Tamarind นักอ่านคนสุดท้าย

by ลาดิด, จัง เสนารักษ์ (Illustrator)

ความสัมพันธ์ของ 'จิง' และ 'ปุ้ย' เริ่มต้นจากแรกพบกันในวัยสิบสาม
ก่อนแปรผันห่างหายไปตามวาระและคลื่นแห่งกาลเวลา
ถึงกระนั้นสถานะ 'นักเขียน' และ 'นักอ่าน' ที่แตกหน่อก่อต้น
ยังคงยึดโยงทั้งคู่ให้กลับมาพบกันเสมอ
นี่คือเรื่องราวอันแสนเรียบง่ายของหนึ่งช่วงชีวิตคน
ซึ่งคงมากพอให้ใครหนึ่งคนเขียนหนังสือสักเล่ม
และสร้างมิตรภาพอันยืนยงกับใครอีกคน

200 pages, Paperback

First published October 1, 2024

About the author

Associated Names:
* Ladys
* ลาดิด

Reviews

[morareds · Rating 4 out of 5]

ชอบจังเลย เป็นหนังสือ Slice of life ที่อ่านได้ทุกเพศทุกวัยจริงๆ รู้สึกเหมือนเราได้ย้อนกลับไปสมัยที่ตัวเองเคยเป็นเด็กเฝ้าร้านเช่าหนังสือให้พี่แถวบ้าน ซึ่งเราก็เป็นลูกค้าเจ้าประจำเพียงคนเดียวนี่ละ ไม่รู้ตอนนี้พี่แกไปอยู่ที่ไหนแล้วเหมือนกัน แต่หวังว่าแกยังรักในหนังสือเหมือนเดิม 555

รู้สึกเหมือนได้เติบโตไปพร้อมๆกับจิงและปุ้ยเลย ทุกการเปลี่ยนผ่าน ทุกการตัดสินใจ ถ้าในวันนั้นเลือกอีกอย่าง ตอนนี้จะเป็นยังไง ชีวิตเราก็วนกับความคิดแบบนี้ตลอดเวลาเหมือนกัน ชอบบรรยากาศรอบๆของทั้งปุ้ยและจิงมาก มันเป็นความรู้สึกที่เป็นคำว่า there’s no place like home อะไรทำนองนั้น

คาดว่าจะเป็นหนึ่งในหนังสือที่เราจะหยิบขึ้นมาอ่านซ้ำนะ

[Afew* · Rating 5 out of 5]

หนึ่งช่วงชีวิตของคนหนึ่งคนกับความสัมพันธ์เรียบง่าย โปร่ง สงบ และสามารถเรียกแทนกันได้ว่า “บ้าน” จริงๆ

มันเป็นเรื่องสามัญ ดาษดื่นของชีวิตคนทั่วๆ ไป ไม่ขมแต่ก็ไม่ได้สุขนิยม เรียบง่าย ใกล้ตัว แต่อ่านแล้วก็อดรู้สึกเศร้าไม่ได้ เพราะมันทำให้รู้สึกว่าช่วงชีวิตของเรามันสั้นมากจริงๆ

ชีวิตของเราๆ ก็อาจจะหรือคงเป็นแบบนี้แหละ เรียบง่าย เรียบนิ่ง ดำเนินต่อไปเรื่อยๆจนประทั่งเราตายจากกันไป🥲

[百牡丹 · Rating 3 out of 5]

ในบ้านเป็นพื้นที่ของม้าและจิง หนังสือเป็นของส่วนตัวของม้า ส่วนเล้าไก่เป็นพื้นที่ของป๊า ทุกคนต่างมีพื้นที่เป็นของตัวเอง จนวันหนึ่งจิงได้ตามม้าไปร้านเช่าหนังสือร้านประจำของม้าและได้พบกับปุ้ย เด็กสาวที่อายุเท่ากับเธอ ในตอนแรกเธอไม่รู้เลยว่าจะต้องพบพานและห่างหายกันไป

ในตอนแรกที่อ่านนักอ่านคนสุดท้ายสายธารแห่งวัยเด็กถาโถมใส่เราอย่างหนักหน่วง เรื่องราวของปุ้ยและจิงพาเราย้อนกลับไปในอดีตที่เราไม่ได้กลับไปใส่ใจนานมากแล้ว เรื่องนี้พาเราไปตามการเปลี่ยนแปลงตั้งแต่วัยเด็กจนถึงชรา ผ่านช่วงวัยที่ผ่านไปนานแล้ว หรือเป็นช่วงวัยที่ยังคงอยู่ หรือช่วงวัยที่ยังรออยู่อย่างห่างไกลในอนาคต เป็นเรื่องราวที่ไม่ได้หวือหวา เป็นเรื่องราวที่มักพบเห็นได้ทั่วไป สิ่งนี้แหละเป็นเสน่ห์ของเรื่องนี้ที่พาคนอ่านให้เข้าถึงเรื่องนี้ได้ง่ายและเข้าถึงจิตใจของคนอ่าน สิ่งที่ทำให้รู้สึกหน่วงตอนอ่านก็เป็นตอนที่จิงค่อยๆ โตจนเข้าวัยผู้ใหญ่เมื่อกลับมาที่บ้าน บ้านก็ไม่ใช่บ้านอีกแล้ว บ้านไม่เหมือนเดิมหลังจากจิงได้จากบ้านไปหลายปี ความเปลี่ยนแปลงนี้แม้จะเกิดกับทุกบ้านแต่มันเป็นความใจหายที่ไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงที่ใหญ่โตแต่มันกระทบกับจิตใจคนอ่านอย่างเรามาก

