What do you think?
Rate this book
Het campagnebureau
224 pages, Paperback
Published January 1, 2024
6 people are currently reading
43 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
December 29, 2025
Mensen ik had deze gelezen voordat ik aan m’n stage begon dus ik heb m’n reading challenge eigenlijk al gehaald. 5 stars voor BKB natuurlijk
December 15, 2024
Aardig boek om een goede campagne op te zetten. Ik had wel iets meer voorbeelden willen zien, en iets minder herhaling van de theorie. Maar absoluut handig om te gebruiken…
October 21, 2024
Interessante voorbeelden, relevante adviezen en vooral praktische handleiding voor wie actie wil voeren of een campagne wil opzetten. Stap voor stap beschrijven Maarten van Heems en Alex Klusman van Campagnebureau BKB hoe je dat aanpakt.
Juist als je daar zijdelings bij betrokken bent geweest is het leuk om te zien hoe een campagne als ‘Drempels Weg’ wordt beschreven. Beetje jammer is dat er geen index is toegevoegd van alle campagnes, interessante personen en organisaties, en actie-thema’s waar naar wordt verwezen. Maakt het net iets makkelijker om dingen later weer terug te vinden.
Toch mis ik één belangrijk onderwerp: weerstand, en dan met name omgaan met weerstand vanuit de eigen organisatie, achterban of financiers. Het lijkt nu alsof degenen achter een campagne zelf doel en aanpak kunnen vaststellen. Er wordt weliswaar kort ingegaan op hoe om te gaan met opdrachtgevers die tevoren al bedacht hebben welke vorm hun campagne zou moeten hebben. Ook wordt er verwezen naar KNVB en de ‘One Love’ campagne als voorbeeld dat je als organisatie consequent moet blijven om succes te hebben. Maar wat ik bedoel is wat anders. Het zijn niet alleen de opdrachtgevers of degenen die direct bij een campagne betrokken zijn, die je mee moet krijgen. Het is enerzijds de hele organisatie en haar achterban. Het is anderzijds de financier die ook een vinger in de pap wil hebben. Destijds zetten wij samen met BKB vanuit de koepels van gehandicaptenorganisaties van mensen met verstandelijke handicaps, fysieke beperkingen en chronisch zieken de beeldvormingscampagne “De Uitdaging” op. Een meerjarige, miljoenen kostende multimediacampagne met voor- en nameting, woordvoerders, aangestuurd door een klein team vanuit de betrokken koepels. We wilden niet zozeer de beeldvorming van mensen met een beperking veranderen, maar we wilden dat het publiek (ja, inderdaad, véél te breed) zou nadenken over de manier waarop zij aankeken en omgingen met mensen met een beperking. De boodschap was “Stel je eens voor dat…” of “Denk je eens in dat…” en daarmee speelden we in op het gegeven dat uit veel onderzoeken naar voren komt dat mensen best wel positief staan tegenover mensen met een beperking. Alleen er is handelingsverlegenheid: ze zouden zich afwenden omdat ze niet goed wisten hoe om te gaan met een beperking. De weerstand die ontstond binnen de achterban was enerzijds dat niet alle mensen met een beperking en niet alle beperkingen in beeld kwamen. Vooral betrokkenen bij mensen met ernstiger beperkingen vonden dat het weer niet over hun groep ging. Anderzijds wilde een deel van de achterban een duidelijke boodschap: dit moeten mensen doen en dat niet, deze beelden zijn correct en die beelden zijn fout en verwerpelijk. En de subsidiegever? Die wilde vooral geen onenigheid, maar vooral dat de boodschap herkenbaar aan zou sluiten bij het lopende gehandicaptenbeleid. Die verschillen van inzicht zijn reëel en je moet daar oplossingen voor vinden om te voorkomen dat een campagne van binnenuit onderuit gehaald wordt. Ik denk eerlijk gezegd dat wij daar geen goede oplossing voor hebben gevonden. We kozen ervoor om in de campagne zoveel mogelijk door te gaan op de gekozen lijn en niet te gaan zoeken naar compromissen. Dat lieten we over aan onze directies en besturen. Maar alleen al het besef dat er gedoe zou kunnen ontstaan verzwakte onze boodschap, vrees ik.
Van Heems en Klusman schrijven terecht dat je er rekening mee moet houden er van alles onverwachts kan gebeuren dat je campagne onderuit haalt. “De Uitdaging” liet goed zien dat zeker een beeldvormingscampagne - waar het niet gaat om concreet gedrag - maar beperkte mogelijkheden heeft. Na een paar jaar campagne voeren bleek de nameting gepland op de avond dat Pim Fortuijn werd doodgeschoten. Die meting werd weliswaar uitgesteld, maar de impact van de aanslag was in de maanden daarna zou groot dat een vriendelijke campagne als die van ons voor een belangrijk deel uit het geheugen werd gedrongen.
