What do you think?
Rate this book
Χτίσε μια γέφυρα στα σύννεφα
Μια φάρμα, στη μέση ενός καταπράσινου λιβαδιού της νοτιοδυτικής Ουαλίας. Παντού γύρω πράσινο, ησυχία και ξεγνοιασιά. Δεν υπάρχουν δρόμοι, αυτοκίνητα, πολυκατοικίες, τεχνολογία. Ούτε καν άνθρωποι.
Εκτός από έναν...
Κάθεται στη βεράντα της φάρμας και απολαμβάνει αυτό που αναζητά ο καθένας. Την απόλυτη ηρεμία.
Όταν ήταν μικρός είχε ένα όνειρο. Να γίνει βιβλιοθηκάριος. Να περιστοιχίζεται από βιβλία, να τα μυρίζει ολημερίς, να τα διαβάζει, να ταξιδεύει μέσα από τις σελίδες τους, να τα προτείνει σε άλλους.
Να ζει με αυτά.
Μέχρι που η μοίρα τού έπαιξε το πιο σκληρό, το πιο αδυσώπητο, το πιο απάνθρωπο παιχνίδι. Του στέρησε τη βασικότερη από τις πέντε αισθήσεις. Την όραση.
Ήταν μόλις δεκαοχτώ χρονών τότε…
Πόσο πόνο μπορεί να υπομείνει ένας άνθρωπος; Πόσο εφικτό είναι να τον αντιστρέψει προς όφελός του; Τι πιθανότητες έχει να ορθοποδήσει, έπειτα από ένα ισχυρό γκρεμοτσάκισμα της ψυχολογίας του; Ποιος ο ρόλος της οικογένειας σε όλα αυτά; Πώς η αγάπη για τα βιβλία μπορεί να βοηθήσει μια τέτοια κατάσταση;
Πόσο αγαπάς τον συνάνθρωπό σου;
Πόσο τον μισείς;…
Μια ιστορία σκληρή, που επιχειρεί να ξετυλίξει τον μπερδεμένο μίτο των ανθρωπίνων σχέσεων, ενάντια στον πόνο, τη φτώχεια και τον ρατσισμό.
Μια ιστορία μίσους και αγάπης.
Κυρίως αγάπης…
Εκτός από έναν...
Κάθεται στη βεράντα της φάρμας και απολαμβάνει αυτό που αναζητά ο καθένας. Την απόλυτη ηρεμία.
Όταν ήταν μικρός είχε ένα όνειρο. Να γίνει βιβλιοθηκάριος. Να περιστοιχίζεται από βιβλία, να τα μυρίζει ολημερίς, να τα διαβάζει, να ταξιδεύει μέσα από τις σελίδες τους, να τα προτείνει σε άλλους.
Να ζει με αυτά.
Μέχρι που η μοίρα τού έπαιξε το πιο σκληρό, το πιο αδυσώπητο, το πιο απάνθρωπο παιχνίδι. Του στέρησε τη βασικότερη από τις πέντε αισθήσεις. Την όραση.
Ήταν μόλις δεκαοχτώ χρονών τότε…
Πόσο πόνο μπορεί να υπομείνει ένας άνθρωπος; Πόσο εφικτό είναι να τον αντιστρέψει προς όφελός του; Τι πιθανότητες έχει να ορθοποδήσει, έπειτα από ένα ισχυρό γκρεμοτσάκισμα της ψυχολογίας του; Ποιος ο ρόλος της οικογένειας σε όλα αυτά; Πώς η αγάπη για τα βιβλία μπορεί να βοηθήσει μια τέτοια κατάσταση;
Πόσο αγαπάς τον συνάνθρωπό σου;
Πόσο τον μισείς;…
Μια ιστορία σκληρή, που επιχειρεί να ξετυλίξει τον μπερδεμένο μίτο των ανθρωπίνων σχέσεων, ενάντια στον πόνο, τη φτώχεια και τον ρατσισμό.
Μια ιστορία μίσους και αγάπης.
Κυρίως αγάπης…
336 pages
Published November 14, 2024
2 people are currently reading
8 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
January 13, 2025
Καθαρό και ατόφιο ΠΕΝΤΑΡΙ.
📖Σκέφτηκες ποτέ αναγνώστη μου πως μπορεί να είναι ο παράδεισος; Όχι ο θρησκευτικός... όχι.. ο προσωπικός. Αυτός που έχεις θαμμένο βαθιά μέσα σου και φοβάσαι να τον αναζητήσεις ή έστω να αναγνωρίσεις την παρουσία του.
Σκέφτηκες ποτέ τι μυρωδιά έχει η ελπίδα; Τι γεύση αφήνει η αγάπη; Πόσο σπινθηροβόλα μπορεί να γίνει η δύναμη για ζωή;
📖 Γνώρισα την γραφή του Παντελή μέσα από την τριλογία τρόμου του το μοτέλ -που αν δεν το έχεις διαβάσει ΔΕΝ ξέρω τι περιμένεις - και εντάξει έκτοτε τον ακολουθώ πιστά. Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι εντελώς διαφορετικό από τα προηγούμενα του και ταυτόχρονα τόσο όμοιο. Θα σου πω γιατί. Το "Χτίσε μια γέφυρα στα σύννεφα" δεν είναι τρόμου. Αλλά όπως και τα μοτέλ είναι κι αυτό ψυχογραφημα. Είναι βαθύ, είναι συγκινητικό, είναι επώδυνα ειλικρινές και εξερευνά κοινωνικές πτυχές στις οποίες οι άνθρωποι τείνουν να γυρίζουν το κεφάλι τους από την άλλη για να μην αντιμετωπίζουν την αλήθεια. Εξερευνά τις ανθρώπινες σχέσεις, την κακοποίηση , τον πόνο, την απώλεια και την συναισθηματική καταρράκωση. Αλλά μην γελιέσαι αναγνώστη. Στον αντίποδα όλων αυτών εξερευνά την συγχώρεση, την ελπίδα , την δύναμη και την ανάγκη για ζωή.