สิ่งที่ไม่พูดถึงไม่ได้เลยคือการแต่งนิยายลงกระดาษแล้วมีคนรออ่าน เป็นสิ่งที่มักจะเกิดขึ้นแค่ตอนที่ยังเรียนอยู่ที่โรงเรียน มันทำให้เราหวนถึงตอนเด็กๆ ในตอนเรียนอยู่แล้วก็ทำแบบที่ปุ้ยและจิงทำ หนังสือเล่มนี้ทำให้เราหวนกลับไปตอนเด็กในหลายๆ ความทรงจำก่อนที่จะค่อยๆ พากลับมายังปัจจุบันที่เราอาศัยอยู่

และอีกสิ่งที่ประทับใจคือการนำเสนอตัวละครที่เราเดาว่าอาจเป็น aromantic อย่างปุ้ยที่บอกว่าเคยคบกับใครหลายๆ คนแต่ก็ไม่รู้สึกรักอย่างแฟน มันทำให้เราดีใจที่ได้เห็น representation ที่เราแทบไม่เคยเห็นจากหนังสือเล่มอื่นบ้าง มันทำให้เรารู้สึกว่ายังมีคนมองเห็นพวกเราอยู่ และหนังสือก็ออกตอนช่วงสมรสเท่าเทียมผ่าน ชอบที่นักเขียนแทรกมันมาในความสบายๆ และชีวิตทั่วไปในเรื่องนี้

แม้จะชอบอะไรหลายๆ อย่างในเรื่องนี้แต่สิ่งที่ไม่ชอบมากนักคงเป็นบทสนทนาที่นักเขียนมักจะเขียนแล้วติดห้วนสั้น หลายๆ บทสนทนาดูไม่ปะติดปะต่อ เวลาที่ตัวละครคิดในหัวจะมีความลื่นไหลมากกว่าบทสนทนา จุดตรงนี้ที่ทำให้การอ่านสะดุดไปในหลายๆ ครั้ง แต่ถึงอย่างไรก็รู้สึกว่ายังคงเป็นหนังสือที่ควรค่าแก่การอ่าน เพราะความธรรมดาดาษดื่นนี้แหละที่ทำให้เข้าถึงง่ายและนึกถึงวาระเวลาต่างๆ ที่ผ่านพ้นไปแล้ว ยังคงอยู่หรือยังไม่ถึง

[Bas]

ไม่แปลกใจที่เข้าชิงรางวัลใด ๆ เพราะรวบรวมเอาองค์ประกอบ บรรยากาศของเล้าไก่ ร้านเช่าหนังสือ ต้นมะขามเอาไว้อย่างกับหนัง flipped ตอนที่จิงคุยกับปุ้ยเรื่องแม่ทำให้นึกถึง our little sister ตอนซึสึไปตามที่ต่าง ๆ ในเมืองที่ย้ายไปอยู่แล้วคนในเมืองก็เล่าเรื่องพ่อสมัยก่อนให้ฟัง นึกถึงคำพูดของอาจารย์คนหนึ่งสมัยมหาลัยที่เคยบอกไว้ว่าคนเราเชื่อมต่อกันด้วยอารมณ์ความเศร้า ความผิดหวัง การสูญเสียทำให้คนที่เหลืออยู่ต้องกระชับความสัมพันธ์เข้ามาเพื่อทดแทนช่องว่างที่คนคนหนึ่งหายไป ช่วงสุดท้ายของเรื่องก็ให้อารมณ์คล้ายตอนจบนิทานแมวน้อยร้อยหมื่นชาติที่เพิ่งได้รู้จักความรัก ความเรียบเรื่อยเป็นจุดเด่นของหนังสือมาก ส่วนตัวคิดว่าอ่านแล้วทำให้รู้สึกว่าโลกเคลื่อนที่ช้าลง

[Pepoparu · Rating 4 out of 5]

เอาโว้ยยยยย งานคุณลาดิด3เล่มรวดจะบ้าาาาา โคตรแพ้อะไรแบบนี้ coming of age ที่ดีต่อใจ อ่านได้ทุกเพศทุกวัยโคตรรักกกก ตอนจบคือฟูลฟิลใจนี้มาก ทำไมโดนเส้นขนาดนี้วะ(⸝⸝o̴̶̷᷄‸o̴̶̷̥᷅⸝⸝)

