در واقع دو ستاره کمی برای این مجموعه زیاد است، به نظرم چیزی است بین یک و دو ستاره. اشعار عموما ساده و بدون تخیل شاعرانه ی خاصی هستند. تعهد، وطن، و تلاش، و ... مضامین رایج اشعارند که در محیطی کارگری و چپ سروده شده اند. شاعران این عصر عامدانه برای نزدیک شدن به زبان مردم تلاش کرده اند و همین فنی بودن شعرها را از میان برده. احتمالا ترجمه باعث شده آن صمیمیت زبانی اصل متن نابود شود؛ اما علتش هر چه باشد تخیل و شعر چندانی در این مجموعه نیست
من از این صد و سی و شش شعر تنها 10 شعر را جالب یافتم: "آواز ناتمام"، "سرود سحرگاهی"، "پرنده و بادبادک"، "به سوی وطن"، "در راه خانه"، "رباب"، "بار زمین"، "جاشو"، "خواب بد" و "آرزوی کوچک". جالب بودن تنها 10 شعر از این خیل شعر نشان بدی برای یک مجموعه است