What do you think?
Rate this book
Απαγορευμένα αντικείμενα
Η θρυλική συγγραφέας Γκέιλ Τζόουνς, που έχει χαρακτηριστεί ως µία εκ των σηµαντικότερων συγγραφέων του εικοστού αιώνα, επιστρέφει µε ένα νέο µυθιστόρηµα, όπου εξερευνώνται η ζωή των εκπατρισµένων καλλιτεχνών, οι επικίνδυνες σχέσεις και οι απαιτήσεις της δηµιουργικότητας. NATIONAL BOOK AWARD ΦΙΝΑΛΙΣΤ Στα 10 καλύτερα βιβλία του 2022 σύµφωνα µε το Publishers Weekly! Για πρώτη φορά µετά από είκοσι χρόνια, η Τζόουνς γράφει ξανά. Τα Απαγορευµένα αντικείµενα αποτελούν έναν ακόµα µοναδικό συγγραφικό άθλο, αλλά και µια επιστροφή στον κύκλο των φιναλίστ για το National Book Award.
Paperback
Published May 1, 2024
3 people want to read
About the author
Gayl Jones
41 books598 followersGayl Jones is an African-American writer from Lexington, Kentucky. Her most famous works are Corregidora, Eva's Man, and The Healing.
Jones is a 1971 graduate of Connecticut College, where she received her Bachelor of Arts degree in English. While attending the college she also earned the Frances Steloff Award for Fiction. She then began a graduate program in creative writing at Brown University, studying under poet Michael Harper and earning a Master of Arts in 1973 and a Doctor of Arts in 1975.
Harper introduced Jones's work to Toni Morrison, who was an editor at the time, and in 1975, Jones published her first novel Corregidora at the age of 26. That same year she was a visiting lecturer at the University of Michigan, which hired her the following year as an assistant professor. She left her faculty position in 1983 and moved to Europe, where she wrote and published Die Vogelfaengerin (The Birdwatcher) in Germany and a poetry collection, Xarque and Other Poems. Jones's 1998 novel The Healing was a finalist for the National Book Award, although the media attention surrounding her novel's release focused more on the controversy in her personal life than on the work itself. Her papers are currently housed at the Howard Gotlieb Archival Research Center at Boston University. Jones currently lives in Lexington, Kentucky, where she continues to write.
Jones has described herself as an improvisor, and her work bears out that statement: like a jazz or blues musician, Jones plays upon a specific set of themes, varying them and exploring their possible permutations. Though her fiction has been called “Gothic” in its exploration of madness, violence, and sexuality, musical metaphors might make for a more apt categorization.
(from Wikipedia)
Jones is a 1971 graduate of Connecticut College, where she received her Bachelor of Arts degree in English. While attending the college she also earned the Frances Steloff Award for Fiction. She then began a graduate program in creative writing at Brown University, studying under poet Michael Harper and earning a Master of Arts in 1973 and a Doctor of Arts in 1975.
Harper introduced Jones's work to Toni Morrison, who was an editor at the time, and in 1975, Jones published her first novel Corregidora at the age of 26. That same year she was a visiting lecturer at the University of Michigan, which hired her the following year as an assistant professor. She left her faculty position in 1983 and moved to Europe, where she wrote and published Die Vogelfaengerin (The Birdwatcher) in Germany and a poetry collection, Xarque and Other Poems. Jones's 1998 novel The Healing was a finalist for the National Book Award, although the media attention surrounding her novel's release focused more on the controversy in her personal life than on the work itself. Her papers are currently housed at the Howard Gotlieb Archival Research Center at Boston University. Jones currently lives in Lexington, Kentucky, where she continues to write.
Jones has described herself as an improvisor, and her work bears out that statement: like a jazz or blues musician, Jones plays upon a specific set of themes, varying them and exploring their possible permutations. Though her fiction has been called “Gothic” in its exploration of madness, violence, and sexuality, musical metaphors might make for a more apt categorization.
(from Wikipedia)
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
December 11, 2024
(Πρώτη δημοσίευση εδώ: https://diastixo.gr/kritikes/xenipezo...)