[nanami · Rating 5 out of 5]

ไม่ได้เขียนรีวิวหนังสือนานโข แต่กับเล่มนี้แล้ว จะให้ track ลงชีกู้ดรีดส์ซื่อ ๆ มันก็จะไม่สมพระเกียรติคุณลาดิด! 5555

เฮ้อ in LADYS we trust มากง่ะ T_T เป็น (ไม่กี่) ผลงานที่อ่านง่ายของคุณลาดิดเลยละ (เล่มอื่นผมขอสารภาพว่าปาดเหงื่อ) เพราะเป็น slice of life ด้วย ถ้าให้จัดหมวดอ่านง่ายก็คงอยู่กองเดียวกับเก้ยพาร์ในเทคอะซิปสำหรับเรา อาจไม่ดุเดือดเลือดพล่านเท่า แต่ก็ใช่ว่า 'นักอ่านคนสุดท้าย' จะไม่มีจังหวะแบบนั้น แล้วคำว่า 'อ่านง่าย' ก็ใช่ว่าจะไม่เล่นกับความรู้สึกนักอ่านเท่าเล่มอื่น เล่าความเป็นจริงของชีวิตได้ถึงใจในฉบับละเมียด และยังคงลายเซ็นไว้ชัดเจนเช่นเคย เจ๋งดีนะ *เสียงปุ้ย*

นักอ่านคนสุดท้าย เป็น slice of life ที่ดีอีกเล่มหนึ่งในชีวิตและดีใจที่ได้อ่าน ครบจบในเล่มเดียวสุด ๆ ไม่ว่าจะมุมมองของการเติบโตของเด็กวัยรุ่น ความสัมพันธ์ในรูปแบบต่าง ๆ การค้นพบสิ่งที่ชอบ ใครสักคนที่ยอมรับตัวตนของเรา วัฒนธรรมต่าง ๆ ซึ่งส่วนใหญ่เกิดขึ้นในชนบท และการเปลี่ยนแปลงของสรรพสิ่ง ชอบที่เริ่มให้เรารู้จักตัวละครไปพร้อมกับสิ่งของและบรรย��กาศภายในบ้าน ระหว่างอ่านนึกขอบคุณประสบการณ์วัยเด็กของตัวเองที่สามารถรีเลทกับเรื่องราวของจิงและปุ้ยได้ดี ราวกับว่าได้โตไปพร้อมทุกคนในเรื่อง เหมือนว่าตัวเองเป็นเด็กละแวกนั้น เรียนโรงเรียนเดียวกันกับจิงไม่ก็ปุ้ย ฟีลเด็กต่างจังหวัด core 5555 เลยอินมากระดับหนึ่ง มันมีความ nostalgia จนเผลอพักไปนึกเรื่องของตัวเองจนหลุดขำแล้วก็ร้องไห้ ช้านนึกว่าเล่มนี้จะรอดแล้วเชียว แล้วอ่าน ๆ ไปก็เริ่มรู้สึกผูกพันกับตัวละครไปเรื่อย ๆ เหมือนกับที่ม้าหว่านเมล็ดความความสัมพันธ์ระหว่างจิงและปุ้ย

แล้วเราชอบคอนเซปต์ที่ทุกสิ่งต่างผลัดเปลี่ยนไปตามวาระของมันมาก ไม่ว่าจะเรื่องการเติบโต ครอบครัว เพื่อน ความสัมพันธ์ต่าง ๆ หน้าที่การงาน มันเปลี่ยนไปตามวาระจริง ๆ ถ้าให้โยงเข้าหลักพระพุทธศาสนาหน่อยก็เหมือนกับการเกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป (สาธุ) มันเป็นเรื่องธรรมดาที่ไม่ว่าใครก็ต้องเผชิญ ซึ่งแต่ละเรื่องราวมันมีระยะตั้งอยู่ไม่เท่ากันตามวาระ as a concept เราเลยชอบที่เล่าประเด็นนี้เป็นพิเศษ ยิ่งใครที่โตมาแล้วได้เห็นโลกมาประมาณหนึ่ง พออ่านแล้วมันจะทั้งเจ็บ ทั้งเข้าใจ และยอมรับได้ในที่สุด เพราะสุดท้ายชีวิตก็ยังดำเนินต่อไป (จนกว่าจะตุยไปข้าง) คล้ายกับแต่ละ events ที่ตัวละครเจอนั่นละ อย่างในเรื่องความสัมพันธ์ ถูกใจจังหวะการเล่าในทุกความสัมพันธ์เลย อินไปกับการเล่าในเรื่องความแตกต่างของครอบครัวจิงและปุ้ย ประทับใจความสัมพันธ์ของเพื่อนในเรื่อง เชื่อว่าหลายคนมันจะมีจุดหนึ่งที่รู้สึกสนิทกับเพื่อนกลุ่มนี้มาก ผูกพันมากเพราะผ่านอะไรมาด้วยกันในช่วงเวลาหนึ่ง ต่อมาก็กลายเป็นคนแปลกหน้าไปแล้ว เพราะต่างคนต่างไปเติบโตตามทางของตัวเอง มันเศร้า แต่ก็ยอมรับได้ ซึ่งคงคอนเซปต์ไว้ดีมาก และเราชอบที่คุณลาดิดถ่ายทอดความผูกพัน และการเป็น 'บ้าน' ในความรู้สึกมากกว่าสิ่งปลูกสร้าง ของตัวละครจัง ทำถึงอะคุณน้า บางครั้งเราก็แค่อยากมีใครสักคนที่ทำให้เรารู้สึกอยากจะทำอะไรบางอย่าง เป็นตัวของตัวเอง สามารถมีความเงียบเป็นภาษาของกันและกัน อยู่ด้วยแล้วรู้สึกปลอดภัยและสบายใจ โดยที่ไม่ต้องมี ritual แบบที่คนส่วนใหญ่คิดกันว่า พวกคนเป็นแฟน/คนรักกันจะต้องทำแบบนี้ หนึ่ง สอง สาม สี่ ... เราเลยมองเหมือนจิงว่าความผูกพันที่ค่อยๆ สร้างมันมีความหมายกว่าอะไรพวกนั้นซะอีก

