What do you think?
Rate this book
De vrouw die ik was
Marise van Hout weet alles van sprookjes, maar lang en gelukkig leven, dat lukt nog niet zo goed. Overal om zich heen ziet ze heksen: haar jaloerse stiefzus, haar vriendinnen in de vrouwenclub, en niet te vergeten de collega die flirt met Jasper, haar man. Een week met haar vriendinnen in de Zwitserse bergen verandert iets in haar. Op slinkse wijze ontdekt ze de ontrouw van haar man, en dan lijkt ze alle troeven in handen te hebben.
De vrouw die ik was is een geestige roman over dromen en wakker worden, competitie tussen vrouwen en de vraag of je altijd de waarheid moet vertellen.
‘Een heerlijke roman, humoristisch, wijs en inspirerend.’ Annemiek Schrijverij
De vrouw die ik was is een geestige roman over dromen en wakker worden, competitie tussen vrouwen en de vraag of je altijd de waarheid moet vertellen.
‘Een heerlijke roman, humoristisch, wijs en inspirerend.’ Annemiek Schrijverij
176 pages, Paperback
First published May 1, 2014
8 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
March 23, 2022
Hoe kom ik bij dit flutboek, vraag ik me af? Is dit wel literatuur? Een vrouw is lid van een vrouwenclub; de vrouwen hebben allemaal van die vage bezigheden als kleurencoach, opruimcoach, iemand die vrouwelijke kunstenaars ‘begeleidt’ (wat het ook betekenen moge, en waarom alleen vrouwen??), hoofdpersoon vertelt sprookjes... en hun mannen doen allemaal ‘echt werk’: consultant, accountant, ICT’er, een “hoge functie bij de Kamer van Koophandel”, mannen met een Volvo; dat werk. Ontbreekt er nog aan dat de mannen allemaal op Clark Kent lijken en de vrouwen prinsessen zijn.
Sprookjes
De hoofdpersoon leest en vertelt sprookjes. De vrouwen discussiëren over de symboliek van sprookjes: seks, vindt de een, maar de hoofdpersoon denkt dat ze over strijd tussen goed en kwaad gaan. Waarom dan zoveel kwade en nare vrouwen sprookjes bevolken - omdat mannen ze geschreven hebben, volgens de vrouwenclub… blijkt dat sprookjes van oudsher door vrouwen werden doorverteld.
Man één van hoofdpersoon wordt verliefd op een andere vrouw, jonger, slanker, blond, 3O-vrouw (onzeker, onervaren en ongelukkig; aldus dit boek). Vreemdgaan en scheiding als gevolg. Vrouw gaat vervolgens voor de man van haar stiefzus: man twee. Dan verdenkt ze man twee dat hij verliefd is op een collega, jonger, slanker, blond, krullen dit keer en sportief; niet bepaald 3O, eerder type haaibaai. Vrouw doorzoekt spullen van man en vindt haar visitekaartje.
Ouder wordende vrouwen
“Waarom is iedereen bang voor oude vrouwen? Wat hebben ze dan voor macht?” Nou , de macht om de sfeer te verzieken met hun slechte humeur, egoïsme, zelfmedelijden (want oud), afhankelijk gedrag, afgunst en jaloezie, bijvoorbeeld: “ ‘Dus jij gelooft niet dat we ouwe heksen worden na de overgang,’ vroeg ik (hoofdpersoon, red.). ‘Dat misschien wel,’ zei Saar en ze lachte weer. ‘Min of meer. (…) Voor jou zou het wel goed zijn, een beetje haar op je tanden.’ “ Over haar moeder zegt hoofdpersoon: “Het was toch al zo dat ze bij elk onderwerp van gesprek een vloed van klachten en misère over ons uitstortte. Ze was een ontevreden oude vrouw geworden met een harde trek om haar mond en boze ogen.” Schrijfster geeft zelf in haar eigen boek antwoord op haar sprookjesvraag.
Hoofdpersoon ontdekt dat ze seksuele gevoelens krijgt bij aanraking door een andere vrouw. Oh nee, weer zo’n cliché denk ik dan: ouder wordende vrouw raakt geïnteresseerd in andere vrouwen; maar deze hint zet niet door, het is een losse flodder. Niet hoofdpersoon maar de blonde krullebol annex collega van man twee is van de vrouwen - niets aan de hand dus…
Roman
Hoofdpersoon gaat met vriendinnen een week naar Zwitserland, terwijl manlief voor zijn werk met collega’s naar Moldavië is. Hij is verdacht, want jong slanke blonde krullebol in het team - zij niet… Zij neemt de Volvo mee, hij zit dagen zonder auto als hij thuiskomt… Anyway, hoofdpersoon rijdt met een vriendin samen. Als hoofdpersoon in Zwitserland verkeerd rijdt, geeft ze de schuld aan haar man die geen gps wil kopen. Jezus, zelfs haar eigen rijgedrag is de schuld van haar vent… en zich dan nog afvragen waarom mensen niet van ouder wordende vrouwen houden??