📖Θα είμαι ειλικρινής μαζί σου αναγνώστη. Δεν είναι ένα βιβλίο εύκολο. Είναι όμως ένα βιβλίο που αξίζει και που θα κουβαλάς στην καρδιά σου για καιρό. Θα θελήσεις να γνωρίσεις αυτόν τον υπέροχο άντρα στην Ουαλία και θα εύχεσαι να είχες καθήσει στην ξύλινη βεράντα του με ένα ποτήρι καλό ουίσκι στο χέρι. Αλλά να σου πω κάτι; Η μαγεία της ανάγνωσης είναι ότι ΜΠΟΡΕΙΣ. Μπορείς να το κάνεις όποτε θέλεις και μπορείς να ακούσεις τα λόγια του στα αυτιά σου ξανά και ξανά αρκεί να ανοίξεις το βιβλίο. Εγώ πάντως αυτό θα κάνω....
📖Σκέφτηκες ποτέ αναγνώστη μου πως μπορεί να είναι ο παράδεισος; Όχι ο θρησκευτικός... όχι.. ο προσωπικός. Αυτός που έχεις θαμμένο βαθιά μέσα σου και φοβάσαι να τον αναζητήσεις ή έστω να αναγνωρίσεις την παρουσία του.
Σκέφτηκες ποτέ τι μυρωδιά έχει η ελπίδα; Τι γεύση αφήνει η αγάπη; Πόσο σπινθηροβόλα μπορεί να γίνει η δύναμη για ζωή;
📖 Γνώρισα την γραφή του Παντελή μέσα από την τριλογία τρόμου του το μοτέλ -που αν δεν το έχεις διαβάσει ΔΕΝ ξέρω τι περιμένεις - και εντάξει έκτοτε τον ακολουθώ πιστά. Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι εντελώς διαφορετικό από τα προηγούμενα του και ταυτόχρονα τόσο όμοιο. Θα σου πω γιατί. Το "Χτίσε μια γέφυρα στα σύννεφα" δεν είναι τρόμου. Αλλά όπως και τα μοτέλ είναι κι αυτό ψυχογραφημα. Είναι βαθύ, είναι συγκινητικό, είναι επώδυνα ειλικρινές και εξερευνά κοινωνικές πτυχές στις οποίες οι άνθρωποι τείνουν να γυρίζουν το κεφάλι τους από την άλλη για να μην αντιμετωπίζουν την αλήθεια. Εξερευνά τις ανθρώπινες σχέσεις, την κακοποίηση , τον πόνο, την απώλεια και την συναισθηματική καταρράκωση. Αλλά μην γελιέσαι αναγνώστη. Στον αντίποδα όλων αυτών εξερευνά την συγχώρεση, την ελπίδα , την δύναμη και την ανάγκη για ζωή.
📖Θα είμαι ειλικρινής μαζί σου αναγνώστη. Δεν είναι ένα βιβλίο εύκολο. Είναι όμως ένα βιβλίο που αξίζει και που θα κουβαλάς στην καρδιά σου για καιρό. Θα θελήσεις να γνωρίσεις αυτόν τον υπέροχο άντρα στην Ουαλία και θα εύχεσαι να είχες καθήσει στην ξύλινη βεράντα του με ένα ποτήρι καλό ουίσκι στο χέρι. Αλλά να σου πω κάτι; Η μαγεία της ανάγνωσης είναι ότι ΜΠΟΡΕΙΣ. Μπορείς να το κάνεις όποτε θέλεις και μπορείς να ακούσεις τα λόγια του στα αυτιά σου ξανά και ξανά αρκεί να ανοίξεις το βιβλίο. Εγώ πάντως αυτό θα κάνω....
May 25, 2025
Ο Παντελής Μαυρομμάτης μπορεί να μην κινήθηκε αυτή τη φορά στα λημέρια του τρόμου ή ίσως επέλεξε να δώσει στη νέα του δημιουργία μια πιο “γήινη” φόρμα, κάτι που καμιά φορά αποδεικνύεται ακόμη πιο ωμό και τρομακτικό, αλλά το αξιοποίησε τόσο επιδέξια και πολυεπίπεδα ώστε να πλάσει μια ιστορία μεστή σε ουσία, με βάθος, ζωογόνο πνοή και διαχρονικά χαρακτηριστικά.
Το «Χτίσε μια γέφυρα στα σύννεφα» συγκαταλέγεται πια ανάμεσα στα βιβλία που με συγκίνησαν, με ταρακούνησαν και μου έδωσαν ένα υποστηρικτικό “σκούντημα” στον ώμο μέσω του πρωταγωνιστή του, του Χάουελ, ώστε να υποκλίνομαι στη σοφία και την καλοσύνη του! Όλοι οι χαρακτήρες του βιβλίου, τρισδιάστατοι, ανθρώπινοι, και ο καθένας με τη δική του "δύσβατη" πορεία, σε κερδίζουν αμέσως.
Πρόκειται για ένα εξαιρετικό βιβλίο που μιλάει μέσα από ρεαλιστικά γεγονότα τόσο για την ομορφιά όσο και για τη σκληρότητα της ζωής. Εξετάζει με σπουδή και ευαισθησία συμβάντα-πληγές που πρόδωσαν την αθωότητα στην πιο τρυφερή της ηλικία.
Καταπιάνεται με θέματα-πρόκληση, την οδύνη, τα στερεότυπα, την αδικία, τον ρατσισμό, το μίσος, τη βία (ψυχολογική, ενδοοικογενειακή και σεξουαλική), αλλά αποδεικνύει ότι μπορεί να χωρέσει την απεραντοσύνη της αγάπης, το βάλσαμο της αλληλοϋποστήριξης, την ατόφια ελπίδα και την ευεργετική συγχώρεση.
