Είμαστε ακόμα εδώ

by Δημήτρης Γιατρέλλης

Ένας μεσήλικας υπάλληλος, με πολλά οικονομικά προβλήματα, πηγαίνει στη δουλειά του. Είναι αποφασισμένος να αποκρούσει τα σχέδια του διευθυντή του, που σκοπό έχουν να του δυσκολέψουν ακόμα περισσότερο τη ζωή. Θέλει αυτή τη φορά να μην κάνει πίσω, όπως έχει συμβεί πολλάκις στο παρελθόν, αλλά να διεκδικήσει ένα καλύτερο πόστο.
Μια ανήσυχη γυναίκα, που διατηρεί ένα μικρό μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας, νιώθει έντονη την ανάγκη να δοκιμάζει πράγματα, να αποκτά νέες εμπειρίες. Η τελευταία της περιπέτεια όμως τη βάζει στο στόχαστρο της Αστυνομίας. Μετανιωμένη, ψάχνει δρόμο διαφυγής.
Ένας συνομήλικός τους αστυνομικός, στέλεχος της Αντιτρομοκρατικής, βρίσκεται κοντά σε μια επιτυχία που θα απογειώσει την καριέρα του· την εξάρθρωση μιας αόρατης τρομοκρατικής ομάδας. Έχει λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για να το πετύχει.
Όλοι έχουν τις ζωές τους, με τις χαρές και τις λύπες που τους αναλογούν. Όμως από τη μέρα που οι δρόμοι τους συναντώνται, τίποτα πια δεν θα είναι το ίδιο. Πρώτα το παρελθόν, που διεκδικεί με πείσμα όσα δεν μπόρεσε να πραγματώσει, και αμέσως μετά ο έρωτας, που δεν λέει να συμβιβαστεί με τη λογική, θα τους βάλουν σε μπελάδες. Μόλις όμως μπουν στο στόχαστρο ενός νεαρού τρομοκράτη, η κατάσταση ξεφεύγει. Ο αγώνας για την επιβίωση θα αποδειχτεί πορεία προς την αυτογνωσία.
Ένα πολιτικό θρίλερ με απρόβλεπτη εξέλιξη και ακόμα πιο απρόβλεπτο τέλος.

424 pages, Paperback

First published March 18, 2014

About the author

Ο Δημήτρης Γιατρέλλης γεννήθηκε το 1959 στον Πολυχνίτο Λέσβου. Μεγάλωσε και σπούδασε στην Αθήνα. Από το 1989 ζει με την οικογένεια του στη Μυτιλήνη. Τα βιβλία του:
Το τραγούδι του κούκου (Γαβριηλίδης 2011)
Είμαστε ακόμα εδώ (Ωκεανίδα 2014)
Η άρνηση της άρνησης (Κέδρος 2017)

Reviews

[Πάνος Τουρλής · Rating 4 out of 5]

Ένα επίκαιρο κοινωνικό και πολιτικό θρίλερ που με καθήλωσε. Τρεις αρχικά άγνωστοι άνθρωποι που τελικά συνδέονται, πολιτικές και ιδεολογικές αναζητήσεις, άκρα αριστερά, γραμμή οργάνωσης, ΓΑΔΑ και ανακρίσεις, γιάφκα, κοινωνικές αντιθέσεις, ανθρωποκυνηγητό, ανατροπές, καταπληκτικά σκιαγραφημένοι χαρακτήρες, όλα εδώ! Φρέσκο, ολοζώντανο, καθηλωτικό, το νέο μυθιστόρημα του κυρίου Γιατρέλλη με ξαγρύπνησε!

Ο Νίκος Πολίτης είναι υπεύθυνος πωλήσεων σε μεγάλη εταιρεία και διαζευγμένος. Το στρες και η κούραση του προκαλούν έμφραγμα. Στη διάρκεια της ανάρρωσης αναθεωρεί πολλά πράγματα από την καθημερινότητά του και τη φιλοσοφία ζωής. Ώσπου ξαναβλέπει την Ελένη Καμπά.

Η Ελένη Καμπά, γυναίκα στη μέση ηλικία, εντάσσεται σε μια ομάδα ένοπλης πάλης, θεωρώντας την το τελευταίο καταφύγιο πολιτικής δράσης, μιας και είχε βρεθεί σε ιδεολογικό αδιέξοδο, ούσα στα πενήντα, «το ηλιακό σταυροδρόμι της γυναίκας στις αρχές του 21ου αιώνα». Συλλαμβάνεται από την Αστυνομία γιατί συνδέεται με τη γιάφκα της οργάνωσης. Δεν κρίνεται προφυλακιστέα, όμως, χάρη στον Βασίλη Σγουρό κι έτσι αγωνίζεται να στήσει τη ζωή της από την αρχή.