Vriendin wil een boek schrijven en heeft een zus die neigt naar borderline. Zegt hoofdpersoon: “ ‘Schrijf daar dan een roman over,’ zei ik. ‘Schrijf het van je af.’ “ Zou het dat zijn wat Thooft met haar eigen boek beoogt?
Uitje
Ook tijdens het uitje is het feest tussen de vrouwen. De een zeurt dat de soep te zout is, de ander wil perse citroen over haar sla, nr drie (hoofdpersoon, red.) wil alle aandacht door sprookjes te vertellen wat de rest zuchtend uitzit en waar nr drie dan weer verdrietig van wordt; weer een ander is te goed gekleed wat schijnbaar niet mag op een vrouwenuitje, anderen zien er niet uit in tentjurken en akela-outfits; er klaagt er een dat het chalet in de schaduw ligt; ze ergeren zich aan hoe anderen koken; weer anderen klagen over het snurken van elkaar en allemaal klagen ze over de krakende vloer als anderen ‘s nachts naar de wc gaan… en zo gaaaat het maar door…
En dan komt het hoge woord er uit: de stiefzus klapt tegen hoofdpersoon uit de school dat haar man haar maar saai vindt in bed; ze wil meestal niet. Het is zo erg dat hij zijn behoefte buiten het huwelijk zoekt. Wiens schuld is dat dan? En hoofdpersoon rechtvaardigt haar kilte als volgt: “Iedereen was voortdurend met seks bezig geweest behalve ik. Ik had het hogere gezocht, het mooie, het tere.” Net alsof ze de maagd Maria zelve is, wat een hoogmoed.
Een andere vrouw bekent dat haar man haar seksueel niet meer zo leuk vind omdat ze zo dik is geworden. Volgens een tarotkaart is ze in staat om zichzelf te verdedigen. Dus dik is ok, die vent zit weer fout en zij moet haar vetzucht gewoon verdedigen in plaats van er iets aan doen? Het houdt maar niet op in dit boek.
Nog één dan: hoofdpersoon’s dochter blijkt zwanger op 22-jarige leeftijd. Dat is aanleiding voor hoofdpersoon en haar ex om weer eens contact te hebben. Ze verbreekt vroegtijdig het gesprek, voordat hij over de alimentatie kan beginnen, wanneer zij die eindelijk niet meer nodig heeft… omg, hoofdpersoon leeft op de portemonnee van haar ex?? Echt?
Realiteit
Het motto van het boek is van Iris Murdoch: “We leven in een fantasiewereld, een wereld van illusie. De grote opdracht in het leven is om de realiteit te vinden.” Ik wens de schrijfster en vrouwen zoals hoofdpersoon en de andere vrouwelijke personages in dit boek toe dat zij zich dat motto ter harte nemen. En misschien wel de vrouwen voor wie Thooft dit flutboek geschreven heeft… Wat een vreselijke vrouwen en wat een slecht boek!
Sprookjes
De hoofdpersoon leest en vertelt sprookjes. De vrouwen discussiëren over de symboliek van sprookjes: seks, vindt de een, maar de hoofdpersoon denkt dat ze over strijd tussen goed en kwaad gaan. Waarom dan zoveel kwade en nare vrouwen sprookjes bevolken - omdat mannen ze geschreven hebben, volgens de vrouwenclub… blijkt dat sprookjes van oudsher door vrouwen werden doorverteld.
Man één van hoofdpersoon wordt verliefd op een andere vrouw, jonger, slanker, blond, 3O-vrouw (onzeker, onervaren en ongelukkig; aldus dit boek). Vreemdgaan en scheiding als gevolg. Vrouw gaat vervolgens voor de man van haar stiefzus: man twee. Dan verdenkt ze man twee dat hij verliefd is op een collega, jonger, slanker, blond, krullen dit keer en sportief; niet bepaald 3O, eerder type haaibaai. Vrouw doorzoekt spullen van man en vindt haar visitekaartje.
Ouder wordende vrouwen
“Waarom is iedereen bang voor oude vrouwen? Wat hebben ze dan voor macht?” Nou , de macht om de sfeer te verzieken met hun slechte humeur, egoïsme, zelfmedelijden (want oud), afhankelijk gedrag, afgunst en jaloezie, bijvoorbeeld: “ ‘Dus jij gelooft niet dat we ouwe heksen worden na de overgang,’ vroeg ik (hoofdpersoon, red.). ‘Dat misschien wel,’ zei Saar en ze lachte weer. ‘Min of meer. (…) Voor jou zou het wel goed zijn, een beetje haar op je tanden.’ “ Over haar moeder zegt hoofdpersoon: “Het was toch al zo dat ze bij elk onderwerp van gesprek een vloed van klachten en misère over ons uitstortte. Ze was een ontevreden oude vrouw geworden met een harde trek om haar mond en boze ogen.” Schrijfster geeft zelf in haar eigen boek antwoord op haar sprookjesvraag.
