Vigo. 21 cm. 190 p. Encuadernación en tapa blanda de editorial ilustrada. Idioma gallego. Reigosa, Carlos G. 1948-. Reimp. de la 1ª ed. , 1984 .. Este libro es de segunda mano y tiene o puede tener marcas y señales de su anterior propietario. 8475071627
Carlos González Reigosa, nado en Lagoa (A Pastoriza) o 2 de setembro de 1948, é un escritor e xornalista galego.
É licenciado en Ciencias da información e Ciencias políticas. Comezou a súa carreira xornalística en La Voz de Galicia. Redactor da axencia EFE desde 1974, foi o seu director de información (1990-1997) e director de publicacións (1997-2004).
É autor de multitude de artigos de crítica literaria e teatral e de política internacional, publicados en xornais e revistas tanto españois como americanos.
Publicou as novelas Oxford, amén (1982), Crime en Compostela (1984) (gañadora do primeiro Premio Xerais e a iniciadora da novela negra na literatura galega, ademais dun dos libros máis vendidos en lingua galega), O misterio do barco perdido (1988), A guerra do tabaco (1996), Narcos (2001) e Intramundi (2002).
Publicou así mesmo libros de relatos curtos (Homes de Tras da Corda, As pucharcas da lembranza, Irmán Rei Artur e Os outros disparos de Billy) e de investigación e ensaio xornalístico, destacando entre eles La agonía del león (Premio Internacional Rodolfo Walsh de Literatura Testimonial en 1996).
Dirixiu varios cursos de verán sobre xornalismo e literatura nas universidades Complutense, Menéndez Pelayo (UIMP), Rey Juan Carlos e Santiago de Compostela, ademais de en diversas institucións americanas (En Miami e Os Ánxeles). Algúns destes cursos foron recollidos en libros: La información internacional en el mundo hispanohablante (1995), Información y Sociedad (1996) ou Hemingway desde España (2001).
É profesor no Máster de Relacións Internacionais da Universidade Complutense de Madrid e no Máster de Xornalismo de Axencias da Universidade Rey Juan Carlos e a Axencia EFE.
No seu día, hai máis de trinta anos, foi unha boa nova para a literatura en galego, pero a día de hoxe hai que recoñecer que envelleceu bastante mal. A mistura de novela negra e promoción turística da cidade de Santiago de Compostela non funcionan demasiado ben en 2018 e parece difícil que o vaian facer no futuro. Nin os protagonistas nin a narración en si resistiron o paso de tempo e en ocasións acaban resultando ata paródicos. Polo menos é breve e serve de guía turística de Santiago, que iso si que mudou pouco nestas case catro décadas...
Gracias, Reigosa, pola cortesía de bautizar a un personaxe co meu apelido; sempre alegra ver a familia metida en líos. Lectura lixeira: levanta un sorriso, baixa o telón e todo queda en “boeno, pois xa está”.
Un clásico da novela negra en galego, non tanto pola súa calidade coma por ser un dos primeiros éxitos do xénero. Para min ten o mérito de ser un dos primeiros libros "adultos" que caeron nas miñas mans, creo que no verán que cumprín trece anos.
é algo especial lelo porque é a primeira novela negra de galicia (se non contamos a esmorga) pero como friki do crime e do misterio a historia é decepcionante... a obra podería abordar máis temas do q trata, é un pouco pobre... pero bueno é moi bonito como mestura o misterio coa historia da cidade de compostela :)
Es una historia que tiene de todo; amor, descripción detallada, historia eclesiástica, intriga, pero por sobre todo una hermosa relación!!! Como un don Juan se enamora de la esposa de su exsocio y amigo? Como un caficho es tan honrado que toma fotos comprometedoras, por sacar fotos. Todo esto junto hacen que el libro sea super interesante. Leelo y luego lo comentas; a ver si estamos se acuerdo. Decidí leerlo en Gallego, toda una hazaña para mí, es mi idioma natal, pero no se como,lo aprendí!!
Novela breve, considerada, según la contraportada, “la obra fundacional de la novela negra gallega”. En ella Nivardo Castro se traslada a Santiago de Compostela, a petición de su amigo periodista Carlos Conde, que le ha pedido ayuda para investigar el asesinato de Aurelio Xieiro, un rico constructor. Pero en realidad en la novela se mezcla intriga con largas descripciones de Santiago y su historia, incluso se citan decenas de nombres de personajes importantes por uno u otro motivo. Esta mezcla de géneros me ha decepcionado, pues ralentiza la investigación y la parte descriptiva en que la ciudad es la protagonista se hace un poco pesada. Por otro lado, aunque las pesquisas sobre el asesinato avanzan lentamente, a ritmo afín a la ambientación, cuando se empieza a conocer el trasfondo del crimen la trama me ha atrapado un poco más. El desenlace, que conocemos a través de la prensa, también es bastante curioso. En resumen, novela negra un poco floja como tal y que por momentos parece una guía turística. Bien escrita, pero que no me ha llegado a entusiasmar.