Επιπλέον, ο συγγραφέας προσεγγίζει το κομμάτι της συμπερίληψης με ανυπόκριτο ενδιαφέρον, ώστε να μην χάνει ποτέ τον προσανατολισμό του και να μην πέφτει σε παγίδες. Καταφέρνει να διεγείρει την ενσυναίσθηση με απίστευτη ευστοχία και ευσυνειδησία, ώστε να είναι εμφανέστατο ότι αυτό το πρωτότυπο, φιλοσοφημένο και ψυχογραφικό λογοτεχνικό έργο διακατέχεται από σεβασμό για τον άλλον όπως ακριβώς είναι, με όλες του τις ιδιαιτερότητες.
Σε μία κοινωνία ανάλγητη που έχει κάνει σημαία της τον ωφελιμισμό, το αδυσώπητο κυνήγι της “προόδου”, της αριστείας και της ευτυχίας με κάθε κόστος, που μπερδεύει τις έννοιες της αλληλεγγύης και της φιλανθρωπίας, που αρέσκεται να πίνει από το ποτήρι της φιλαυτίας και της ματαιοδοξίας, το βιβλίο αυτό αναδεικνύει ως σπουδαίο αντίβαρο όλα όσα πραγματικά αξίζουν.
Μεταξύ άλλων, γίνεται λόγος για την εσωστρέφεια, την αποξένωση που διαβρώνει τα θεμέλια των διαπροσωπικών σχέσεων. Η μοντέρνα, άχαρη ομοιογένεια, η αποπροσωποποίηση που επιβάλλουν οι τρέχοντες φρενήρεις ρυθμοί και η αλλοτρίωση του σύγχρονου ανθρώπου από τη ροπή του προς τον ατομικισμό, συσκοτίζουν όσα αξίζουν αληθινά. Τα άτομα συχνά προτιμούν να αποτραβήξουν επιλεκτικά το βλέμμα τους από σοβαρά ζητήματα. Κρύβονται πίσω από το παραπέτασμα μίας φαινομενικά τέλειας εικόνας και δεν ξεμακραίνουν από την ασφάλεια της βολής τους, γιατί αδυνατούν να επωμιστούν το μερίδιο της ευθύνης που τους αναλογεί, ειδικά όταν καλούνται να επιλέξουν αν θα δράσουν ή αν θα μείνουν απλοί θεατές.
Αν, όμως, όπως είχε πει ο George Orwell, «σε μια εποχή παγκόσμιου ψεύδους, το να λες την αλήθεια είναι μια πράξη επαναστατική», οπωσδήποτε ο Χάουελ στηρίζει επάξια αυτήν την ιδιότητα-αρετή. Τιμάει στο έπακρο τη σημασία του να παραμένεις αυθεντικός, αλλά πάνω απ’ όλα άνθρωπος, κάτι που κατακτιέται μόνο μέσα από συνεχή αγώνα και συνειδητή προσπάθεια.
Κατά, τη Μάγια Αγγέλου, «οι άνθρωποι μπορεί να μη θυμούνται τι έκανες ή τι τους είπες, αλλά πάντα θα θυμούνται πώς τους έκανες να αισθανθούν», και αναμφίβολα ο Χάουελ είναι από τους χαρακτήρες που ένας/μία αναγνώστης/-στρια θα λατρέψει, καθώς αβίαστα θα τον επαναφέρει στη μνήμη του/της μέσα από τα λεγόμενά του και από τα συναισθήματα που πετυχαίνει να εκμαιεύσει. Αιχμαλωτίζεσαι από όσα εκείνος αποφασίζει να απαθανατίσει στις σελίδες του αόρατου βιβλίου της φάρμας του, μέσα από τις εκμυστηρεύσεις και εξομολογήσεις των επισκεπτών του που κάθε άλλο παρά “ανοιχτά βιβλία” είναι.
Ο ήρωας έχει αγκαλιάσει τα προτερήματα και τα ατελή του σημεία. Η συμφιλίωσή του με αυτά ενισχύει την ικανότητά του να αφουγκράζεται, να μοιράζεται, να συζητάει και να διευκολύνει τον εκάστοτε καλεσμένο του να απαλλαχθεί από το επαχθές φορτίο των δυσκολιών που κουβαλάει εμφυσώντας μέσα του την επιθυμία να εξελίσσεται σε πείσμα των καιρών και να φροντίζει να μεταφέρει και σε άλλους αυτή τη γνώση. Καλωσορίζει τόσο την επικοινωνία, όσο και τη σιωπή. Η πληρότητα και τα δυσαναπλήρωτα κενά έχουν τη θέση τους στα μύχια του καθενός, ενώ αποκτούν ιδιαίτερο νόημα αν κάποιος εντοπίσει σε αυτά τη ρίζα τους.
Η φύση, από την άλλη, είναι πάντα παρούσα, διαδραματίζοντας διττό ρόλο, αυτόν του καταφυγίου και του τόπου της εκούσιας εξορίας. Προσφέρει πάντως, ένα φιλόξενο μέρος στην πηγαία ανάγκη του ατόμου για φυγή, για απόδραση από το τετριμμένο. Εκεί βρίσκει γόνιμο έδαφος η ενστικτώδης προσδοκία της αλλαγής με σκοπό τη μετάβαση σε κάτι καλύτερο, πιο παρήγορο και θετικό που “θεραπεύει”.