Hoofdpersoon ontdekt dat ze seksuele gevoelens krijgt bij aanraking door een andere vrouw. Oh nee, weer zo’n cliché denk ik dan: ouder wordende vrouw raakt geïnteresseerd in andere vrouwen; maar deze hint zet niet door, het is een losse flodder. Niet hoofdpersoon maar de blonde krullebol annex collega van man twee is van de vrouwen - niets aan de hand dus…
Roman
Hoofdpersoon gaat met vriendinnen een week naar Zwitserland, terwijl manlief voor zijn werk met collega’s naar Moldavië is. Hij is verdacht, want jong slanke blonde krullebol in het team - zij niet… Zij neemt de Volvo mee, hij zit dagen zonder auto als hij thuiskomt… Anyway, hoofdpersoon rijdt met een vriendin samen. Als hoofdpersoon in Zwitserland verkeerd rijdt, geeft ze de schuld aan haar man die geen gps wil kopen. Jezus, zelfs haar eigen rijgedrag is de schuld van haar vent… en zich dan nog afvragen waarom mensen niet van ouder wordende vrouwen houden??
Vriendin wil een boek schrijven en heeft een zus die neigt naar borderline. Zegt hoofdpersoon: “ ‘Schrijf daar dan een roman over,’ zei ik. ‘Schrijf het van je af.’ “ Zou het dat zijn wat Thooft met haar eigen boek beoogt?
Uitje
Ook tijdens het uitje is het feest tussen de vrouwen. De een zeurt dat de soep te zout is, de ander wil perse citroen over haar sla, nr drie (hoofdpersoon, red.) wil alle aandacht door sprookjes te vertellen wat de rest zuchtend uitzit en waar nr drie dan weer verdrietig van wordt; weer een ander is te goed gekleed wat schijnbaar niet mag op een vrouwenuitje, anderen zien er niet uit in tentjurken en akela-outfits; er klaagt er een dat het chalet in de schaduw ligt; ze ergeren zich aan hoe anderen koken; weer anderen klagen over het snurken van elkaar en allemaal klagen ze over de krakende vloer als anderen ‘s nachts naar de wc gaan… en zo gaaaat het maar door…
En dan komt het hoge woord er uit: de stiefzus klapt tegen hoofdpersoon uit de school dat haar man haar maar saai vindt in bed; ze wil meestal niet. Het is zo erg dat hij zijn behoefte buiten het huwelijk zoekt. Wiens schuld is dat dan? En hoofdpersoon rechtvaardigt haar kilte als volgt: “Iedereen was voortdurend met seks bezig geweest behalve ik. Ik had het hogere gezocht, het mooie, het tere.” Net alsof ze de maagd Maria zelve is, wat een hoogmoed.
Een andere vrouw bekent dat haar man haar seksueel niet meer zo leuk vind omdat ze zo dik is geworden. Volgens een tarotkaart is ze in staat om zichzelf te verdedigen. Dus dik is ok, die vent zit weer fout en zij moet haar vetzucht gewoon verdedigen in plaats van er iets aan doen? Het houdt maar niet op in dit boek.
Nog één dan: hoofdpersoon’s dochter blijkt zwanger op 22-jarige leeftijd. Dat is aanleiding voor hoofdpersoon en haar ex om weer eens contact te hebben. Ze verbreekt vroegtijdig het gesprek, voordat hij over de alimentatie kan beginnen, wanneer zij die eindelijk niet meer nodig heeft… omg, hoofdpersoon leeft op de portemonnee van haar ex?? Echt?
Realiteit
Het motto van het boek is van Iris Murdoch: “We leven in een fantasiewereld, een wereld van illusie. De grote opdracht in het leven is om de realiteit te vinden.” Ik wens de schrijfster en vrouwen zoals hoofdpersoon en de andere vrouwelijke personages in dit boek toe dat zij zich dat motto ter harte nemen. En misschien wel de vrouwen voor wie Thooft dit flutboek geschreven heeft… Wat een vreselijke vrouwen en wat een slecht boek!
July 10, 2017
Las makkelijk weg, vluchtig luchtig boek over de ervaringen en gevoelens van een ouder wordende vrouw.
December 19, 2021
Vrouwen, dromen, wakker worden, sprookjes en de realiteit. Wat vertellen we de ander, wat denkt de ander van ons en wat denken wij van de ander. Vermakelijk boek.
