What do you think?
Rate this book
Ek en jy bestaan nie
Ek en jy bestaan nie is die langverwagte vierde bundel uit die pen van die bekroonde digter Danie Marais. Soos in sy vorige bundels is dit gedigte wat openhartige, intieme gesprekke met die leser aanknoop – hierdie keer oor die ongemakke van ras en klas. Dis ’n bundel oor die menslike middelklastoestand en die unbearable whiteness of being wat waag om te praat oor die dinge waaroor mense liefs stilbly in die woonbuurte van Stellenbosch waar ’n koue burgeroorlog stil in die boomryke strate woed.
144 pages, Paperback
Published May 24, 2024
2 people are currently reading
7 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
July 2, 2024
#EkEnJyBestaanNie – Danie Marais
#Tafelberg
Die harte van poësie en stapelverhale staan teenoor mekaar soos dag en nag. Stapelverhale begin waar poësie eindig: by die essensie van dit wat weergegee word, gestroop van alles wat nie noodsaaklik is nie. Anders gestel: indien ‘n stapelverhaal ‘n persoon aangetrek in lae en lae wintersklere is, is poësie die ontblote siel van dieselfde persoon.
Verskeie aspekte van man, wit, digter, pa en menswees word in hierdie bundel aangespreek en oopgeskryf. Sonder enige van die oortolligheid wat dikwels met selfregverdiging en eufemismes gepaard gaan. Die woorde sny, maak onderskeid tussen onsekerheid en opregtheid.
Die digterstem as vaderfiguur lê vrese en feilbaarheid in gesprekke met sy kinders bloot:
“Sy kan nie ons oëverblindende troufoto’s... /
laat rym met die liefde wat die aarde ingesluk het /
toe die foutlyn tussen ‘Pappa!’ en ‘Mamma!’ /
geskeur het tot in die bodemlose afgrond.... “(13)
Ook wat fisiese veiligheid betref:
“...as iets /
met een van hulle sou gebeur /
sal hy ‘n ou vampier sonder vrees /
vir die daglig wees.” (43)
Aansluitend daarby word die self as vyand treffend beskryf as:
“... altyd verras /
oor die eie hand op die koue dolk /
in die eie rug.” (14)
Wit skuld en die gepaardgaande emosies kom in verskeie gedigte na vore:
“...ek kan my nie meer beter /
elders verbeel of my privilege /
op Gumtree verkoop nie niemand /
op eBay wou my Afrikanerskap hê nie.”
Dit sluit aan by die vaderlike bekommernis:
“dis ‘n aangebore siekte /
wat jy jou kinders gee dié.” (16)
En eggo in die woorde waaruit die titel ontleen is:
“Jy weet mos –
swart, wit en bruin kan mekaar nie vat nie. /
Ek en jy, ou Danie,
bestaan nie.” (53)
Om weer by die self tot stilstand te kom:
“ ‘n ou wat sy hande met reënboogseep /
in wit magteloosheid wil was...” (101)
Die Voortrekkermonument herinner:
“die Geskiedenis huil sy marmertrane /
net vir die gesneuwelde ideale...” (28)
En hy beween die persoonlike familiegeskiedenis in “Die te groen waatlemoen” as:
‘Die eerste Marais op Suid-Afrikaanse bodem is /
met ondubbelsinnige klippe /
op 3 April 1989 doodgegooi – 300 jaar /
voor ek matriek sou skryf /
...so kleef die te groen waatlemoen /
soos Hugenoot /
aan my hande.” (33-35)
Die las van voorafgaande generasies word ook aangespreek in “Oupa-dominee Dirk Jordaan” as die “groot afwesige aanwesigheid” (36) en die pyn van kindwees in “Cecil, kom in, kom in” (50) en “Moet jou dit nie aantrek nie” (54). Herinneringe aan Stellenbosch skemer telkens deur
“Ek is steeds op pad /
met die dronk skatkaarte van gedigte /
in die lanternlig van ou wonde /
op die bloedspoor /
na komvandaan.” (57) en:
“...in hierdie Bolandse dorp waar /
die lente al eeue lank afgekamp is /
vir die uitverkorenes van God.” (60)
Die skoonheid van poësie word ten beste vasgevang in die soeke na daardie een gedig:
“... wat net jy kan skryf... /
vir iemand soos jy /
om te lees in ‘n diep onderwaternag...” (73).
Want die woorde leef voort, herinner dat jy wel bestaan het.