Τη συγγραφέα Γκέιλ Τζόουνς τη γνωρίσαμε από το μυθιστόρημα Κορετζιντόρα, που κυκλοφόρησε πριν από δύο χρόνια από τις Εκδόσεις Κλειδάριθμος σε μετάφραση Αργυρώς Μαντόγλου. Πρόκειται για μια ξεχωριστή μορφή της αμερικανικής λογοτεχνίας. Το Κορετζιντόρα, που ήταν το πρώτο της βιβλίο, εκδόθηκε στην Αμερική το 1975 και έκανε μεγάλη αίσθηση στους λογοτεχνικούς κύκλους. Η ηρωίδα του βιβλίου, Ούρσα, τραγουδάει τα μπλουζ, ενώ υφίσταται επανειλημμένα σεξουαλική κακοποίηση και ρατσιστικές/σεξιστικές συμπεριφορές. H Τόνι Μόρισον, η οποία έκανε την επιμέλεια του βιβλίου, είχε δηλώσει ότι με το Κορετζιντόρα η Γκέιλ Τζόουνς αλλάζει το κομμάτι της λογοτεχνίας που αναφέρεται στη γυναίκα της μαύρης φυλής.
Τα Απαγορευμένα αντικείμενα (πρωτότυπος τίτλος The Birdcatcher) έρχονται σχεδόν μισόν αιώνα αργότερα, το 2022, και ενώ στο μεταξύ η συγγραφέας είχε παραμείνει για δύο δεκαετίες σιωπηλή. Προηγήθηκε το πολύ επιτυχημένο Palmares (2021), που ήταν υποψήφιο για το βραβείο Πούλιτζερ το 2022.
Στα Απαγορευμένα αντικείμενα αφηγήτρια είναι η συγγραφέας Αμάντα Γουόρντλοου, η οποία έχει εγκαταλείψει τον σύζυγό της και την κόρη τους, και ταξιδεύει στη Βραζιλία, όταν δέχεται μια πρόσκληση και πηγαίνει στην Ίμπιζα, όπου φιλοξενείται στο σπίτι των φίλων της, Έρνεστ και Κάθριν. Η Κάθριν είναι γλύπτρια με επιβαρυμένο ψυχιατρικό ιστορικό, η οποία έχει επανειλημμένα αποπειραθεί να σκοτώσει τον σύζυγό της, μπαινοβγαίνει σε ψυχιατρικά ιδρύματα και της έχει απαγορευτεί η χρήση συγκεκριμένων δυνητικά επικίνδυνων αντικειμένων: Γυαλί, πέτρα, νύχια, κλειδιά, τρυπάνια: πράγματα που δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω, απαγορευμένα αντικείμενα. Το έργο με το οποίο καταπιάνεται τώρα η Κάθριν είναι η Πτηνοπαγίδα (εξ ου και ο πρωτότυπος τίτλος του μυθιστορήματος), ένα γλυπτό που κατασκευάζει από αντικείμενα που βρίσκει τυχαία.
Η αφήγηση δεν είναι γραμμική, αποτελείται από αναδρομές, σπαράγματα σκέψεων των κύριων ηρώων, διαλογικά μέρη δευτερευόντων χαρακτήρων, όνειρα, όλα δοσμένα με διαυγή προφορικότητα που σχεδόν παραπέμπει σε θεατρικό κείμενο, χαρακτηριστικό που υπήρχε και στο Κορετζιντόρα.
