Αν και το βιβλίο δεν είναι μυθιστόρημα, η προσωπική μου γνωριμία με τον συγγραφέα Δημήτρη Δημητριάδη έκανε την εμπειρία ανάγνωσης σχεδόν προφορική. Σε αρκετά σημεία ένιωσα πως αντί να διαβάζω, τον άκουγα να μου μιλάει. Με όσο το δυνατόν απλή γλώσσα, ο συγγραφέας γίνεται ξεναγός σε ένα μέλλον που δεν απέχει πολύ — και σίγουρα δεν είναι ουτοπικό.
Το βιβλίο είναι ένας χείμαρρος πληροφοριών, και μάλιστα σε πολλά διαφορετικά επίπεδα. Κάποια τα γνωρίζεις ήδη, κάποια τα υποπτεύεσαι, μα εκείνο που σε σοκάρει είναι πόσα δεν έχεις καν φανταστεί — ειδικά όταν μιλάμε για τις επιπτώσεις της Τεχνητής Νοημοσύνης στην ανθρώπινη φύση, στις υποδομές, στην ηθική, στην ελευθερία. Δεν είναι απλώς ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Είναι η αρχιτεκτονική του αύριο, και έχει ήδη ξεκινήσει να χτίζεται.
Ίσως και να άργησα να το διαβάσω. Ορισμένοι από τους «μηχανισμούς» που περιγράφονται — θεσμικοί, τεχνολογικοί, κοινωνικοί — έχουν ήδη τεθεί σε λειτουργία. Και όσο περισσότερο καθυστερούμε να ενημερωθούμε, τόσο πιο εύκολο είναι να γίνουμε απλοί θεατές αντί για συνειδητούς συμμετέχοντες.
Η ανάγκη για ουσιαστική ενημέρωση, για κριτική σκέψη αλλά και για επαγγελματικό και πνευματικό επαναπροσδιορισμό είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Προσωπικά, είμαι ήδη σε διαδικασία upskilling/reskilling.
ΥΣ. Δεν πρόκειται για εύκολο ανάγνωσμα τύπου μυθιστορήματος.