Daginn eftir skyndilegt andlát bróður síns fær Sara Emmudóttir dularfullt bréf. Það verður til þess að hún fer að kafa í fortíð sem hún hafði flúið. Við sögu koma meðal annars rokktónleikar í Þórshöfn tuttugu árum fyrr þar sem ung kona lét lífið. Dularfullur maður gengur á fund galleríeigandans Jóns Amos og biður hann að finna listaverk sem enginn kannast við. Skyndilega verða ógnvænlegir atburðir til að ógna lífi hans.
Sara og Jón neyðast til að taka höndum saman í leit að köldum sannleikanum og fletta ofan af lygum fortíðar.
Færeyski rithöfundurinn Eyðun Klakstein (1972–) lauk háskólaprófi í blaðamennsku frá Danmörku. Í aldarfjórðung starfaði hann sem blaðamaður og ritstjóri, auk þess að annast þáttargerð fyrir útvarp og sjónvarp. Þá heldur hann úti vinsælum hlaðvarpsþætti. Hann hefur skrifað tvær glæpasögur með þjóðfélagslegu ívafi sem slegið hafa í gegn í Færeyjum og koma von bráðar út í Danmörku.
Ég rekst allt of sjaldan á færeyskar bókmenntir og lét því ekki happ úr hendi sleppa þegar ég sá þessa. En því miður lenti ég í vandræðum með að klára hana, mér tókst það á þrjóskunni einni saman. Lyginn er skrifuð af metnaði og í honum felst sú hugsjón að kynna Færeyjar og tónlist fyrir lesendum. Ég leyfi mér að fullyrða að færri en fleiri lesendur glæpasagna vilji fá mikla landkynningu í kaupbæti með sögufléttunni, örlítið af henni spillir ekki fyrir en hér er of mikið lagt upp úr því að kynna land og þjóð og alls konar fólk ásamt klæðnaði þess. Tónlistarval annarar aðalsögupersónunnar fékk mikið vægi og langar lýsingar í sögunni, t.a.m. fékk ég að vita um dópneyslu Billie Holiday og ýmislegt um síðustu plötu hennar eins hvar og hvenær hún var tekin upp. Bille er listamaður sem ég hlusta á annað slagið en ef ég vildi fara í djúpar pælingar á tónlist hennar og ævi myndi ég alla daga leita að þeim upplýsingum á annan máta en í skáldsögu. Edrúmennska Jóns Aomsar er líka töluvert mikið atriði í sögunni, stundum alveg aðalatriðið, auðvita ásamt tólistarsmekk hans og á köflum velti ég því fyrir mér hvort það væri svo sjaldgæft að fólk leitaði sér hjálpar vegna alkóhólisma í Færeyjum að það réttlætti það að nærri því hver einasti maður sem Jón greyið hitti þyrfti að ræða það en ekki veðrið. Höfundur heldur vonandi áfram að þjálfa sig í skádsagnagerð og skrifa færeyskar skáldsögur en hann þarf að finna einhvern sem getur bent honum á muninn á því að "sýna eða segja" sagt honum að það eigi stundum að treysta lesanda til að lesa úr því ósagða, vekja hjá honum forvitni um eitthvað af því áhugaverða efni sem persónurnar eru gerðar úr í stað þess að troða því ofan í kokið á þeim með glæpnum. Þó að mér leiddist oft á tíðum lesturinn er ég ekki frá því að ég grípi með mér næstu bók um Jón Amos ef ég rekst á hana, hvort sem er á Íslensku eða Færeysku, til að sjá hvernig frásagnarmáti höfundar þróast. Ég get haldið áfram að fletta yfir tónlistarkynningarna og aukapersónurnar.
Bókin er alveg þokkaleg afþreying og gefur innsýn í hversdagslíf og staðhætti í Færeyjum. Plott ok. en sumt þó kannski ýmist langsótt eða fyrirsjáanleg. Mest spillti fyrir frekar stirt málfar í þýðingu og skortur á yfirlestri.
Ég veit ekki alveg hvað mér finnst. Sveiflaðist á milli stórkostleg og ekki svo góð. Það er dálítið mikið um endurtekningar en samt eitthvað heillandi.