Juist als je daar zijdelings bij betrokken bent geweest is het leuk om te zien hoe een campagne als ‘Drempels Weg’ wordt beschreven. Beetje jammer is dat er geen index is toegevoegd van alle campagnes, interessante personen en organisaties, en actie-thema’s waar naar wordt verwezen. Maakt het net iets makkelijker om dingen later weer terug te vinden.
Toch mis ik één belangrijk onderwerp: weerstand, en dan met name omgaan met weerstand vanuit de eigen organisatie, achterban of financiers. Het lijkt nu alsof degenen achter een campagne zelf doel en aanpak kunnen vaststellen. Er wordt weliswaar kort ingegaan op hoe om te gaan met opdrachtgevers die tevoren al bedacht hebben welke vorm hun campagne zou moeten hebben. Ook wordt er verwezen naar KNVB en de ‘One Love’ campagne als voorbeeld dat je als organisatie consequent moet blijven om succes te hebben. Maar wat ik bedoel is wat anders. Het zijn niet alleen de opdrachtgevers of degenen die direct bij een campagne betrokken zijn, die je mee moet krijgen. Het is enerzijds de hele organisatie en haar achterban. Het is anderzijds de financier die ook een vinger in de pap wil hebben. Destijds zetten wij samen met BKB vanuit de koepels van gehandicaptenorganisaties van mensen met verstandelijke handicaps, fysieke beperkingen en chronisch zieken de beeldvormingscampagne “De Uitdaging” op. Een meerjarige, miljoenen kostende multimediacampagne met voor- en nameting, woordvoerders, aangestuurd door een klein team vanuit de betrokken koepels. We wilden niet zozeer de beeldvorming van mensen met een beperking veranderen, maar we wilden dat het publiek (ja, inderdaad, véél te breed) zou nadenken over de manier waarop zij aankeken en omgingen met mensen met een beperking. De boodschap was “Stel je eens voor dat…” of “Denk je eens in dat…” en daarmee speelden we in op het gegeven dat uit veel onderzoeken naar voren komt dat mensen best wel positief staan tegenover mensen met een beperking. Alleen er is handelingsverlegenheid: ze zouden zich afwenden omdat ze niet goed wisten hoe om te gaan met een beperking. De weerstand die ontstond binnen de achterban was enerzijds dat niet alle mensen met een beperking en niet alle beperkingen in beeld kwamen. Vooral betrokkenen bij mensen met ernstiger beperkingen vonden dat het weer niet over hun groep ging. Anderzijds wilde een deel van de achterban een duidelijke boodschap: dit moeten mensen doen en dat niet, deze beelden zijn correct en die beelden zijn fout en verwerpelijk. En de subsidiegever? Die wilde vooral geen onenigheid, maar vooral dat de boodschap herkenbaar aan zou sluiten bij het lopende gehandicaptenbeleid. Die verschillen van inzicht zijn reëel en je moet daar oplossingen voor vinden om te voorkomen dat een campagne van binnenuit onderuit gehaald wordt. Ik denk eerlijk gezegd dat wij daar geen goede oplossing voor hebben gevonden. We kozen ervoor om in de campagne zoveel mogelijk door te gaan op de gekozen lijn en niet te gaan zoeken naar compromissen. Dat lieten we over aan onze directies en besturen. Maar alleen al het besef dat er gedoe zou kunnen ontstaan verzwakte onze boodschap, vrees ik.
Van Heems en Klusman schrijven terecht dat je er rekening mee moet houden er van alles onverwachts kan gebeuren dat je campagne onderuit haalt. “De Uitdaging” liet goed zien dat zeker een beeldvormingscampagne - waar het niet gaat om concreet gedrag - maar beperkte mogelijkheden heeft. Na een paar jaar campagne voeren bleek de nameting gepland op de avond dat Pim Fortuijn werd doodgeschoten. Die meting werd weliswaar uitgesteld, maar de impact van de aanslag was in de maanden daarna zou groot dat een vriendelijke campagne als die van ons voor een belangrijk deel uit het geheugen werd gedrongen.
September 17, 2024
Tien campagnelessen van de grote Maarten van Heems en Alex Klusman. Met leuke en verschillende (politieke) voorbeelden. Verplicht lesmateriaal voor iedereen die íets wil veranderen!
May 25, 2025
Zowel theoretisch als praktisch sterk. Aanrader!
June 28, 2025
Zo’n boek wat ik zeker nog eens ga pakken van de boekenplank als ik weer denk de wereld te willen veranderen
Displaying 1 - 6 of 6 reviews