นอกจากจะชอบเนื้อหาในเล่มแล้ว เราชอบดีไซน์ตัวเล่มและที่คั่นหนังสือในคอนเซปต์หนังสือร้านเช่ามาก โคตรดี แล้วมีภาพวาดคุณจัง เสนารักษ์ ด้วยอีก เป็นอีกนักวาดที่ชื่นชมผลงานตะเหมอค่ะ

โดยรวมชอบเล่มนี้มาก ด้วยประสบการณ์ส่วนตัว ด้วยประสบการณ์และฝีไม้ลายมือของนักเขียนคนโปรด นักอ่านคนสุดท้ายเลยเป็น 140 กว่าหน้าที่ครบรสสำหรับเรา ดีใจที่สนพ.เดกซ์เพรสเป็นอีกปัจจัยสำคัญที่ทำให้สิ่งนี้เกิดขึ้น เราเลยได้อ่านงานของนักเขียนที่ชอบในอีกรสชาติ และขอชมเรื่องราคาเป็นมิตรอีกตามที่อยากให้อ่านได้ทุกเพศทุกวัย ไม่ใช่แค่เนื้อหาภายในเล่ม อ่านจบแล้วยังถามตัวเองเลยว่านี่เราสามารถอ่านงานคุณภาพแบบนี้ในราคาสองใบแดงจริงหรอฟะ ฮือ ถ้าหากคุณลาดิดกับสนพ.เดกซ์เพรสมีโอกาสร่วมงานกันอีกก็รอสนับสนุนค่า ขอบคุณสำหรับผลงานดี ๆ ค่ะ <3

[Bannarot · Rating 4 out of 5]

4.25

ความเรียบเรื่อยในเรื่องแต่งดูเป็นอะไรที่ออกจะไม่ไปด้วยกันเท่าไร เรื่องแต่งมันควรเป็นตำแหน่งแห่งที่ของความหวือหวา ความเหนือจินตนาการ หรือพาเราไปพบเจอสถานการณ์บางอย่างที่รู้แน่แท้ว่ายากจะเกิดขึ้นในชีวิตเรา และความสามารถของนักเขียนก็จะถูกใช้เพื่อการณ์นี้ เพื่อทำให้เราเชื่อ เพื่อทำให้เรารู้สึกแนบสนิทไปโดยตลอดกับเรื่องราว

แต่ Slice of life มันคงเป็นอีกแบบ พูดกันตามตรงก็ไม่ได้อ่านแนวนี้มากพอจนเข้าอกเข้าใจมันลึกซึ้ง รู้เพียงว่าตัวเองชอบอ่านเรื่องชีวิตคน ชอบที่จะสัมผัสว่าคนคนหนึ่งเติบโตมาเป็นแบบนี้ได้มันผ่านเรื่องราวอะไรมามากเพียงไหน การล้มหัวคะมำหน้าชั้นเรียนในวันธรรมดาๆ สักวันหนึ่งจนถูกหัวเราะเยาะอาจสร้างให้เด็กคนหนึ่งโตมาขี้อายจนไม่กล้าทำพลาด หรือการเขียนเรื่องราวสักเรื่อง แล้วใครบางคนชมออกมาว่า “เจ๋งดี เราชอบนะ” อาจจุดประกายให้ใครคนนั้นโตมารักที่จะเขียนก็ได้