Ο Χάουελ αντιπροσωπεύει ξεκάθαρα και εμπράκτως με τη φιλοσοφία ζωής του το “ό,τι έχουμε είναι ο ένας τον άλλον”, ενώ πάντα θα υπάρχει το περιθώριο βελτίωσης και αυτό είναι ελπιδοφόρο, μία κινητήρια ώθηση να ανασκουμπωνόμαστε όποτε χρειάζεται και να συνεχίζουμε. Τον καθοδηγεί η έννοια της αληθινής εγγύτητας, της κοινότητας, και ίσως του πιο δύσκολου, της συγχώρεσης και του “τσαλακώματος” του εγωισμού.
Βαδίζει με τους δικούς του ηθικούς δείκτες, αξιακά ερείσματα για τον ίδιο και με τον τρόπο του ενεργοποιεί και άλλους. Χωρίς να το καταλάβει, μετατρέπεται και ο ίδιος σε “φωτεινό φάρο” έμπνευσης για ανθρώπους με παρόμοιες ή άλλες δυσκολίες, ώστε να βρουν το κουράγιο να τις διαχειριστούν και εκείνοι με τη σειρά τους. Εμμέσως πλην σαφώς, μας υπογραμμίζει ότι τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο, αφού συχνά αποδεικνύεται ότι τα πιο απλά πράγματα είναι και τα πιο ανεκτίμητα, ενώ ενίοτε είναι δύσκολο να κατακτηθούν ακόμα και αυτά.
Ο Παντελής Μαυρομμάτης συνθέτει με απίστευτη εκφραστικότητα και ανεπιτήδευτη συγκίνηση ένα πολύχρωμο μωσαϊκό εμπειριών τόσο για τον κύριο δρώντα όσο και για τα άλλα πρόσωπα που τον πλαισιώνουν, υπογραμμίζοντας ότι το να δέχεσαι και να προσφέρεις αμοιβαία βοήθεια, αγαλλίαση και ανακούφιση μπορεί να σώσει, να εξυγιάνει και να μεταμορφώσει.
Τον πυρήνα του «Χτίσε μια γέφυρα στα σύννεφα» συνέχει θαυμαστή ωριμότητα και η παρήγορη σκέψη ότι “δεν πειράζει αν κάπου έσφαλες, πάντα μπορείς να το διορθώσεις ακόμα και την τελευταία στιγμή”. Το νήμα της ιστορίας ξετυλίγεται ευφάνταστα και ανατρεπτικά μέσα από διακυμάνσεις που άλλοτε τσακίζουν και άλλοτε ανυψώνουν το ηθικό σε μία σπάνια διαδρομή αυτογνωσίας για τους ήρωες που διαπιστώνουν ότι απομένουν πολλά ακόμη να ανακαλύψουν για εκείνους, μέσα από ευχάριστα ξαφνιάσματα ή συνταρακτικές αιφνίδιες εκβάσεις.
Το μυθιστόρημα αφυπνίζει, όχι με την έννοια του διδακτισμού, αλλά με αυτήν της κινητοποίησης, της εξόδου από το τέλμα. Προτρέπει όποιον το διαβάσει να ανασηκώσει για λίγο τα μάτια από τη ρουτίνα που έχει παγιώσει σε κάθε του μέρα, για να δει πιο καθαρά έναν ολόκληρο κόσμο που απλώνεται γύρω του και που όσ�� κι αν τον τρομάζει το ενδεχόμενο να τον εξερευνήσει, αξίζει να το επιχειρήσει έστω μια φορά.
Πάρα πολύ ταιριαστή σε κάθε κεφάλαιο η χρήση συγκεκριμένου αποφθέγματος από διάσημες προσωπικότητες του χώρου των γραμμάτων και των τεχνών. Μάλιστα, θα ανιχνεύσει κάποιος μοτίβα που μπορεί να εκληφθούν και ως διακειμενικές αναφορές σε άλλα έργα, παραπέμποντας σε ανάλογους συνειρμούς και δημιουργώντας νοερά τη συνθήκη για μία πολύ ενδιαφέρουσα συνομιλία.
Οι περιγραφές του βιβλίου διακρίνονται από τεράστια εικονοπλαστική δύναμη και φυσικότητα. Συνδυάζουν έξοχα ηχητικά, οπτικά και άλλα στοιχεία τόσο αντιπροσωπευτικά ρεαλιστικά που νομίζεις ότι βλέπεις, ακούς, και αισθάνεσαι ό,τι λαμβάνει χώρα κάθε φορά. Η φωνή του Χάουελ είναι κυρίαρχη μέσα στο μυθιστόρημα, ενώ ο τρόπος που είναι γραμμένο μπορεί να φέρει και κάτι το αντισυμβατικό από άποψη εναλλαγής οπτικών γωνιών, αφήνοντας ίσως ένα “παραθυράκι” ανοιχτό προς το υπερβατικό ή ως προς τη δυνατότητα διασκευής του βιβλίου ακόμα και σε θεατρικό έργο.
Αυτό που συμπεραίνεις είναι ότι ο Χάουελ δεν χρίζεται ως αυτόκλητος σωτήρας για τους επισκέπτες του, αλλά σπεύδει στο πλευρό τους ως εγκάρδιος φίλος που έχει το θάρρος του λόγου του, ενώ αναγνωρίζει το σωστό και το λάθος τόσο για εκείνον όσο και για τους άλλους, κάτι που από μόνο του δρα λυτρωτικά.
“Ανατέμνει” τον ψυχισμό του εκάστοτε καλεσμένου του. Δίνει έμφαση στο ότι η αναμέτρησή μας με την αλήθεια του ενδότερου εαυτού μας μερικές φορές απαιτεί πολύ πιο βαθιές “τομές”, ώστε να φτάσουμε στο τραύμα που δεν επουλώθηκε ποτέ πλήρως μέσα μας. Μπορεί η διαδικασία αυτή αρχικά να προκαλεί μούδιασμα, όμως ο πόνος που τελικώς θα πυροδοτηθεί ξανά, συνοδεύεται και από μία πρόσθετη, ακράδαντη συνειδητοποίηση για τις αντοχές μας, φέρνοντάς μας ένα βήμα πιο κοντά στην αποδοχή και την ίαση.
