» Een wonderlijk verhaal over een visser die zeven mensen in zijn netten vangt » Over de kracht van de zee, en het verlangen naar liefde en verbinding » Betoverende tekst van Siska Goeminne, met prachtige olieverfschilderijen van Staf Roels. In een pure vormgeving van Leen Depooter.
Een poëtische novelle over elkaar dragen en vasthouden, en over jezelf vinden.
De visser was eenzaam, en een beetje bodemloos. Daarin verschilde hij niet zoveel van heel wat mensen op het land. Alleen, hij wilde niet voor altijd eenzaam blijven. Dus nam hij een besluit. Hij zou niet langer vissen vangen in zijn netten, maar mensen. Een stuk of zeven. Een voor een zou hij ze binnenhalen, mens na mens. Het is het begin van een reeks tedere ontmoetingen, op een boot die schommelt tussen verlangen en aanvaarding, tussen rust en melancholie.
Deze prachtig geïllustreerde novelle nam me mee naar en in zee. Het idee over een visser die zeven mensen in zijn netten vangt (uitverkorenen) en hoe ze elkaar vinden wordt poëtisch in beeld gebracht. Het inzicht hoe de visser 'eerst ten volle zichzelf moet leren laten dragen, voor hij dat bij zichzelf en anderen zou kunnen' is een zeer mooie gedachte om bij elkaar troost, aanvaarding, verlangen en tal van andere emoties te voelen. Een teder werk met de terechte introductie naast het titelblad van Marguerite Duras:' Il y a une chose que je sais faire, c'est regarder la mère.'
Ik ben geen liefhebber van de zee; de poëtische verheerlijking ervan gaat aan mij voorbij. Toch heb ik genoten van dit kortverhaal, waarin een visser zeven mensen samenbrengt, elk met een eigen, herkenbaar probleem. Sommige personages zijn wat clichématig (zoals de verbitterde oude man), andere verrassend en aangrijpend, bijvoorbeeld het meisje dat vooral om haar verstand werd geprezen, terwijl haar verlangens een heel andere richting uitgingen.
De illustraties zijn bovendien prachtig en op zichzelf al de moeite waard om het boekje door te bladeren.
Kortom: een fijn tussendoortje; eentje dat je met plezier af en toe nog eens oppakt.
Precies het boek zoals op de achterkant beschreven staat. Poëtisch. Niet direct een makkelijk boek. Het is een jeugdboek. Hopelijk voelt de lezer wat gezegd wordt. Dat is namelijk mooi.
Boot gaat over een visser die geen vissen meer gaat vangen, maar mensen in zijn netten wil vangen. Doorheen het verhaal krijgen mensen die door de maatschappij worden uitgesloten toch een plaatsje. Het is een kort verhaal, dat je tot rust brengt en ik vind dat het christelijke waarden benadrukt. Net zoals de discipelen die dezelfde opdracht krijgen om mensen te gaan vangen. Want bij Jezus wordt iedereen aanvaard.