Η Κάθριν έχει μια φλογερή και ασταθή προσωπικότητα, συμβατή τόσο με την καλλιτεχνική της φύση όσο και με την ψυχική της νόσο. Ακόμα και οι δολοφονικές απόπειρες κατά του Έρνεστ περιέχουν έμπνευση και αυτοσχεδιασμό, σαν πραγματικά έργα τέχνης. Κάθε φορά που η Κάθριν επιχειρεί κάτι είναι καινούργιο, σαν να έχει έμπνευση. Στην αρχή χρησιμοποιούσε πάντα μαχαίρια, έπειτα τα απαγορεύσαμε, όχι μόνο τα αληθινά αλλά και τα πλαστικά. Τώρα αναγκάζεται να αυτοσχεδιάζει. Το θυμικό της μεταβάλλεται ταχέως, είναι σαν η ίδια να αλλάζει πρόσωπα, πότε είναι μια δυναμική και παθιασμένη με την τέχνη γυναίκα, πότε ένα κακομαθημένο κορίτσι, άλλοτε μια διαβολική μαύρη στρίγκλα, άλλοτε μια στοργική φίλη ή μια περιποιητική σύζυγος. Αυτή η ευμετάβλητη προσωπικότητά της δημιουργεί μια συνεχή ένταση μεταξύ των τριών συγκατοίκων. Ο Έρνεστ βρίσκεται διαρκώς υπό την απειλή μιας επόμενης απόπειρας κατά της ζωής του, ενώ η Αμάντα είναι σε επιφυλακή για να προλαβαίνει τις εξελίξεις.
Το παρελθόν της Αμάντα παρεμβάλλεται με την περιγραφή στιγμών από το ταξίδι της στη Βραζιλία και την ερωτική σχέση με τον Ενσιναντέλο, έναν άντρα με ένα σπάνιο νόσημα που του έχει προκαλέσει αποχρωματισμό του κάτω ημιμορίου του σώματος, με αποτέλεσμα να είναι μαύρος εξ ολοκλήρου από τον αφαλό και πάνω και λευκός στο κάτω μέρος, με τον κόσμο να αναρωτιέται τι είδους συμβολισμός είναι αυτός, ποια είναι η μεταφορά. Ο Ενσιναντέλο καταφέρνει να θεραπεύσει ένα δερματικό πρόβλημα που έχει η Αμάντα, μια περιοχή με φολίδες στην πλάτη της. Μοιάζει αυτός ο άντρας θεόσταλτος, γεννημένος με χάρισμα: Όταν ήταν μωρό ακόμα, μια σταλιά μωρό που μπουσουλούσε, άγγιξε την πληγή κάποιου και τη γιάτρεψε.
Η αντιστικτική παρεμβολή διηγήσεων από το παρελθόν της Αμάντα και της Κάθριν, με δευτερεύοντα πρόσωπα, όπως ο Ενσιναντέλο και η μητέρα του, η εικαστικός Ζιλέτ και η κόρη της Τάτουμ, φωτίζει τις ηρωίδες, καθώς τις βλέπουμε μόνες τους, χωρίς την αλλοπρόσαλλη συνύπαρξή τους στο παρόν. Σε ολόκληρο το βιβλίο, η Τζόουνς δείχνει να ενδιαφέρεται περισσότερο για την αλληλεπίδραση των δύο γυναικών μέσα στη συνθήκη της συγκατοίκησης, ενώ ο Έρνεστ είναι μάλλον ένας καταλύτης που πυροδοτεί τις μεταπτώσεις του θυμικού της Κάθριν. Επιπρόσθετα, μεταξύ των τριών υπάρχει ένας υποφώσκων ερωτισμός που ισοπεδώνεται από τις σποραδικές εκρήξεις και τις βίαιες απόπειρες της Κάθριν εναντίον του Έρνεστ. Μοιραία, η όποια συντροφικότητα μεταξύ του Έρνεστ και της Αμάντα είναι καταδικασμένη. Η συνύπαρξη των δύο γυναικών είναι επίσης προβληματική, με εναλλαγές αγάπης και εχθρότητας. Προς το τέλος του βιβλίου, ένα μικρό κομμάτι περιγράφει πολύ καθαρά την αμφίθυμη στάση της Κάθριν απέναντι στην Αμάντα: Η Αμάντα κάθεται απέναντί μου. Το ένα μάτι της είναι μεγαλύτερο από το άλλο. Στο ένα κάθεται ένας άγγελος, στο άλλο ένας διάβολος. Μήπως αυτός είναι ο λόγος που πάντα τη συμπαθούσα;
Το βιβλίο θίγει μια πληθώρα θεμάτων, όπως τη θέση των γυναικών μέσα σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία που τις υποβιβάζει και τις εμποδίζει να εκφραστούν δημιουργικά, την ανταγωνιστικότητα μεταξύ των ίδιων των γυναικών στην προσπάθειά τους να κατακτήσουν έναν άντρα, μια καριέρα ή και πιο απλές, καθημερινές απολαύσεις, τη δυσκολία που παρουσιάζει η φροντίδα και υποστήριξη ατόμων με ψυχική νόσο, την αντισυμβατική φύση των καλλιτεχνών και των συγγραφέων που τους ωθεί να απομακρυνθούν από μια κοινότοπη και βολεμένη καθημερινότητα και να αναζητήσουν ορίζοντες έμπνευσης σε άγνωστα μέρη, πραγματοποιώντας τις συχνά υπέρμετρες φιλοδοξίες τους. Το όνειρό μου δεν είναι ταπεινό,λέει η εικαστικός Ζιλέτ. […] Θα ήθελα να είμαι τουλάχιστον η καλύτερη της γενιάς μου.