Η τελευταία σελίδα επιφυλάσσει μία πολύ όμορφη έκπληξη για τον/την αναγνώστη/-στρια που φιλοξενήθηκε στον επίγειο παράδεισο, του Χάουελ. Το φινάλε δίνει σε ένα από τα βασικά πρόσωπα της ιστορίας την πολυπόθητη δεύτερη ευκαιρία που καμιά φορά χαρίζει η ζωή σε αυτούς που λατρεύει να δοκιμάζει περισσότερο. Ίσως, γιατί αυτοί οι πεισματάρηδες μαχητές είναι αποφασισμένοι να βρουν την αψεγάδιαστη ομορφιά της ακόμη και στις πιο σκοτεινές ώρες.
Το «Χτίσε μια γέφυρα στα σύννεφα» συγκαταλέγεται πια ανάμεσα στα βιβλία που με συγκίνησαν, με ταρακούνησαν και μου έδωσαν ένα υποστηρικτικό “σκούντημα” στον ώμο μέσω του πρωταγωνιστή του, του Χάουελ, ώστε να υποκλίνομαι στη σοφία και την καλοσύνη του! Όλοι οι χαρακτήρες του βιβλίου, τρισδιάστατοι, ανθρώπινοι, και ο καθένας με τη δική του "δύσβατη" πορεία, σε κερδίζουν αμέσως.
Πρόκειται για ένα εξαιρετικό βιβλίο που μιλάει μέσα από ρεαλιστικά γεγονότα τόσο για την ομορφιά όσο και για τη σκληρότητα της ζωής. Εξετάζει με σπουδή και ευαισθησία συμβάντα-πληγές που πρόδωσαν την αθωότητα στην πιο τρυφερή της ηλικία.
Καταπιάνεται με θέματα-πρόκληση, την οδύνη, τα στερεότυπα, την αδικία, τον ρατσισμό, το μίσος, τη βία (ψυχολογική, ενδοοικογενειακή και σεξουαλική), αλλά αποδεικνύει ότι μπορεί να χωρέσει την απεραντοσύνη της αγάπης, το βάλσαμο της αλληλοϋποστήριξης, την ατόφια ελπίδα και την ευεργετική συγχώρεση.
Επιπλέον, ο συγγραφέας προσεγγίζει το κομμάτι της συμπερίληψης με ανυπόκριτο ενδιαφέρον, ώστε να μην χάνει ποτέ τον προσανατολισμό του και να μην πέφτει σε παγίδες. Καταφέρνει να διεγείρει την ενσυναίσθηση με απίστευτη ευστοχία και ευσυνειδησία, ώστε να είναι εμφανέστατο ότι αυτό το πρωτότυπο, φιλοσοφημένο και ψυχογραφικό λογοτεχνικό έργο διακατέχεται από σεβασμό για τον άλλον όπως ακριβώς είναι, με όλες του τις ιδιαιτερότητες.
Σε μία κοινωνία ανάλγητη που έχει κάνει σημαία της τον ωφελιμισμό, το αδυσώπητο κυνήγι της “προόδου”, της αριστείας και της ευτυχίας με κάθε κόστος, που μπερδεύει τις έννοιες της αλληλεγγύης και της φιλανθρωπίας, που αρέσκεται να πίνει από το ποτήρι της φιλαυτίας και της ματαιοδοξίας, το βιβλίο αυτό αναδεικνύει ως σπουδαίο αντίβαρο όλα όσα πραγματικά αξίζουν.
Μεταξύ άλλων, γίνεται λόγος για την εσωστρέφεια, την αποξένωση που διαβρώνει τα θεμέλια των διαπροσωπικών σχέσεων. Η μοντέρνα, άχαρη ομοιογένεια, η αποπροσωποποίηση που επιβάλλουν οι τρέχοντες φρενήρεις ρυθμοί και η αλλοτρίωση του σύγχρονου ανθρώπου από τη ροπή του προς τον ατομικισμό, συσκοτίζουν όσα αξίζουν αληθινά. Τα άτομα συχνά προτιμούν να αποτραβήξουν επιλεκτικά το βλέμμα τους από σοβαρά ζητήματα. Κρύβονται πίσω από το παραπέτασμα μίας φαινομενικά τέλειας εικόνας και δεν ξεμακραίνουν από την ασφάλεια της βολής τους, γιατί αδυνατούν να επωμιστούν το μερίδιο της ευθύνης που τους αναλογεί, ειδικά όταν καλούνται να επιλέξουν αν θα δράσουν ή αν θα μείνουν απλοί θεατές.
Αν, όμως, όπως είχε πει ο George Orwell, «σε μια εποχή παγκόσμιου ψεύδους, το να λες την αλήθεια είναι μια πράξη επαναστατική», οπωσδήποτε ο Χάουελ στηρίζει επάξια αυτήν την ιδιότητα-αρετή. Τιμάει στο έπακρο τη σημασία του να παραμένεις αυθεντικός, αλλά πάνω απ’ όλα άνθρωπος, κάτι που κατακτιέται μόνο μέσα από συνεχή αγώνα και συνειδητή προσπάθεια.