นักอ่านคนสุดท้าย เป็นเรื่องทำนองนั้น เล่าถึงตลอดช่วงชีวิตทั้งชีวิตของ ‘จิง’ ลูกสาวคนเดียวของป๊ากับม้า ลูกสาวที่รู้ว่าการอ่านหนังสือเป็นของม้า และเล้าไก่กับพื้นที่หลังบ้านเป็นของป๊า ลูกสาวซึ่งหาที่ทางให้ตัวเองว่าจะเป็นใครดีเมื่อโตขึ้นมา จิงเจอกับ ‘ปุ้ย’ เด็กหญิงอีกคนที่ปักหลักกับการทำธุรกิจร้านเช่าหนังสือ ทั้งคู่มีม้าผู้รักการอ่านของจิงเป็นเครื่องประสาน มิตรภาพเริ่มจากที่วันนึงปุ้ยได้อ่านเรื่องราวที่จิงเขียน และผ่านเวลาทั้งสุขทุกข์ของจิงไป ปุ้ยก็ยังเป็นนักอ่านคนแรกที่ได้อ่านงานของจิง

เป็นอีกรสชาติจากลาดิดที่ทำให้อิ่มเอมขึ้นในวันที่หนักหนาจากชีวิต สายตาและภาษาอันละเอียดอ่อนของนักเขียนสร้างโลกทั้งใบของจิงกับปุ้ยในใจคนอ่านได้ถี่ถ้วน เราเห็นบ้านที่มีชั้นล่างทำจากปูนและชั้นบนทำจากไม้ของครอบครัวจิง เห็นผมหยิกฟูและรอยยิ้มอ่านยากของปุ้ย ได้ยินเสียงพลิกหน้ากระดาษของม้า ได้ยินเสียงขึ้นลงบันไดของจิงที่ไปหาปุ้ย เราได้กลิ่นขี้ไก่ที่อวลอยู่ในเล้าของป๊า กลิ่นเหม็นเขียวของบึงปลาดุกที่หลังบ้านของจิง เรารู้รสกับข้าวที่ม้าทำ รู้สึกเปรี้ยวฝาดไปกับฝักมะขามที่ทั้งจิงกับปุ้ยพยายามป่ายปีนเก็บมันมา

จุดนึงในตอนที่อ่านแล้วมันสะท้านจนน้ำตารื้น จนเดี๋ยวนี้ที่เขียนถึงก็อยากจะร้องออกมาก็คือ ความรักในทัศนะของจิง ชอบที่จิงพูดถึงความรักของตัวเอง จิงไม่ได้อยากให้คำว่าแฟนมาพันธนาการซึ่งกันและกัน แต่คู่ชีวิตมันคงต้องเริ่มจากความรู้สึกฉันเพื่อน ค่อยเป็นค่อยไป ไม่ใช่การที่รู้จักกันประเดี๋ยวประด๋าวจากการชวนออกไปดูหนังหรือมอบดอกไม้ที่จะจูงใจให้เราฝากผีฝากไข้กับใครสักคน แต่มันเป็นสิ่งซึ่งต้องบ่มตัวกว่านั้น ผ่านเวลากว่านั้น เหมือนที่ปุ้ยรออ่านงานเขียนของจิงเสมอ เหมือนที่ไม่ว่ากี่ปีจิงก็จะกลับไปหาปุ้ยเพื่ออาจบอกแค่ว่า เราเขียนเสร็จแล้ว ปุ้ยอยากลองอ่านไหม

อีกจุดที่เรื่องทำออกมาได้ดีมากก็คือ การจากลา ทั้งจากเป็นและจากตาย เรื่องราวในเล่มทำให้เราเข้าใจว่ามันก็เป็นวาระ เป็นสิ่งที่ต้องเกิด เป็นแบบนั้นเท่านั้นไม่ต้องพยายามหาคำตอบอะไรให้มันอีกต่อไป ทุกคนทุกสิ่งมีแรงจูงใจ เวลา และเหตุผลของตัวเอง ทุกความสัมพันธ์ไม่ว่าในวันใดมันก็จะต้องเบาบางลงไป เรื่องไม่ได้พยายามบอกหรอกว่าอย่าไปอินังขังขอบกับทุกสิ่ง เพราะท้ายสุดมันจะจบ แต่แค่ละเลียดกับมันในวาระ และหากเวลาผ่านไปสิ่งไหนที่ยังหลงเหลือรอยไว้ ก็แค่รู้ว่าสิ่งนั้นเป็นอีกปรากฏการณ์ที่กระทบชีวิต ก็เท่านั้นเอง

เล่มเล็กๆ แต่พาเราไปได้ไกลสุดกู่ ���ว้พร้อมเมื่อไรหรือผ่านอะไรอีกหน่อยจะกลับมาอ่านอีกรอบนะ

[ioportrait · Rating 4 out of 5]

