3,5* γιατί πάντα γελάω με τις περιγραφές και τα ευτράπελα συμβάντα των ηρώων του και γιατί ο σαρκασμός και η φαντασία του είναι τροφή για την ψυχή μου. 3,5* από την άλλη γιατί μπορούσε κι άλλο, γιατί με ένα τέτοιο σενάριο περίμενα να χάσω τα μυαλά μου, και αντ'αυτου το βρήκα λίγο ανευρο και λειψό. Ότι και να ναι, είμαι Vonnegut αγαπάμε και απολαμβανουμε!
Καιρό είχα να διαβάσω κάτι που να μου αρέσει τόσο πολύ... Ίσως όχι τόσο καλό αλλά καλύτερα ακόμα, τόσο ξεχωριστό και αγαπημένο. Είχα αρχίσει να τρομάζω. Νόμιζα ότι δε φταίνε τα βιβλία που τίποτα δε με συγκινεί πλέον αλλα φταίω εγω που δεν τους δίνω την κατάλληλη αφοσίωση, και μπερδεύω διάφορα αναγνώσματα, διαβάζω μονάχα όταν τα βλέφαρα είναι ήδη βαριά και διαπράττω διάφορα αναγνωστικά πλημμελήματα. Ευτυχώς το βιβλίο αυτό έσωσε τη συνείδηση μου και βάζω πλώρη για άλλα αναγώσματα με την παλιά μου αισιοδοξία και ετοιμότητα να αγαπήσω καινούριες σελίδες, να αφουγκραστώ το χτύπο της ζεστής φλεβας στο μέτωπο του συγγραφέα που θα με μαγέψει κι ας μην υπάρχει πια.