Κατά, τη Μάγια Αγγέλου, «οι άνθρωποι μπορεί να μη θυμούνται τι έκανες ή τι τους είπες, αλλά πάντα θα θυμούνται πώς τους έκανες να αισθανθούν», και αναμφίβολα ο Χάουελ είναι από τους χαρακτήρες που ένας/μία αναγνώστης/-στρια θα λατρέψει, καθώς αβίαστα θα τον επαναφέρει στη μνήμη του/της μέσα από τα λεγόμενά του και από τα συναισθήματα που πετυχαίνει να εκμαιεύσει. Αιχμαλωτίζεσαι από όσα εκείνος αποφασίζει να απαθανατίσει στις σελίδες του αόρατου βιβλίου της φάρμας του, μέσα από τις εκμυστηρεύσεις και εξομολογήσεις των επισκεπτών του που κάθε άλλο παρά “ανοιχτά βιβλία” είναι.
Ο ήρωας έχει αγκαλιάσει τα προτερήματα και τα ατελή του σημεία. Η συμφιλίωσή του με αυτά ενισχύει την ικανότητά του να αφουγκράζεται, να μοιράζεται, να συζητάει και να διευκολύνει τον εκάστοτε καλεσμένο του να απαλλαχθεί από το επαχθές φορτίο των δυσκολιών που κουβαλάει εμφυσώντας μέσα του την επιθυμία να εξελίσσεται σε πείσμα των καιρών και να φροντίζει να μεταφέρει και σε άλλους αυτή τη γνώση. Καλωσορίζει τόσο την επικοινωνία, όσο και τη σιωπή. Η πληρότητα και τα δυσαναπλήρωτα κενά έχουν τη θέση τους στα μύχια του καθενός, ενώ αποκτούν ιδιαίτερο νόημα αν κάποιος εντοπίσει σε αυτά τη ρίζα τους.
Η φύση, από την άλλη, είναι πάντα παρούσα, διαδραματίζοντας διττό ρόλο, αυτόν του καταφυγίου και του τόπου της εκούσιας εξορίας. Προσφέρει πάντως, ένα φιλόξενο μέρος στην πηγαία ανάγκη του ατόμου για φυγή, για απόδραση από το τετριμμένο. Εκεί βρίσκει γόνιμο έδαφος η ενστικτώδης προσδοκία της αλλαγής με σκοπό τη μετάβαση σε κάτι καλύτερο, πιο παρήγορο και θετικό που “θεραπεύει”.
Ο Χάουελ αντιπροσωπεύει ξεκάθαρα και εμπράκτως με τη φιλοσοφία ζωής του το “ό,τι έχουμε είναι ο ένας τον άλλον”, ενώ πάντα θα υπάρχει το περιθώριο βελτίωσης και αυτό είναι ελπιδοφόρο, μία κινητήρια ώθηση να ανασκουμπωνόμαστε όποτε χρειάζεται και να συνεχίζουμε. Τον καθοδηγεί η έννοια της αληθινής εγγύτητας, της κοινότητας, και ίσως του πιο δύσκολου, της συγχώρεσης και του “τσαλακώματος” του εγωισμού.
Βαδίζει με τους δικούς του ηθικούς δείκτες, αξιακά ερείσματα για τον ίδιο και με τον τρόπο του ενεργοποιεί και άλλους. Χωρίς να το καταλάβει, μετατρέπεται και ο ίδιος σε “φωτεινό φάρο” έμπνευσης για ανθρώπους με παρόμοιες ή άλλες δυσκολίες, ώστε να βρουν το κουράγιο να τις διαχειριστούν και εκείνοι με τη σειρά τους. Εμμέσως πλην σαφώς, μας υπογραμμίζει ότι τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο, αφού συχνά αποδεικνύεται ότι τα πιο απλά πράγματα είναι και τα πιο ανεκτίμητα, ενώ ενίοτε είναι δύσκολο να κατακτηθούν ακόμα και αυτά.
Ο Παντελής Μαυρομμάτης συνθέτει με απίστευτη εκφραστικότητα και ανεπιτήδευτη συγκίνηση ένα πολύχρωμο μωσαϊκό εμπειριών τόσο για τον κύριο δρώντα όσο και για τα άλλα πρόσωπα που τον πλαισιώνουν, υπογραμμίζοντας ότι το να δέχεσαι και να προσφέρεις αμοιβαία βοήθεια, αγαλλίαση και ανακούφιση μπορεί να σώσει, να εξυγιάνει και να μεταμορφώσει.
Τον πυρήνα του «Χτίσε μια γέφυρα στα σύννεφα» συνέχει θαυμαστή ωριμότητα και η παρήγορη σκέψη ότι “δεν πειράζει αν κάπου έσφαλες, πάντα μπορείς να το διορθώσεις ακόμα και την τελευταία στιγμή”. Το νήμα της ιστορίας ξετυλίγεται ευφάνταστα και ανατρεπτικά μέσα από διακυμάνσεις που άλλοτε τσακίζουν και άλλοτε ανυψώνουν το ηθικό σε μία σπάνια διαδρομή αυτογνωσίας για τους ήρωες που διαπιστώνουν ότι απομένουν πολλά ακόμη να ανακαλύψουν για εκείνους, μέσα από ευχάριστα ξαφνιάσματα ή συνταρακτικές αιφνίδιες εκβάσεις.
Το μυθιστόρημα αφυπνίζει, όχι με την έννοια του διδακτισμού, αλλά με αυτήν της κινητοποίησης, της εξόδου από το τέλμα. Προτρέπει όποιον το διαβάσει να ανασηκώσει για λίγο τα μάτια από τη ρουτίνα που έχει παγιώσει σε κάθε του μέρα, για να δει πιο καθαρά έναν ολόκληρο κόσμο που απλώνεται γύρω του και που όσ�� κι αν τον τρομάζει το ενδεχόμενο να τον εξερευνήσει, αξίζει να το επιχειρήσει έστω μια φορά.