Ο Βασίλης Σγουρός, μέλος της Αντιτρομοκρατικής, εκπλήσσεται όταν ανακρίνει την Ελένη, γιατί είναι παλιά του γνωστή. Η έγγαμη ζωή του έχει πάρει την κατιούσα και το απωθημένο «Ελένη» των γυμνασιακών του χρόνων τον βάζει σε δίλημμα.

Ο Σωτήρης είναι ο αρχηγός της τρομοκρατικής οργάνωσης Αειφόρος Δράση και έχει μπει στο στόχαστρο της Αντιτρομοκρατικής. Θα καταφέρει η Ελένη Καμπά να τον κάνει να ξεπεράσει τα σεξουαλικά και ιδεολογικά του προβλήματα;

Η ιστορία αφορά κυρίως αυτούς τους τρεις ανθρώπους, τη ζωή των οποίων ο συγγραφέας με μαεστρία συστήνει σιγά σιγά και χωρίς μονοδιάστατη αφήγηση. Πότε γυρνάμε στο παρελθόν, πότε επιστρέφουμε στο τώρα, πότε μαθαίνουμε τι συνέβη τότε, στα επαναστατικά γυμνασιακά χρόνια, αμέσως μετά την πτώση της δικτατορίας, που όλοι τους ανήκαν στην ίδια κομματική νεολαία και ήρθαν αντιμέτωποι με την επιλογή ανάμεσα στην προσωπικη ελευθερία, αξιοπρέπεια και σκέψη και στη γραμμή του κόμματος, στο οποίο οφείλουν υποταγή (αν ο καθένας έκανε ό,τι ήθελε και δεν υπάκουε στο κόμμα θα ήμαστε παιδική χαρά, όπως περίπου λέει το κείμενο). Ένα σοβαρό γεγονός στο παρελθόν που συνδέει τον Βασίλη, την Ελένη και τον Νίκο εξακολουθεί να θεωρείται αγκάθι στις μεταξύ τους σχέσεις. Έτσι ξεκινάει κι ένα από τα πιο πρωτότυπα ερωτικά γαϊτανάκια, το οποίο σε συνδυασμό με τη ρεαλιστική, κινηματογραφική γραφή, δημιουργεί ένα καλοστημένο θρίλερ που με άφησε με κομμένη ανάσα.

Εκτός από την πλοκή που είναι πολύ καλοδουλεμένη, κατάλαβα και πολλά πράγματα γύρω από τη νοοτροπία των κομματικών οργανώσεων (μάλλον συγκεκριμένου προσανατολισμού). Τα λόγια είναι κοφτερά και αληθινά: «Εξάλλου, όταν δέχτηκε να μπει στην ομάδα του, δεν το έκανε μόνο σαν ρέκβιεμ αποχαιρετισμού της πολιτικής δράσης έτσι όπως αυτή εκφραζόταν απ’ τα πολλά σχήματα της Αριστεράς. Έναν αποχαιρετισμό που τον πάλευε μέσα της τον τελευταίο καιρό, όταν άρχισε να πιστεύει πως όλες αυτές οι πολιτικές δεν εξέφραζαν κοινωνικές τάξεις, ούτε καν ομάδες, παρά μόνο τον πολιτικό ναρκισσισμό όσων τις διατύπωναν». (σελ 185). Κάλλιστα θα μπορούσα να διαβάσω φιλιππικούς για την ένταξη σε τέτοιες οργανώσεις και για τα κακά που δημιουργούν κυρίως στην ελεύθερη σκέψη, όμως στο κείμενο δίνεται μια ωραία πρόταση-κατακλείδα γι’ αυτές τις νοοτροπίες: «Το να αλλάζεις όμως απόψεις με την απόκτηση γνώσεων και εμπειριών είναι πολύ πιο υγιές από το να μένεις προσκολλημένος σε δόγματα και καταστάσεις ξεπερασμένες από τη ζωή» (σελ. 391). Έτσι λοιπόν διέκρινα μια αμερόληπτη και αντικειμενική παράθεση γεγονότων μέσα από τις οργανώσεις αυτές, κατάλαβα πόσο εύκολα μπορεί κάποιος εντός προσωπικού αδιεξόδου να κινηθεί λίγο ακόμη πιο αριστερά αλλά πάνω από όλα πόσο εύπλαστος είναι ο ανθρώπινος χαρακτήρας και πόσο χειραγωγήσιμος.

Η αγωνία κορυφώνεται όταν τα πιόνια παίρνουν τις τελικές θέσεις τους και η ιστορία οδεύει προς το τέλος. Καμία αψυχολόγητη αντίδραση, καμία απιθανότητα, διάλογοι στέρεοι και αληθοφανείς, χαρακτήρες τρισδιάστατοι και πολύ καλά σκιαγραφημένοι, μοναδική δεξιότητα στην πλοκή είναι λίγα μόνο από τα θετικά στοιχεία του υπέροχου και διαφορετικού αυτού μυθιστορήματος.