Cacería de madres

by Geneviève Brisac, Óscar Luis Molina (Translator)

Nouk is gescheiden en woont met haar zoontje Eugenio in een eenkamerflat in Parijs. Elke dag levert ze een gevecht om zich staande te houden. Door de voortdurende aandacht die haar kind vraagt en de drukkende verplichting om een goede moeder te zijn, komt ze aan haar eigen leven nauwelijks toe. Als het kerstfeest voor de deur staat gaan Nouk en Eugenio in op de uitnodiging van een vriendin om enkele dagen bij haar in Bretagne door te brengen. Het blijkt een verkeerde beslissing.

201 pages, Paperback

First published August 7, 1996

About the author

Geneviève Brisac is a French writer and winner of the Prix Femina, 1996, for Week-end de chasse à la mère, a novel translated in English as Losing Eugenio (2000) and referred to in The New York Times as a "mildly compelling text." She also writes short stories and children's literature, and is a literary critic for Le Monde, and with Christophe Honoré she co-wrote the screenplay for Honoré's Non Ma Fille, Tu N'iras pas Danser (2009). Plagued by anorexia from childhood, she wrote an "auto-fictional" novel, Petite (1994), in which she recounts her struggle with the disease.

Reviews

[Bertine Maas · Rating 4 out of 5]

Een hypergevoelige vrouw voedt haar zoon na de scheiding alleen op. Sprookjesachtig en poëtisch weet zij haar zoon in het leven van alle dag mee te sleuren. Met oog voor de pijnlijke plekken beschrijft zij haar worstelingen met opvoeding, familie en vriendinnen. Dan weer lieflijk, dan weer wreed. Extra wrang voelt het daarom dat haar zoon er op het einde van het boek voor kiest bij zijn vader, met zijn nieuwe vriendin, te willen gaan wonen.

[Caroline Segal · Rating 2 out of 5]

J'ai été déçue par ce roman alors que j'aime souvent ce qu'écrit Geneviève Brissac. Je n'ai pas été émue. Une phrase m'a cependant touchée à propos de l'impression de bonheur que laissent les photosdansles albums de famille : "Les photos sont le mensonge vainqueur sans combat " p.163

[Salomé]

Meeeh… pas mon truc et je n’ai pas été touchée…

[Anne Godard · Rating 4 out of 5]

très poétique, lecture pas "facile" , mais belle utilisation de la langue . loufoquerie sur des thèmes trop sérieux. une certaine tristesse se dégage tout au long du livre .

[Chad Post · Rating 4 out of 5]

Ending is heartwrenching. Although they're pretty different in plot, this book reminds me of Helen DeWitt's The Last Samurai. Sure, both are about mother-son relationships, but both books have a similar tone and understated style. Definitely recommend this. And am very excited to meet Brisac later this week.

[Cynthia Paschen · Rating 4 out of 5]

translated from the French