ชอบการเล่าเรื่องราวที่ไม่สนใจการสร้างความ dramatic ไม่สนใจการทำให้เรื่องราวมีจุดหวือหวาหรือบีบคั้นอารมณ์ แม้กระทั่งความตายในเรื่องเองก็เป็นเพียงช่วงเวลาหนึ่งของชีวิตที่ต้องเกิดขึ้น ประกอบกับการให้ความสำคัญกับการบรรยายการเปลี่ยนแปลงสิ่งละพันอันห้อยทั้งหลายแหล่ ทั้งต้นไม้ มะขาม เรือ หรือแม้กระทั่งสัตว์ที่ดูไม่ได้สำคัญอะไรในเรื่องอย่างแมวดำ
เลยทำให้ความ nostagia และกลิ่นอดีตของหนังสือเล่มนี้ทำงานกับเรามากๆ

“ภาพปัจจุบันมีรอยปริแตกของอดีตซ่อนอยู่เสมอ” ประโยคต่อการ nostagia ของจิงต่อต้นมะขามที่เธอพบเจอเมื่อโตขึ้นคือคำอธิบายได้ดีที่สุดต่อหนังสือเล่มนี้อันไม่ต่างกับการกลับมามองย้อนช่วงเวลาที่ผ่านไป ด้วยความปกติชนของมนุษย์หนึ่งคน อันมีทั้งความสุขเจือปนความเศร้า และตบท้ายด้วยความเข้าใจว่าทุกอย่างก็ย่อมเป็นไปตามกาลเวลา

เราเคยอ่านทวิตคุณลาดิดที่เขาเองก็ไม่มั่นใจถึงความจำเป็นของการต้องมีหนังสือเล่มนี้ที่เนื้อหาไม่ได้มีความหวือหวา dramaticหรือพยายามจะมีลีลาภาษาอันแสนสวิงสวาย ในระหว่างเขียน และเราบอกเลยว่ามันสำคัญมากๆ
อาจเป็นเหตุผลเดียวกับการมีอยู่ของหนังเรื่อง boyhood และ lady bird มันคือการย้ำถึงความธรรมดาของชีวิตที่ไม่ได้มีความพิสดารเหมือนplot หนังโนแลนหรือลีลาภาษาของคุณอารยาในผุดเกิดมาลาร่ำ และเพราะมันธรรมดาจนมีทีท่าเมินเฉยต่อสิ่งรอบตัว การมีอยู่ของ slice of life เหล่านี้เลยเป็นการตอกย้ำว่า ชีวิตคนเราก็แค่นี้ และคงไม่มีอะไรมากกว่านี้ มันเลยสำคัญมากๆ ที่เราควรเชื่องช้าเพื่อจดจำบางสิ่งที่ผูกพันและเข้าใจบางอย่างที่เราไม่ชอบ
และ ladys did it!!

[Nanappp · Rating 4 out of 5]

จริงๆกะจะให้ 3 ดาว เพราะตอนอ่านไปได้ครึ่งเล่มพบว่า เรียบเรื่อยไปหน่อย เป็น slice of life ตามมาตรฐาน แต่ไม่ได้โดนเส้นแบบจังๆ และจริงๆขัดใจตรงตอนต้นๆที่ความคิดเด็ก 13 แต่เล่าด้วยสำบัดสำนวนราวกับเป็นผู้ใหญ่วัยทำงานในหลายๆจุด แต่ด้วยการเล่าเรื่องที่ไปได้เรื่อยๆจึงตัดสินใจอ่านจนจบ (edit : มีหลายเรื่องที่เล่าแบบนี้ และเข้าใจว่าคนเล่าเรื่องตั้งแต่ต้น = จิงตอนแก่ แต่อันนี้ก็ยังงืมๆด้วยคหสต.)

จุดเปลี่ยนที่ทำให้เล่มนี้มีชีวิตชีวาสำหรับเราคือใน "ภาค 3 : คนสุดท้าย" ที่ขมวดปมทุกสิ่งอย่าง และจบลงได้ประทับใจมากๆ (ตั้งแต่ช่วงที่ 13 ของภาคนี้ซึ่งเล่าถึงเรื่องความหมายของ "บ้าน" เราคิดว่าคือจุดที่เราชอบมากๆ) สำหรับการเล่าเรื่องของการเปลี่ยนแปลงที่ผันเปลี่ยนเวียนไปอย่างในชีวิตจริง ก็ทำได้ค่อนข้างดี เราอาจจะเฉยๆ แต่เราเข้าใจ ว่านี่ละ "ก็คือชีวิต"

เรื่องนี้ represent กลุ่ม Aromantic (Asexual ด้วยไหมไม่แน่ใจ) ของสองตัวเอกได้ดีเลยทีเดียว