Το βιβλίο της Γκέιλ Τζόουνς είναι ένα ψυχογράφημα δοσμένο με τη δραματουργική ακρίβεια ενός θεατρικού κειμένου, θα μπορούσε εύκολα να μεταγραφεί σε θεατρικό έργο. Η Τζόουνς υπογράφει άλλο ένα πολύ ώριμο και σύγχρονο μυθιστόρημα που κυλάει γρήγορα, αφήνοντας στον αναγνώστη απορίες και δεύτερες σκέψεις, όπως κάθε σημαντικό έργο μυθοπλασίας. Για τις μεταφράσεις και των δύο βιβλίων της συγγραφέα αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στην Αργυρώ Μαντόγλου, που μας έδωσε κείμενα ζωντανά και ανάγλυφα. Μακάρι σύντομα να δούμε να κυκλοφορεί στα ελληνικά και το Palmares.
Τη συγγραφέα Γκέιλ Τζόουνς τη γνωρίσαμε από το μυθιστόρημα Κορετζιντόρα, που κυκλοφόρησε πριν από δύο χρόνια από τις Εκδόσεις Κλειδάριθμος σε μετάφραση Αργυρώς Μαντόγλου. Πρόκειται για μια ξεχωριστή μορφή της αμερικανικής λογοτεχνίας. Το Κορετζιντόρα, που ήταν το πρώτο της βιβλίο, εκδόθηκε στην Αμερική το 1975 και έκανε μεγάλη αίσθηση στους λογοτεχνικούς κύκλους. Η ηρωίδα του βιβλίου, Ούρσα, τραγουδάει τα μπλουζ, ενώ υφίσταται επανειλημμένα σεξουαλική κακοποίηση και ρατσιστικές/σεξιστικές συμπεριφορές. H Τόνι Μόρισον, η οποία έκανε την επιμέλεια του βιβλίου, είχε δηλώσει ότι με το Κορετζιντόρα η Γκέιλ Τζόουνς αλλάζει το κομμάτι της λογοτεχνίας που αναφέρεται στη γυναίκα της μαύρης φυλής.
Τα Απαγορευμένα αντικείμενα (πρωτότυπος τίτλος The Birdcatcher) έρχονται σχεδόν μισόν αιώνα αργότερα, το 2022, και ενώ στο μεταξύ η συγγραφέας είχε παραμείνει για δύο δεκαετίες σιωπηλή. Προηγήθηκε το πολύ επιτυχημένο Palmares (2021), που ήταν υποψήφιο για το βραβείο Πούλιτζερ το 2022.
