گذشته از مطالبِ کتاب، یک حظِ مضاعفی هم از شکل و شمایل ونثر و روش و...ی کتاب بردم. به عنوان یکی از نمونههای خوب از تحقیقات کلاسیک فارسی.
دیگه این که توضیحات مقدماتیای که مرحوم معین قبل از ورود به بحثهای اصلیش تنظیم کرده بسیار کامل و خوندنین. و جدای از اون گوشهکنار کتاب پُره از یادداشتهای ریشهشناختی و تقریباً هر اسم خاصی که توی کتاب اومده دربارهی ریشهش هم بحث شده.
اما بحث اصلی کتاب، یعنی ربط آیین مزدیسنا به ادبیات بعد از اسلام، به خوبی باقی بخشها نبود شاید. معین حجم زیادی از شواهد و اسناد مربوط به بحث رو از لابهلای متنهای فارسی جمع کرده که کار ستودنیایه ولی غالباً از این شواهد به یه تحلیل نهایی نمیرسه.
در مجموع کتاب بسیار خوندنیای بود. خصوصا چند صفحهای از جلد اول که دربارهی اساطیر آریایی بحث میکنه واقعا بینظیره.