May 21, 2014
Lisette Thooft is schrijfster, spreekster, coach en freelancejournaliste voor onder meer Happinez.
Daarnaast is zij voorzitter van de Kring voor Mythosofie. Ze schreef zestien non-fictieboeken over spiritualiteit en emancipatie, zoals De onverzadigbare vrouw ( en de afwezige man) en Wie domme dingen doet wordt wijs. Zij werkt nu aan haar tweede roman, Een slechte moeder.
Marise van Hout is gek van sprookjes, maar ziet overal heksen: haar stiefzus, haar vriendinnen en de collega die met haar man Jasper flirt.
Jasper moet voor een project een aantal weken naar Moldavie en zal met de verjaardag van Marise nog niet terug zijn. Zijn vrouwelijke collega gaat ook mee en dat zint Marise helemaal niet. Haar verjaardag viert ze samen met haar vriendinnen en na haar verjaardag gaat zij, ondanks dat Jasper dan nog niet terug is, een week met haar vriendinnen naar de Zwitserse bergen. Die week zal voor Marise de nodige verandering brengen.
‘Ze was veel gevoeliger dan ze zelf besefte’.
De roman De vrouw die ik was is een dun boekje wat lekker snel wegleest. Marise en Jasper leven een beetje langs elkaar heen en ook met haar dochter Jorinde heeft Marise niet het contact wat ze graag zou willen. Ze is bang haar geliefde en haar dochter kwijt te raken. Maar ligt het aan Jasper en Jorinde, of ziet Marise zelf misschien de dingen verkeerd? Zelfs bij haar vriendinnen wil ze niet alles kwijt en laat ze zeker niet het achterste van haar tong zien, waardoor ze zich soms alleen voelt staan met haar onzekere gedachten.
‘Zij borg haar geheimen diep in haar hart’
De vrouw die ik was is een sprankelend verhaal met levensechte dialogen. Over een vrouw die zichzelf tegenkomt en er achter komt dat het leven niet alleen uit sprookjes bestaat. De gedachtes en onzekerheden van Marise zijn herkenbaar, goed beschreven en ik kon mij goed inleven in het verhaal van Marise.
Een verhaal over gevoelens en veranderingen en wat er voor zorgt dat je even stilstaat bij jezelf, maar wel geschreven met enige vorm van humor wat het een heel plezierig boek maakt om te lezen.
Ik heb er in ieder geval van genoten en geef deze roman vier sterren.
Daarnaast is zij voorzitter van de Kring voor Mythosofie. Ze schreef zestien non-fictieboeken over spiritualiteit en emancipatie, zoals De onverzadigbare vrouw ( en de afwezige man) en Wie domme dingen doet wordt wijs. Zij werkt nu aan haar tweede roman, Een slechte moeder.
Marise van Hout is gek van sprookjes, maar ziet overal heksen: haar stiefzus, haar vriendinnen en de collega die met haar man Jasper flirt.
Jasper moet voor een project een aantal weken naar Moldavie en zal met de verjaardag van Marise nog niet terug zijn. Zijn vrouwelijke collega gaat ook mee en dat zint Marise helemaal niet. Haar verjaardag viert ze samen met haar vriendinnen en na haar verjaardag gaat zij, ondanks dat Jasper dan nog niet terug is, een week met haar vriendinnen naar de Zwitserse bergen. Die week zal voor Marise de nodige verandering brengen.
‘Ze was veel gevoeliger dan ze zelf besefte’.
De roman De vrouw die ik was is een dun boekje wat lekker snel wegleest. Marise en Jasper leven een beetje langs elkaar heen en ook met haar dochter Jorinde heeft Marise niet het contact wat ze graag zou willen. Ze is bang haar geliefde en haar dochter kwijt te raken. Maar ligt het aan Jasper en Jorinde, of ziet Marise zelf misschien de dingen verkeerd? Zelfs bij haar vriendinnen wil ze niet alles kwijt en laat ze zeker niet het achterste van haar tong zien, waardoor ze zich soms alleen voelt staan met haar onzekere gedachten.
‘Zij borg haar geheimen diep in haar hart’
De vrouw die ik was is een sprankelend verhaal met levensechte dialogen. Over een vrouw die zichzelf tegenkomt en er achter komt dat het leven niet alleen uit sprookjes bestaat. De gedachtes en onzekerheden van Marise zijn herkenbaar, goed beschreven en ik kon mij goed inleven in het verhaal van Marise.
Een verhaal over gevoelens en veranderingen en wat er voor zorgt dat je even stilstaat bij jezelf, maar wel geschreven met enige vorm van humor wat het een heel plezierig boek maakt om te lezen.
Ik heb er in ieder geval van genoten en geef deze roman vier sterren.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews