νέες γνώσεις καί μας κάνει να αγαπήσουμε ακόμη περισσότερο τις γάτες. Προσωπικά θεωρώ πολύ ελκυστική αυτήν την ελεύθερη,ανεξάρτητη φύση τους που δεν χωρά σε στεγανά. Εκείνη την μποέμικη καί λίγο υπεροπτική τους στάση που ευθαρσώς δηλώνουν πως εκείνες διαλέγουν εμάς κι όχι εμείς εκείνες...
Ο εύθυμος καί ευφυής λόγος της συγγραφέως ενισχύεται από το άφθονο λεξιλόγιο (εμπλουτισμένο από στοιχεία τοπικών ιδιωματισμών),το οξυδερκές χιούμορ,τις γλαφυρές περιγραφές των εικόνων,την μεστότητα των ιστοριών που παρά το μικρό τους όγκο είναι άρτιες από άποψη δομής,καθώς καί την ευρηματική της κίνηση να δίνει τον λόγο στις γάτες καί να μιλούν με αυτό το ύφος που σε κάνει να θέλεις να τις ακούσεις όπως καί να έχει.
Καί επειδή εγώ είχα την χαρά να μάθω αυτές τις ιστορίες καί να μην είναι πλέον μυστικές σε εμένα,κάπου εδώ θα ολοκληρώσω την αναφορά μου στο βιβλίο καί θα σας προτρέψω να το αναζητήσετε καί να το διαβάσετε. Καί μην φοβάστε! Εδώ δεν υπάρχει περίπτωση η περιέργεια να φάει καμία γάτα,ή,εσάς.
Καλή ανάγνωση!

[Maria Tsak · Rating 2 out of 5]

Ωραία η σκέψη να παρουσιάζονται διάφορα ιστορικά πρόσωπα κ γεγονότα μέσα από την αφήγηση μιας γάτας κάθε φορά. Μου φάνηκε πρωτότυπη. Ωστόσο, προσωπικά δεν με τράβηξε πολύ από άποψη ύφους και θεματολογίας. Δυσκολεύτηκα αρκετά να το διαβάσω και σε πολλά σημεία απλώς το ξεφύλλισα, γιατί μου φαινόταν βαρετά αρκετά πράγματα

Σχεδόν το μισό βιβλίο (ή και περισσότερο) αφορά την Κωνσταντινούπολη, την τουρκοκρατία, την Οθωμανική περίοδο και γενικά θρησκευτικά θέματα—κάτι που δεν είναι πολύ κοντά στα προσωπικά μου ενδιαφέροντα. Μετά από άποψη ύφους θα προτιμούσα μία πιο ουδέτερη αφήγηση και απρόσωπη…Δηλαδή αν και αρχικά μου φάνηκε ωραία ιδέα να εξιστορεί μία γάτα, εν τέλει δε μου άρεσε τόσο γιατί όλα αυτά έγιναν κάπως σαν παραμύθι, και δυστυχώς, οι διάλογοι που υπήρχαν ή τα μικρά χιουμοριστικά σχόλια που συνήθως έκαναν οι γάτες που αφηγούνταν μου φάνηκαν αρκετα βαρετά.

Παρ’ όλα αυτά, σίγουρα αυτός ο τρόπος αφήγησης είναι μια έξυπνη ιδέα και μπορεί να λειτουργήσει πολύ καλά για κάποιον που δεν τον ενδιαφέρουν μόνο τόσο τα ιστορικά γεγονότα, αλλά θα ήθελε να το δει με αυτή την προσέγγιση και να διαβάσει κάτι χαλαρό.

[Marina Maidou · Rating 3 out of 5]

Ένα σύνολο διηγημάτων ή αυτοτελών στιγμιότυπων αν θέλετε από τις ζωές ιστορικών και μη, προσώπων με κοινό παρονομαστή ... γάτες! Η γραφή ρέει, τα πρόσωπα διαδέχονται το ένα το άλλο, άλλα συμπαθητικά κι άλλα όχι και τόσο, όπως δηλαδή συμβαίνει και στην πραγματικότητα. Η αλήθεια περίμενα πιο "γατίσια" την αφήγηση, δεν ξεχωρίζει από μια ανθρώπινη, αλλά και πάλι έχουν ενδιαφέρον οι πολυποίκιλες εποχές. Συμπαθής η γατοσυλλογή ιστοριών λοιπόν, χωρίς ωστόσο κάτι ιδιαίτερα αξιομνημόνευτο, αν και η γραφή αποζημιώνει για όλα τα υπόλοιπα.

[Ντίνα Βαρδάκα · Rating 3 out of 5]

Συμπαθητικό. Τα πρώτα κεφάλαια με εξέπληξαν ευχάριστα όχι όμως και η συνέχεια.