NB-Uitgewers/Publishers
⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ #Uitdieperdsebek
#Tafelberg
Die harte van poësie en stapelverhale staan teenoor mekaar soos dag en nag. Stapelverhale begin waar poësie eindig: by die essensie van dit wat weergegee word, gestroop van alles wat nie noodsaaklik is nie. Anders gestel: indien ‘n stapelverhaal ‘n persoon aangetrek in lae en lae wintersklere is, is poësie die ontblote siel van dieselfde persoon.
Verskeie aspekte van man, wit, digter, pa en menswees word in hierdie bundel aangespreek en oopgeskryf. Sonder enige van die oortolligheid wat dikwels met selfregverdiging en eufemismes gepaard gaan. Die woorde sny, maak onderskeid tussen onsekerheid en opregtheid.
Die digterstem as vaderfiguur lê vrese en feilbaarheid in gesprekke met sy kinders bloot:
“Sy kan nie ons oëverblindende troufoto’s... /
laat rym met die liefde wat die aarde ingesluk het /
toe die foutlyn tussen ‘Pappa!’ en ‘Mamma!’ /
geskeur het tot in die bodemlose afgrond.... “(13)
Ook wat fisiese veiligheid betref:
“...as iets /
met een van hulle sou gebeur /
sal hy ‘n ou vampier sonder vrees /
vir die daglig wees.” (43)
Aansluitend daarby word die self as vyand treffend beskryf as:
“... altyd verras /
oor die eie hand op die koue dolk /
in die eie rug.” (14)
Wit skuld en die gepaardgaande emosies kom in verskeie gedigte na vore:
“...ek kan my nie meer beter /
elders verbeel of my privilege /
op Gumtree verkoop nie niemand /
op eBay wou my Afrikanerskap hê nie.”
Dit sluit aan by die vaderlike bekommernis:
“dis ‘n aangebore siekte /
wat jy jou kinders gee dié.” (16)
En eggo in die woorde waaruit die titel ontleen is:
“Jy weet mos –
swart, wit en bruin kan mekaar nie vat nie. /
Ek en jy, ou Danie,
bestaan nie.” (53)
Om weer by die self tot stilstand te kom:
“ ‘n ou wat sy hande met reënboogseep /
in wit magteloosheid wil was...” (101)
Die Voortrekkermonument herinner:
“die Geskiedenis huil sy marmertrane /
net vir die gesneuwelde ideale...” (28)
En hy beween die persoonlike familiegeskiedenis in “Die te groen waatlemoen” as:
‘Die eerste Marais op Suid-Afrikaanse bodem is /
met ondubbelsinnige klippe /
op 3 April 1989 doodgegooi – 300 jaar /
voor ek matriek sou skryf /
...so kleef die te groen waatlemoen /
soos Hugenoot /
aan my hande.” (33-35)
Die las van voorafgaande generasies word ook aangespreek in “Oupa-dominee Dirk Jordaan” as die “groot afwesige aanwesigheid” (36) en die pyn van kindwees in “Cecil, kom in, kom in” (50) en “Moet jou dit nie aantrek nie” (54). Herinneringe aan Stellenbosch skemer telkens deur
“Ek is steeds op pad /
met die dronk skatkaarte van gedigte /
in die lanternlig van ou wonde /
op die bloedspoor /
na komvandaan.” (57) en:
“...in hierdie Bolandse dorp waar /
die lente al eeue lank afgekamp is /
vir die uitverkorenes van God.” (60)
Die skoonheid van poësie word ten beste vasgevang in die soeke na daardie een gedig:
“... wat net jy kan skryf... /
vir iemand soos jy /
om te lees in ‘n diep onderwaternag...” (73).
Want die woorde leef voort, herinner dat jy wel bestaan het.
NB-Uitgewers/Publishers
⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ #Uitdieperdsebek
January 16, 2025
As jy wit is en 'n Stellenbosser is/Stellenbosch redelik goed ken, dan glo ek jy sal hierdie digbundel interessant en mooi vind, en dalk ook meer van jouself vind as waarmee jy gemaklik is. Marais neem ons hedendaagse kwessies ernstig op, maar nooit homself te ernstig op nie. Tog maak die ironie soms plek vir deernis wanneer hy oor sy gesin skryf.
Niemand wroeg so lekker of poëties soos Marais nie.
Niemand wroeg so lekker of poëties soos Marais nie.
November 24, 2024
Briljant! Wens net hy wou meer leestekens gebruik...
Displaying 1 - 3 of 3 reviews