อืม ถ้าเป็นคนที่ชอบอ่าน slice of life อาจจะชอบเล่มนี้มากก็ได้ แต่สำหรับเรายังไม่โดนเส้น เพียงแต่ผ่านเกณฑ์มาตรฐานที่ดี (ในคหสต.) ละดีใจเหมือนหลายๆคอมเม้นที่บอกว่า เอ้อ มันอ่านได้ทุกเพศทุกวัย เป็นเรท PG น่ะนะ มีนิยายแบบนี้บ้างก็ดี

[MonoNoAware · Rating 5 out of 5]

อ่านจบใจมันก็หวิวๆ เป็นอีกเล่มที่อ่านจบแต่ความรู้สึกไม่จบ

[Mary Moussse · Rating 5 out of 5]

จิง กับ ปุ้ย คำว่า เจ๋งดีนะ
ร้านเช่าหนังสือ
น้าเกด ม้า เล้าไก่ ป๊า

มีบางคนยังอยู่ที่เดิมเสมอ ปุ้ย
เหมือนแปดขุนเขา
ตายคนเดียว
น้ำตาคลอตลอดที่อ่าน การจากลา ห่างบ้าน ไกลสุดหูสุดตา

ปล่อยให้มันเป็นไปตามวาระของมัน

เรารักตัวละครและแวดล้อมมากจริงๆ สัมพันธ์ครอบครัวและคนโดยรอบ การจากลา ความตาย ทะเลอันดามัน เจ๊ก เจ้าโจร เรือพาย คลองปลาดุกเหม็น อะไรๆก็หายไปตามวาระ แต่กลับกันปุ้ยในสายตาจิงก็ยังคงผมสั้นตาโตคล้ำแดด ชอบอ่านหนังสือ และเป็นเพื่อนสนิทของม้าที่มาคุยเป็นประจำ ยังคงอยู่ที่เดิมในเมืองที่จิงจากมา ทำให้นึกถึงเรื่องแปดขุนเขา การที่เราแยกไปเติบโตและมองกลับมาเห็นคนที่เกือบหลงลืมอยู่ในความทรงจำอีกครั้ง ในที่ที่เราคุ้นเคยมาโดยตลอด มองการเปลี่ยนแปลงผ่านตัวเขา

คำว่าบ้าน บ้านไม่ใช่safe zoneและหนีมาทั้งชีวิต การได้กลับมาเจอคนสนิทในวัยเยาว์อีกครั้งก็ทำให้รู้ถึงคำว่าบ้าน

หนังสือที่เล่าเรื่องราว Platonic love อย่างธรรมดาที่เป็น มีร้าวราน มีความเข้าอกเข้าใจ และ ชีวิตก็เป็นแบบนี้

[Pimori · Rating 5 out of 5]

มีความรู้สึกมากมายอยู่ในใจตอนที่อ่านจบ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่มีเนื้อหาซับซ้อน หรือมีปมปริศนามากมายให้ไข เป็นเพียงเรื่องธรรมดาสามัญทั่วไปของผู้หญิงสองคนตั้งแต่วัยเด็กไปจนถึงวัยแก่ชรา การจากลาของคนสำคัญในชีวิต เป็นเรื่องสามัญที่ต้องเกิดขึ้นกับทุกคนแต่ก็อดเศร้าโศกไม่ได้เมื่อวันนั้นมาถึง นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เรียบง่ายแต่สวยงาม มีกลิ่นอายทำให้หวนคิดถึงอดีตอบอวลอยู่ในนั้น เราเห็นตัวเองจากทั้งตัวจิงและปุ้ย นึกถึงภาพซ้อนทับในอดีตของตัวเองในบางบท หนังสือเรื่องนี้กล่าวถึงหนังสือซึ่งคือสิ่งที่เรารักที่สุดตลอดทั้งเรื่อง ใจฟูทุกครั้งที่มีการบรรยายถึงบรรยากาศของร้านเช่าหนังสือของปุ้ย ทำให้เรานึกถึงสมัยเด็กที่เคยไปเช่าหนังสือจากร้านมาอ่าน แต่น่าเสียดายที่ร้านนั้นไม่มีอีกแล้ว เราชอบเรื่องนี้มากที่สุดในช่วงครึ่งปีหลังนี้เลย หนังสือเรื่องนี้คงจะติดตรึงใจเราไปอีกนานเลยค่ะ

[nothingbutpan · Rating 5 out of 5]

ชอบมากค่ะ เป็น slice of life ที่อ่านแล้วชวนให้คิดถึงเรื่องของตัวเองเมื่อก่อนเหมือนกัน กับเรื่องธรรมดาสามัญที่หลาย ๆ คนคงเคยมีประสบการณ์ร่วมพออ่านแล้วเหมือนโดนขยี้จุดให้กลับมารู้สึกตามอีกครั้ง ทุกการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับตัวละคร การตัดสินใจที่ทำให้เส้นทางชีวิตที่เปลี่ยนตาม ความสุข ความเสียดาย ความสับสน ความเสียใจ หลากหลายความรู้สึกที่เกิดขึ้นมันเรียลมาก ๆ เขียนดีมากเลยค่ะ