Πάρα πολύ ταιριαστή σε κάθε κεφάλαιο η χρήση συγκεκριμένου αποφθέγματος από διάσημες προσωπικότητες του χώρου των γραμμάτων και των τεχνών. Μάλιστα, θα ανιχνεύσει κάποιος μοτίβα που μπορεί να εκληφθούν και ως διακειμενικές αναφορές σε άλλα έργα, παραπέμποντας σε ανάλογους συνειρμούς και δημιουργώντας νοερά τη συνθήκη για μία πολύ ενδιαφέρουσα συνομιλία.
Οι περιγραφές του βιβλίου διακρίνονται από τεράστια εικονοπλαστική δύναμη και φυσικότητα. Συνδυάζουν έξοχα ηχητικά, οπτικά και άλλα στοιχεία τόσο αντιπροσωπευτικά ρεαλιστικά που νομίζεις ότι βλέπεις, ακούς, και αισθάνεσαι ό,τι λαμβάνει χώρα κάθε φορά. Η φωνή του Χάουελ είναι κυρίαρχη μέσα στο μυθιστόρημα, ενώ ο τρόπος που είναι γραμμένο μπορεί να φέρει και κάτι το αντισυμβατικό από άποψη εναλλαγής οπτικών γωνιών, αφήνοντας ίσως ένα “παραθυράκι” ανοιχτό προς το υπερβατικό ή ως προς τη δυνατότητα διασκευής του βιβλίου ακόμα και σε θεατρικό έργο.
Αυτό που συμπεραίνεις είναι ότι ο Χάουελ δεν χρίζεται ως αυτόκλητος σωτήρας για τους επισκέπτες του, αλλά σπεύδει στο πλευρό τους ως εγκάρδιος φίλος που έχει το θάρρος του λόγου του, ενώ αναγνωρίζει το σωστό και το λάθος τόσο για εκείνον όσο και για τους άλλους, κάτι που από μόνο του δρα λυτρωτικά.
“Ανατέμνει” τον ψυχισμό του εκάστοτε καλεσμένου του. Δίνει έμφαση στο ότι η αναμέτρησή μας με την αλήθεια του ενδότερου εαυτού μας μερικές φορές απαιτεί πολύ πιο βαθιές “τομές”, ώστε να φτάσουμε στο τραύμα που δεν επουλώθηκε ποτέ πλήρως μέσα μας. Μπορεί η διαδικασία αυτή αρχικά να προκαλεί μούδιασμα, όμως ο πόνος που τελικώς θα πυροδοτηθεί ξανά, συνοδεύεται και από μία πρόσθετη, ακράδαντη συνειδητοποίηση για τις αντοχές μας, φέρνοντάς μας ένα βήμα πιο κοντά στην αποδοχή και την ίαση.
Η τελευταία σελίδα επιφυλάσσει μία πολύ όμορφη έκπληξη για τον/την αναγνώστη/-στρια που φιλοξενήθηκε στον επίγειο παράδεισο, του Χάουελ. Το φινάλε δίνει σε ένα από τα βασικά πρόσωπα της ιστορίας την πολυπόθητη δεύτερη ευκαιρία που καμιά φορά χαρίζει η ζωή σε αυτούς που λατρεύει να δοκιμάζει περισσότερο. Ίσως, γιατί αυτοί οι πεισματάρηδες μαχητές είναι αποφασισμένοι να βρουν την αψεγάδιαστη ομορφιά της ακόμη και στις πιο σκοτεινές ώρες.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Read
January 30, 2025Πως να ορίζεται άραγε ο Παράδεισος; ο προσωπικός, ο απτός κ συνάμα πνευματικός..; πως να είναι η αναζήτηση της ελευθερίας - η αποκάλυψη της αλήθειας; κ με ποια μάτια βλέπει κπ όταν χάνει τα μάτια του; κ ο έρωτας, ο ρατσισμός, η φοβία, η ηρεμία τι θέση έχουν σε όλα αυτά; Αυτά είναι κπ μόνο από τα ερωτήματα που όχι μόνο εγείρει αλλά κ απαντά σε μεγάλο βαθμό η ιστορία αυτού του βιβλίου. Ένα θα προσθέσω..αυτη η φάρμα θα ήταν τόσο ενδιαφέρον να υπήρχε στην πραγματικότητα...
April 28, 2025
Ο πρωταγωνιστής μας έχει δημιουργήσει τον δικό του τόπο για συγχώρεση.
Παρά τα δικά του δισεπίλυτα προβλήματα, την απουσία της όρασης, δημιούργησε τον δικό του παράδεισο: μια φάρμα στην Ουαλία, στην οποία οι επισκέπτες έρχονται για να χαλαρώσουν, να μιλήσουν, και εν τέλει, να βρουν τη δική τους λύτρωση. Αυτό δεν είναι πάντα εφικτό: ο τελευταίος του επισκέπτης δυσκολεύεται να ανοιχτεί, και οι προσπάθειες του ήρωα μας να τον βοηθήσει, ενώνουν όλες τις τελείες που ολοκληρώνουν τη ζωή του.
Αυτό το βιβλίο με άφησε με ποικίλα συναισθήματα. Με κέρδισε η ιστορία, σίγουρα, και εκτίμησα πολύ όλα τα θέματα που κατάφερε να χειριστεί ο συγγραφέας: από την ξενοφοβία και τη βία, μέχρι το ανεκπλήρωτο της αγάπης, και την ανάγκη για αποδοχή και αγάπη. Και πάνω απ' όλα, την συγχώρεση, και το αν υπάρχει σωστός χρόνος για αυτή. Υπάρχει άραγε αυτό που λέμε “σωστό timing”;
Συγκινητικό βιβλίο, οπωσδήποτε. Αξιοσημείωτο το γεγονός ότι στο τέλος του βιβλίου έχει προστεθεί και μια σελίδα γραμμένη σε Braille.
