Είκοσι πέντε υβριδικά κείμενα σε τρεις ενότητες: Ανοίγοντας τα γράμματα του γείτονα - Το ζωικό βασίλειο (του Ιουλίου Βερν) - Χιλιαστές.
Ανάμεσα στην πρόζα, την ποίηση, το δοκίμιο, τη διασπορά ψευδών ειδήσεων, την αναδίφηση ανύπαρκτων αρχείων, τον αστικό μύθο, τη λογοτεχνική υπερδιακειμενικότητα, το επαναστατείν διά της θυμικής οδού, το βιβλικό παραλήρημα, τον μεσσιανισμό.
Ίσως ακούστηκαν σε κάποιο λεωφορείο, ίσως αναμεταδόθηκαν σε κάποιον διαδικτυακό τόπο, ίσως αποτέλεσαν αντικείμενο πολιτικής συζήτησης σε σεμινάρια ή καφενεία, ίσως τυπώθηκαν και μοιράστηκαν σε φυλλάδιο, ίσως ξεπήδησαν από το εξοργισμένο ελληνικό ίντερνετ.
Κείμενα που ψάχνουν κατάταξη - που λεν: δεν υπάρχουν αλήθειες. Υπάρχουν μόνο πειστικές ιστορίες.
Είκοσι πέντε κείμενα στην κάπως ψεκασμένη ατμόσφαιρα της κρίσης.
Δύσκολο να κατατάξεις αυτό το βιβλίο σε κάποια κατηγορία.Kινείται μεταξύ ποίησης και πρόζας,ονείρου και πραγματικότητας με μια υποβόσκουσα ειρωνεία να κάνει αισθητή την παρουσία της σε κάθε σελίδα (σχεδόν).25 μικρά κείμενα που-τελικά-δεν ανήκουν πουθενά και σε πείθουν πως ότι συμβαίνει σε 40 σελίδες θα μπορούσε να είναι,με κάποιο μυστηριώδες τρόπο,πραγματικό. Ένα-ακόμα-στοιχείο που μου αρέσει στον Ρακόπουλο είναι ότι δεν κρύβει τις επιρροές του˙είτε τις ακαδημαϊκές (ανθρωπολόγος ο ίδιος) είτε τις λογοτεχνικές (κλείνει το μάτι στον Μπόρχες,μεταξύ άλλων). Έχοντας διαβάσει πιο ολοκληρωμένα-πλέον.το έργο του Ρακόπουλου,μπορώ να πω ότι είναι ίσως η πιο ιδιαίτερη και χαρακτηριστική λογοτεχνική φωνή που έχουμε τα τελευταία χρόνια.
"Δεν μπορούμε να υπονοήσουμε πως οι μικράνθρωποι είναι υπάνθρωποι ή λαθραία εμπορεύματα. Έχουν κι αυτοί δικαιώματα, οιονεί ανθρώπινα ή ημιτελώς ανθρώπινα - έστω."