ป.ล. ชอบปกกับที่คั่นมากค่ะ เหมือนย้อนวัยไปช่วงยืมหนังสือที่ห้องสมุดโรงเรียน

[mayflower · Rating 5 out of 5]

ไม่ได้เจอหนังสือที่ไม่รู้จะพูดคำว่าไม่ชอบออกมาตอนไหนมานานมาก อย่างน้อยในปีนี้ก็เป็นเล่มแรกแน่ ๆ (พูดเหมือนอ่านเยอะ) ไม่รู้ว่าในอีกสิบยี่สิบปีกลับมาอ่านจะรู้สึกยังไง แต่สำหรับเราในตอนนี้ หนังสือเล่มนี้แทบจะเป็นทุกสิ่งในชีวิตที่เราใคร่ครวญถึงตั้งแต่เราเริ่มรู้ความ แม้ว่าบางสิ่งจะไม่เคยและน่าจะไม่มีทางเกิดขึ้นกับเราแน่ ๆ แต่เราก็ยังถวิลหามันเหมือนกับว่าเป็นสมบัติล้ำค่าในวันวาน ผมยอมแล้ว 😭

อื่น ๆ : ชอบไอเดียปกกับที่คั่นมาก จัดหน้าอ่านสบายตา ไม่มีคำผิดเลย (เท่าที่เราอ่านเจอ) ฟริน

[itskhimkp · Rating 4 out of 5]

เป็น slice of life ที่ดีมากกก มันก็เล่าเรื่อย ๆ ตั้งแต่ตัวละครเริ่มเข้าสู่วัยรุ่นจนแก่เลย ได้เห็นการเติบโต แอบรีเลทกับจิงในหลาย ๆ อย่าง ทั้งเรื่องที่คิดเกี่ยวกับความสัมพันธ์ การออกห่างจากบ้านไปในเมืองหลวง และเหตุการณ์ที่ทำให้เราคิดว่าก็อยากกลับบ้านมากขึ้น (เราเองอาจจะรักที่บ้านมากกว่าที่คิด)

คงเป็นอีกเรื่องที่รักและอยากหยิบกลับมาอ่านซ้ำ

[Triple One · Rating 5 out of 5]

Slice of lifeที่อ่านเพลินดี เหมือนได้เฝ้ามองตัวละครเติบใหญ่จนสิ้นอายุขัย เราอ่านในวัยที่หมดสิ้นความไร้เดียงสาแบบเด็กๆไปแล้ว คิดถึงวันเก่าๆที่ไม่อาจหวนคืนกลับมาได้อีก และคิดไปถึงวันข้างหน้าที่ยังมาไม่ถึง ซึ่งสักวันก็ต้องประสบพบเจอ หวังว่าระหว่างทางนั้นเราจะได้พบบ้านแบบที่จิงได้เจอ

[Taweepong Santipattanakul · Rating 4 out of 5]

ชีวิตนี้เคลื่อนที่ตลอดเวลา ถึงแม้เราจะอยากหยุดในบางจังหวะ แต่มันจะเปลี่ยนแปลงและเคลื่อนต่อไป เรื่องราวธรรมดาและเข้าถึงง่ายของเล่มนี้ สำหรับผมเป็นพิเศษมาก ผมอินมากจริงๆ

[Neil Claude]

มันคงจะทำให้ใจเราหวิว ๆ ไปอีกสักพัก แต่เจ๋งดีนะ เรียบ ๆ เรื่อย ๆ แต่ซึมลึก
ระยะห่างและความสัมพันธ์กับพ่อแม่ของจิงทำให้หวนนึกถึงตัวเอง
เช่นกัน มันทำให้เราดีใจที่ได้เป็นนักอ่านของคุณลาดิดค่ะ

[nongbambii · Rating 5 out of 5]

คืออ่านตอนอยู่ข้างนอก อ่านจบวิ่งไปร้องให้ในห้องนำ คิดถึงบ้าน คิดถึงทุกอย่างที่มันค่อย ๆ สำคัญกับเราน้อยลง/หล่นหายไประหว่างที่เราต้องโตขึ้น ร้องไห้ T_T

[Somaood · Rating 4 out of 5]

Finished in one sitting. so good and so realistic

[achnn · Rating 5 out of 5]

ไม่คิดเลยว่าจะชอบหนังสือเล่มนี้ขนาดนี้ 😭⭐️

[Rubice . · Rating 5 out of 5]

เพิ่งเคยได้อ่านผลงานคุณลาดิด เรื่องนี้เรื่องแรกและชอบมากๆ อ่านซึมตอนที่ป๊าออกจากบ้านไป
แต่ยังไม่เข้าใจว่ารักกันเชิงชู้สาวไหม เพราะในความเข้าใจ คือมิตรภาพ และความผูกพัน เท่านั้น