Βασιλική

by Βάσω Νικολοπούλου

Ένας μονόλογος. Μια απολογία χωρίς ένοχο. Ένα τέλος αναπάντεχο που δεν είναι ούτε τιμωρία ούτε κατάληξη, είναι η φυσική ροή των πραγμάτων. Η Βασιλική μιλάει για να μη χάσει τα λογικά της. Μιλάει θαρρείς με τις γυναίκες, όλες τις γυναίκες και, κάποτε κάποτε, είναι αυτή όλες οι γυναίκες που μιλούν. Ένας κώδικας αφήγησης που περνάει απ' τη βιογραφία και την αναπαράσταση στο διαχρονικό, στην ποιητική της μοίρας. Ένας λόγος λιτός, δυνατός, τολμηρός. Η συγγραφέας απλώνει τα τραχιά μα συνάμα αδιόρατα, διάφανα σχεδόν, νήματα της ύπαρξης μέσα από εικόνες και λέξεις και σε καλεί να ακουμπήσεις τον ανεπαίσθητο αλλά συγκλονιστικό ρυθμό τους.

48 pages, Paperback

First published September 1, 2010

Reviews

[Georgina Koutrouditsou · Rating 4 out of 5]

Διαβάζεται σε μια ανάσα!Φοβερό κείμενο,θεατρικό!

[Fani Tr Kem · Rating 4 out of 5]

Η βασική ηρωίδα κι αφηγήτρια είναι η Βασιλική, μια γυναίκα που αγάπησε κάποιον που δεν της επιτρέπεται ν’ αγαπάει. Η Βασιλική αγαπάει ξέροντας πως δοκιμάζει τον απαγορευμένο καρπό όμως τα χρόνια περνάνε, συνηθίζει το βιαστικό και μυστικό πάθος που της δίνεται και το οποίο φτάνει να γίνει ο μόνος λόγος ύπαρξης της. Ώσπου μια μέρα, χωρίς να το αναμένει, της ζητάνε να διακόψει αυτό που τροφοδοτούσε με χαρά και ένοχη απόλαυση όλη της τη ζωή. Κι εκεί η Βασιλική βλέπει το είναι της να σπάει σε χίλια κομμάτια, καθώς χάνει τον έλεγχο του εαυτού της, της πορείας της που φάνταζε βολικά προδιαγεγραμμένη και τελικά πρέπει να ξανά επαναπροσδιοριστεί. Όμως η Βασιλική δεν είναι έτοιμη να ξαναδεί τίποτα από την αρχή, αφού για ‘κείνη είναι όλα τετελεσμένα, από καιρό αποφασισμένα και δεν ξεγίνονται όσο κι αν επιστρατευτεί κάθε είδους απομεινάρι λογικής και σύνεσης – δικό της ή του εραστή της που την εγκαταλείπει.

Η Βασιλική δηλώνει πως δεν ξέρει με ποιο τρόπο οι άνθρωποι ξε-αγαπάνε. Ακόμη λέει πως η ελευθερία που ξαφνικά δίνεται σ’ έναν άνθρωπο που έμαθε να ζει ευχάριστα αιχμάλωτος σε μια σκοτεινή – μα με τον τρόπο της φωτεινή – συμφωνία και συναλλαγή, συνήθως είναι μια ελευθερία άχρηστη αφού κάποιος απολύτως δέσμιος των παθών του δε θα ξέρει σίγουρα τι να την κάνει. Μας θυμίζει κάτι η Βασιλική, έτσι δεν είναι; Μας θυμίζει όλους όσους αγάπησαν – άντρες και γυναίκες – και μια μέρα είδαν τον αμοιβαίο έρωτα τους να γίνεται μονόπλευρος κι αυτοί να είναι οι χαμένοι που δεν ξέρουν τι να κάνουν τον χώρο και τον χρόνο που μέχρι τώρα καταλάμβανε αυτό που όριζαν ως νόημα και σκοπό της ζωής τους. Άρα μήπως μας θυμίζει τους εαυτούς μας; Όλοι δεν έχουμε έρθει έστω και μία φορά στη θέση της;