Στα Απαγορευμένα αντικείμενα αφηγήτρια είναι η συγγραφέας Αμάντα Γουόρντλοου, η οποία έχει εγκαταλείψει τον σύζυγό της και την κόρη τους, και ταξιδεύει στη Βραζιλία, όταν δέχεται μια πρόσκληση και πηγαίνει στην Ίμπιζα, όπου φιλοξενείται στο σπίτι των φίλων της, Έρνεστ και Κάθριν. Η Κάθριν είναι γλύπτρια με επιβαρυμένο ψυχιατρικό ιστορικό, η οποία έχει επανειλημμένα αποπειραθεί να σκοτώσει τον σύζυγό της, μπαινοβγαίνει σε ψυχιατρικά ιδρύματα και της έχει απαγορευτεί η χρήση συγκεκριμένων δυνητικά επικίνδυνων αντικειμένων: Γυαλί, πέτρα, νύχια, κλειδιά, τρυπάνια: πράγματα που δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω, απαγορευμένα αντικείμενα. Το έργο με το οποίο καταπιάνεται τώρα η Κάθριν είναι η Πτηνοπαγίδα (εξ ου και ο πρωτότυπος τίτλος του μυθιστορήματος), ένα γλυπτό που κατασκευάζει από αντικείμενα που βρίσκει τυχαία.
Η αφήγηση δεν είναι γραμμική, αποτελείται από αναδρομές, σπαράγματα σκέψεων των κύριων ηρώων, διαλογικά μέρη δευτερευόντων χαρακτήρων, όνειρα, όλα δοσμένα με διαυγή προφορικότητα που σχεδόν παραπέμπει σε θεατρικό κείμενο, χαρακτηριστικό που υπήρχε και στο Κορετζιντόρα.
Η Κάθριν έχει μια φλογερή και ασταθή προσωπικότητα, συμβατή τόσο με την καλλιτεχνική της φύση όσο και με την ψυχική της νόσο. Ακόμα και οι δολοφονικές απόπειρες κατά του Έρνεστ περιέχουν έμπνευση και αυτοσχεδιασμό, σαν πραγματικά έργα τέχνης. Κάθε φορά που η Κάθριν επιχειρεί κάτι είναι καινούργιο, σαν να έχει έμπνευση. Στην αρχή χρησιμοποιούσε πάντα μαχαίρια, έπειτα τα απαγορεύσαμε, όχι μόνο τα αληθινά αλλά και τα πλαστικά. Τώρα αναγκάζεται να αυτοσχεδιάζει. Το θυμικό της μεταβάλλεται ταχέως, είναι σαν η ίδια να αλλάζει πρόσωπα, πότε είναι μια δυναμική και παθιασμένη με την τέχνη γυναίκα, πότε ένα κακομαθημένο κορίτσι, άλλοτε μια διαβολική μαύρη στρίγκλα, άλλοτε μια στοργική φίλη ή μια περιποιητική σύζυγος. Αυτή η ευμετάβλητη προσωπικότητά της δημιουργεί μια συνεχή ένταση μεταξύ των τριών συγκατοίκων. Ο Έρνεστ βρίσκεται διαρκώς υπό την απειλή μιας επόμενης απόπειρας κατά της ζωής του, ενώ η Αμάντα είναι σε επιφυλακή για να προλαβαίνει τις εξελίξεις.
Το παρελθόν της Αμάντα παρεμβάλλεται με την περιγραφή στιγμών από το ταξίδι της στη Βραζιλία και την ερωτική σχέση με τον Ενσιναντέλο, έναν άντρα με ένα σπάνιο νόσημα που του έχει προκαλέσει αποχρωματισμό του κάτω ημιμορίου του σώματος, με αποτέλεσμα να είναι μαύρος εξ ολοκλήρου από τον αφαλό και πάνω και λευκός στο κάτω μέρος, με τον κόσμο να αναρωτιέται τι είδους συμβολισμός είναι αυτός, ποια είναι η μεταφορά. Ο Ενσιναντέλο καταφέρνει να θεραπεύσει ένα δερματικό πρόβλημα που έχει η Αμάντα, μια περιοχή με φολίδες στην πλάτη της. Μοιάζει αυτός ο άντρας θεόσταλτος, γεννημένος με χάρισμα: Όταν ήταν μωρό ακόμα, μια σταλιά μωρό που μπουσουλούσε, άγγιξε την πληγή κάποιου και τη γιάτρεψε.
