Znamię

by Nancy Huston

"Znamię", pierwsza książka Nancy Huston przetłumaczona na język polski, to poruszająca powieść o tożsamości i wykorzenieniu. Wirtuozersko rozpisana na cztery dziecięce głosy narracja płynie pod prąd czasu, przedstawiaąc losy czterech pokoleń jednej amerykańskiej rodziny: od prawnuka do prababki, od 2004 roku w Kalifornii po 1944 rok w nazistowskich Niemczech. W tej niezwykłej genealogicznej wyprawie do źródeł każdy kolejny krok pozwala ujrzeć przebytą już drogę w zupełnie nowym świetle: misternie skonstruowana narracja stopniowo odsłania kolejne warstwy przeszłości, a wraz z nimi - zdarzenia, które ukształtowały bohaterów i ich późniejsze życie. Na samym dnie, u kresu drogi, spoczywa bolesny rodzinny sekret, od którego wszystko się zaczęło.

356 pages, Paperback

First published January 1, 2006

About the author

(from Wikipedia)
Huston lived in Calgary until age fifteen, at which time her family moved to Wilton, New Hampshire, USA. She studied at Sarah Lawrence College in New York, where she was given the opportunity to spend a year of her studies in Paris. Arriving in Paris in 1973, Huston obtained a Master's Degree from the École des Hautes Études en Sciences Sociales, writing a thesis on swear words under the supervision of Roland Barthes.

(Actes Sud)
Née à Calgary (Canada), Nancy Huston, qui vit à Paris, a publié de nombreux romans et essais chez Actes Sud et chez Leméac, parmi lesquels Instruments des ténèbres (1996, prix Goncourt des lycéens et prix du livre Inter), L'empreinte de l'ange (1998, grand prix des lectrices de ElleJ et Lignes de faille (2006, prix Femina).

Reviews

[Magdalith · Rating 4 out of 5]

Średnio raz na 10 lat trafiam na Normalną Powieść - "normalną", czyli z fabułą, historią i skomplikowanymi losami bohaterów, zwyczajną powieść o życiu, która mi się szalenie podoba. Taką która mnie wzrusza, porusza, od której nie mogę się oderwać nie tyle z zachwytów estetycznych, ale z powodu "muszę wiedzieć, co będzie dalej!". Nad którą na chwilkę jestem zwyczajnym człowiekiem z uczuciami (ha ha!), który zastanawia się nad sobą i swoim życiem, a nie tylko zimnym domorosłym badaczem literatury (ha ha...).

To właśnie ten moment i ta książka. Wyznaję, iż wzruszyłam się nad nią do łez w miejscu publicznym. Ścisnęły mnie za serce historie z dzieciństwa czwórki bohaterów, które momentami aż za bardzo przypomniały mi historie z własnego dzieciństwa. Zadumałam się nad zawieruchą wojen i historii, nad tym, co i jak dziedziczymy po przodkach, nad przeznaczeniem, przed którym najwyraźniej nie ma ucieczki, nad tym, jak smutne dzieciństwo rzuca cień na całe nasze dalsze życie i jak własne nieszczęścia doznane we wczesnych latach przekazujemy - jak przekazywane genetycznie znamię - swoim dzieciom.

Autorka świetnie czuje dziecięcą duszę (zapewne świetnie pamięta siebie w wieku lat kilku), w opisywaniu tej duszy potrafi być brutalna i czuła jednocześnie. Nie mizdrzy się do czytelnika i niczego nie owija w bawełnę. Psychologicznie - jak dla mnie - majstersztyk, a pomysł na taką konstrukcję powieści (cofamy się w czasie i coraz lepiej rozumiemy co i dlaczego wygląda w opisywanej rodzinie tak, a nie inaczej) wydaje mi się genialny. To, kim i jacy jesteśmy, zależy prawie wyłącznie od tego, co zdarzyło się Wcześniej. Warto o tym pamiętać, bo to znaczy też, że teraz, w tej chwili, tworzymy historię, która nastąpi po nas.

[Julia · Rating 4 out of 5]

wspanialy pomysł na fabułę, urzekło mnie to

[Zuzia Bielska · Rating 3 out of 5]

nie wiem co mysle