Η ηρωίδα δίνεται με μουντά αλλά οικεία χρώματα στον αναγνώστη και η ζωή της είναι αρκούντως βασανισμένη και δυσάρεστη για να μπορέσουμε ν’ αντιληφθούμε πως η μόνη διέξοδος γι’ αυτή τη γυναίκα ήταν η παράνομη σχέση της, το γρήγορο, επιπόλαιο ερωτικό συναπάντημα μ’ έναν ανεύθυνο κι εγωιστή άνθρωπο, ο οποίος τυπικός στο ρόλο του τάζει πολλά για να τα αποσύρει όλα στο τέλος. Θα μπορούσε η Βασιλική να είναι πιο δυνατή, πιο ανεξάρτητη, πιο γενναία ώστε να τρέξει μακριά του – με τη θέληση της – όμως το δυστύχημα είναι πως δεν έμαθε ποτέ να είναι μια τέτοια γυναίκα. Η Βασιλική φοβάται τον ίσκιο της, φοβάται τη ζωή της χωρίς αυτόν, φοβάται να κοιτάξει τον εαυτό της στον καθρέφτη γιατί δεν πιστεύει πως είναι όμορφη παρά μόνο για ‘κείνον. Πώς ένα παιδάκι που φοβάται τον ήλιο θα βγει μια ηλιόλουστη μέρα να παίξει έξω; Έτσι και η Βασιλική, πιστή ερωμένη των σκιών, επιλέγει την έλλειψη φωτός κι ελπίδας. Η ζωή της χτίστηκε σαν μονόδρομος και νιώθει πως είναι πολύ αργά για να βρει το κουράγιο να χτίσει – μόνη της – διασταυρώσεις. Έτσι θ’ αποφασίσει να προχωρήσει στο μονοπάτι που άλλος της χάραξε κι εκείνη το αποδέχτηκε ως την καλύτερη δυνατή εκδοχή της ζωής της.

Μέσα από ποιητικά λόγια που παρεμβάλλονται ανάμεσα στα αφηγηματικά κομμάτια βλέπουμε έναν ανθρώπινο θρήνο να ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας. Ένα πένθος πρόωρο, χωρίς ακόμη να υπάρξει τραγικό συμβάν. Κι όμως, η ένδειξη της επερχόμενης δυστυχίας, του απόλυτου κενού, αρκούν για να κάνουν τη Βασιλική να νιώθει σαν μια άλλη Μήδεια και σαν την τελευταία ικέτιδα που ζητάει έλεος από Θεούς και Δαίμονες, αλλά τελικά ξέρει πως δεν υπάρχει περίσσιο γι’ αυτήν. Μια φωνή λογικής, αχνή, υπερβολικά αδύναμη θα εμφανίζεται πότε-πότε για να την κάνει να συνειδητοποιεί ξανά και ξανά το αυτονόητο: Πως δεν ακούει τίποτε άλλο πέρα από τις πληγές της, τον θυμό και το μίσος της. Ουσιαστικά η μοναδική απόφαση που θα πάρει ποτέ η Βασιλική για τη ζωή της έρχεται στο φινάλε της αφήγησης της. Αφού δεν διάλεξε ποτέ τον τρόπο που θα ζήσει, τουλάχιστον θα διαλέξει τον τρόπο που θα τελειώσει την ύπαρξη της. Αυτό της απομένει, σ’ αυτό θα αρκεστεί. Χωρίς μετάνοια, χωρίς φόβο πια. Θα κάνει το βήμα αποδεχόμενη πως η τελευταία κουβέντα θα είναι δική της, βγαλμένη μέσα από τα σωθικά της. Απολύτως αληθινή. Επιτέλους, μια δική της επιθυμία.