Παρά τα δικά του δισεπίλυτα προβλήματα, την απουσία της όρασης, δημιούργησε τον δικό του παράδεισο: μια φάρμα στην Ουαλία, στην οποία οι επισκέπτες έρχονται για να χαλαρώσουν, να μιλήσουν, και εν τέλει, να βρουν τη δική τους λύτρωση. Αυτό δεν είναι πάντα εφικτό: ο τελευταίος του επισκέπτης δυσκολεύεται να ανοιχτεί, και οι προσπάθειες του ήρωα μας να τον βοηθήσει, ενώνουν όλες τις τελείες που ολοκληρώνουν τη ζωή του.
Αυτό το βιβλίο με άφησε με ποικίλα συναισθήματα. Με κέρδισε η ιστορία, σίγουρα, και εκτίμησα πολύ όλα τα θέματα που κατάφερε να χειριστεί ο συγγραφέας: από την ξενοφοβία και τη βία, μέχρι το ανεκπλήρωτο της αγάπης, και την ανάγκη για αποδοχή και αγάπη. Και πάνω απ' όλα, την συγχώρεση, και το αν υπάρχει σωστός χρόνος για αυτή. Υπάρχει άραγε αυτό που λέμε “σωστό timing”;
Συγκινητικό βιβλίο, οπωσδήποτε. Αξιοσημείωτο το γεγονός ότι στο τέλος του βιβλίου έχει προστεθεί και μια σελίδα γραμμένη σε Braille.
December 25, 2024
"Χτίσε μια γέφυρα στα σύννεφα"
Αλήθεια, πόση δύναμη ψυχής μπορεί να διαθέτει ένας άνθρωπος που αναγκάζεται να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής του στερούμενος τη μία από τις πέντε αισθήσεις του; Πόσο μάλλον όταν κάτι τέτοιο του στερεί, ή καλύτερα του περιορίζει να απολαύσει ένα από τα πάθη του. Το διάβασμα... Ο αγαπητός Παντελής Μαυρομμάτης αφήνει για λίγο στην άκρη τις ιστορίες τρόμου και αποφασίζει να μας πλημμυρίσει με τα συναισθήματα και τις ηθικές αξίες που η σκληρή καθημερινότητα μας αναγκάζει πολλές φορές να ξεχάσουμε. Και το καταφέρνει με χαρακτηριστική επιτυχία μέσα από την υποδειγματική πένα του...
Αναζητήσετε το υπέροχο ταξίδι του, ένα ταξίδι για τον Παράδεισο. Τον όποιον Παράδεισο αναζητεί ο καθένας από εμάς...
Αλήθεια, πόση δύναμη ψυχής μπορεί να διαθέτει ένας άνθρωπος που αναγκάζεται να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής του στερούμενος τη μία από τις πέντε αισθήσεις του; Πόσο μάλλον όταν κάτι τέτοιο του στερεί, ή καλύτερα του περιορίζει να απολαύσει ένα από τα πάθη του. Το διάβασμα... Ο αγαπητός Παντελής Μαυρομμάτης αφήνει για λίγο στην άκρη τις ιστορίες τρόμου και αποφασίζει να μας πλημμυρίσει με τα συναισθήματα και τις ηθικές αξίες που η σκληρή καθημερινότητα μας αναγκάζει πολλές φορές να ξεχάσουμε. Και το καταφέρνει με χαρακτηριστική επιτυχία μέσα από την υποδειγματική πένα του...
Αναζητήσετε το υπέροχο ταξίδι του, ένα ταξίδι για τον Παράδεισο. Τον όποιον Παράδεισο αναζητεί ο καθένας από εμάς...
May 4, 2025
Το νέο βιβλίο του Παντελή Μαυρομμάτη «Χτίσε μια γέφυρα στα σύννεφα» είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο.
Πρωτότυπο θέμα, ενδιαφέρουσα πλοκή, ονειρικές εικόνες, αλλά και ρεαλιστικές περιγραφές, βαθιά ψυχολογική ανάλυση των ηρώων, ανατροπές στην εξέλιξη της υπόθεσης και φυσικά εξαιρετική γλώσσα και γραφή.
Το πιο εντυπωσιακό για εμένα είναι ο προβληματισμός που προκαλεί στον αναγνώστη, η αναφορά στα κοινωνικά θέματα που ταλανίζουν τον σύγχρονο άνθρωπο, τα μηνύματα που περνά και η αισιόδοξη θεώρηση των πραγμάτων.
Θερμά συγχαρητήρια στον συγγραφέα!
Πρωτότυπο θέμα, ενδιαφέρουσα πλοκή, ονειρικές εικόνες, αλλά και ρεαλιστικές περιγραφές, βαθιά ψυχολογική ανάλυση των ηρώων, ανατροπές στην εξέλιξη της υπόθεσης και φυσικά εξαιρετική γλώσσα και γραφή.
Το πιο εντυπωσιακό για εμένα είναι ο προβληματισμός που προκαλεί στον αναγνώστη, η αναφορά στα κοινωνικά θέματα που ταλανίζουν τον σύγχρονο άνθρωπο, τα μηνύματα που περνά και η αισιόδοξη θεώρηση των πραγμάτων.
Θερμά συγχαρητήρια στον συγγραφέα!
May 22, 2025
Ένα πολύ συγκινητικό βιβλίο με σπουδαία μηνύματα. Καταφέρνει με λίγους χαρακτήρες και μια σχετικά απλή πλοκή (προσοχή, όχι απλοϊκή) να χαρίσει μια πολύ όμορφη αναγνωστική εμπειρία. Ο Παντελής Μαυρομμάτης αποφάσισε να αλλάξει ρότα και μετά το ΜΟΤΕΛ 430-71 να δοκιμαστεί σε κάτι τελείως διαφορετικό και τα πήγε περίφημα.
Displaying 1 - 7 of 7 reviews