Η αντιστικτική παρεμβολή διηγήσεων από το παρελθόν της Αμάντα και της Κάθριν, με δευτερεύοντα πρόσωπα, όπως ο Ενσιναντέλο και η μητέρα του, η εικαστικός Ζιλέτ και η κόρη της Τάτουμ, φωτίζει τις ηρωίδες, καθώς τις βλέπουμε μόνες τους, χωρίς την αλλοπρόσαλλη συνύπαρξή τους στο παρόν. Σε ολόκληρο το βιβλίο, η Τζόουνς δείχνει να ενδιαφέρεται περισσότερο για την αλληλεπίδραση των δύο γυναικών μέσα στη συνθήκη της συγκατοίκησης, ενώ ο Έρνεστ είναι μάλλον ένας καταλύτης που πυροδοτεί τις μεταπτώσεις του θυμικού της Κάθριν. Επιπρόσθετα, μεταξύ των τριών υπάρχει ένας υποφώσκων ερωτισμός που ισοπεδώνεται από τις σποραδικές εκρήξεις και τις βίαιες απόπειρες της Κάθριν εναντίον του Έρνεστ. Μοιραία, η όποια συντροφικότητα μεταξύ του Έρνεστ και της Αμάντα είναι καταδικασμένη. Η συνύπαρξη των δύο γυναικών είναι επίσης προβληματική, με εναλλαγές αγάπης και εχθρότητας. Προς το τέλος του βιβλίου, ένα μικρό κομμάτι περιγράφει πολύ καθαρά την αμφίθυμη στάση της Κάθριν απέναντι στην Αμάντα: Η Αμάντα κάθεται απέναντί μου. Το ένα μάτι της είναι μεγαλύτερο από το άλλο. Στο ένα κάθεται ένας άγγελος, στο άλλο ένας διάβολος. Μήπως αυτός είναι ο λόγος που πάντα τη συμπαθούσα;
Το βιβλίο θίγει μια πληθώρα θεμάτων, όπως τη θέση των γυναικών μέσα σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία που τις υποβιβάζει και τις εμποδίζει να εκφραστούν δημιουργικά, την ανταγωνιστικότητα μεταξύ των ίδιων των γυναικών στην προσπάθειά τους να κατακτήσουν έναν άντρα, μια καριέρα ή και πιο απλές, καθημερινές απολαύσεις, τη δυσκολία που παρουσιάζει η φροντίδα και υποστήριξη ατόμων με ψυχική νόσο, την αντισυμβατική φύση των καλλιτεχνών και των συγγραφέων που τους ωθεί να απομακρυνθούν από μια κοινότοπη και βολεμένη καθημερινότητα και να αναζητήσουν ορίζοντες έμπνευσης σε άγνωστα μέρη, πραγματοποιώντας τις συχνά υπέρμετρες φιλοδοξίες τους. Το όνειρό μου δεν είναι ταπεινό,λέει η εικαστικός Ζιλέτ. […] Θα ήθελα να είμαι τουλάχιστον η καλύτερη της γενιάς μου.
Το βιβλίο της Γκέιλ Τζόουνς είναι ένα ψυχογράφημα δοσμένο με τη δραματουργική ακρίβεια ενός θεατρικού κειμένου, θα μπορούσε εύκολα να μεταγραφεί σε θεατρικό έργο. Η Τζόουνς υπογράφει άλλο ένα πολύ ώριμο και σύγχρονο μυθιστόρημα που κυλάει γρήγορα, αφήνοντας στον αναγνώστη απορίες και δεύτερες σκέψεις, όπως κάθε σημαντικό έργο μυθοπλασίας. Για τις μεταφράσεις και των δύο βιβλίων της συγγραφέα αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στην Αργυρώ Μαντόγλου, που μας έδωσε κείμενα ζωντανά και ανάγλυφα. Μακάρι σύντομα να δούμε να κυκλοφορεί στα ελληνικά και το Palmares.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews