— Είμαστε ειρηνικοί άνθρωποι. Είμαστε ψαράδες. Για χρόνια φυτεύαμε και μαζεύαμε φράουλες. Γλυκές, γλυκές φράουλες. — Αλλά τα ψάρια έχουν αγκάθια, και τα αγκάθια
έχουν δηλητήριο. Πριν τα μαγειρέψεις, αν δε θες να πε- θάνεις, αν δε θες να σε σκοτώσουν τα πεθαμένα ψάρια με το δηλητήριο που φυλάνε ακόμα και στον θάνατό
τους, πρέπει να βγάλεις τα αγκάθια ένα-ένα με το μα- χαίρι.
— Ο Αμπντούλ είναι ο καλύτερος με το μαχαίρι. — Ναι..., ο Αμπντούλ, με τα μελένια μάτια, τα απαλά σαν μετάξι, τα σκληρά σαν κεχριμπάρι. — Ο Αμπντούλ είναι ο θείος του παιδιού. — Ο θείος πρέπει να προστατεύει το παιδί. — Είμαστε Θεοσεβούμενοι και ειρηνικοί άνθρωποι. Αλλά όταν χρειαστεί, όταν υπάρξει η ανάγκη, πρέπει να
ξαναμπεί τάξη. Γιατί άρχισε πάλι να χαλά, και τα σχήμα- τα άρχισαν να απομακρύνονται και να μπερδεύονται
και να αφήνουν κενά, και η Αλάμπρα και το τέμενος του Ιμάμ Χουσεΐν κινδυνεύουν να χάσουν την αρμονία τους και να γίνουν μνημεία στο χάος του Σατανά. Όταν γίνει αυτό, τότε δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στον ψαρά και τον κυνηγό. — Ναι..., τότε ο ψαράς γίνεται κυνηγός.
Μάλλον δε μου ταιριαξε απόλυτα. Διαβάζεται ναι μεν γρηγορα αλλά όχι εύκολα. Πολύ δυσνόητο σε αρκετά σημεία. Πολλες μεταφορές αλλά και πολλά αληθινά κομμάτια στο βιβλίο.