Buen argumento (y al final hasta convincentes personajes) pero la mata con el didactismo. En ocasiones parecía una guía turística y otras un manual de arte (o de tópicos gastronómicos). Corta la narración, se pierde el ritmo… En definitiva, sobran muchas páginas que en lugar de aportar, entorpecen
Finalizada. Edición digital. Una de las primeras novelas negras gallegas. Hace unos añitos de su publicación y se nota. Lo mejor de toda la novela es el emplazamiento y la manera de introducir un poquito de historia en la narración. Nota 3/5. FIN.
Es un buen libro si lo que pretendes es conocer Santiago de Compostela, puesto que las descripciones son muy buenas y realistas. En cuanto a la historia, por momentos, cuesta seguir el hilo por la cantidad de giros que da, pero es una buena novela.
Entendido no seu contexto, pode resultar estimulante e de valor para a literatura galega. En tempo presente, manido, por momentos aburrido, falsamente reflexivo e con forzosos significados de difícil vinculación. Na procura dunha metáfora redonda, un pastiche compostelano.
2,5 Ta ben mareada tras recorrer todas as rúas de SDC nome por nome, pensei q iso ía ter gracia pero non jaja Perezon chapas históricas no medio d relatos uf q son curtas
Un horrible crimen sacude la ciudad compostelana y muestra el rostro oculto de una ciudad todavía esotérica y misteriosa. Los seres humanos y sus pasiones mandan
La amplitud del género negro es seguramente infinita. En estos últimos tiempos hemos visto cómo aquello que consideramos como parte de él se amplía, desborda los límites, se amalgama con otros géneros, con otras experiencias, otros propósitos. El concepto “últimos tiempos”, claro, abarca ya no pocos años. Entre las uniones más extrañas a las que hemos asistido podríamos hacer un lugar a este Crimen en Compostela que ahora edita Akal en su imprescindible colección “Serie negra”.
El paisaje urbano ha ocupado a menudo un lugar importante en buena parte del noir, al punto que no pocos escritores están unidos a una ciudad a través de la relación que sus protagonistas mantienen con ella (Sciascia y Camillieri con Sicilia, Vázquez Montalbán con Barcelona, Izzo con Marsella, Himes con Harlem, etcétera). El lugar se convierte no en un mero decorado, sino que es parte sustantiva. En esa línea, lo realmente sorprendente de Crimen en Compostela no es la presencia de la ciudad, sino cómo esta tiene la misma importancia que la propia trama. Así, estamos ante un libro que tiene dos protagonistas: Santiago de Compostela y el detective Nivardo Castro. Es más: los tiene por este orden.
Nivardo Castro es llamado por su amigo, el periodista Carlos Conde, para que investigue la muerte de un empresario de la ciudad. La interesada es su amante, casada con otro empresario importante y exsocio del anterior, del que sospecha. Para nuestro detective ya no es solo un caso más, sino también el regreso a sus orígenes, tras un largo camino de aprendizaje. Y en ese regreso se encontrará atrapado entre las santas piedras de aquella ciudad, moviéndose entre la clase alta, la clase intelectual y la clase baja, que en un sitio después de todo tan pequeño, tienden a confundirse o, al menos, a entrecruzarse con una cierta facilidad.
A una trama clásica de novela negra, Carlos G. Reigosa le da otro tipo de espesura. Podríamos decir que estamos entre un estudio de la ciudad, sus símbolos, sus construcciones (con pasajes de un detalle enciclopédico), enfrentado a la experiencia personal de un hombre que vuelve (pero ¿adónde?), y que entre todo eso, entre la solemnidad y el extravío, hay un espacio para el crimen. Que el caso no sea especialmente enrevesado de resolver, seguramente nos devuelve la verdadera intención del escritor: enfrentar al hombre con la ciudad. Con una ciudad inmutable, inalterada durante siglos, y en la que, a semejanza de ella, las personas se han quedado petrificadas, reducidas a unas vidas después de todo nada apasionantes, instaladas en el pasado. Una ciudad con unas vidas sin misterio envueltas en una arquitectura que los contiene todos.
Retrato de la condición humana (como suele ocurrir, superada la realidad cotidiana de nuestro día a día), Crimen en Compostela discurre, como la propia ciudad, entre retazos: de géneros, desde la exhaustiva narración de viajes (y lo que allí se encontró), hasta la historia, pasando por ese género negro que le da sustento, que la alimenta, desde el costumbrismo (como descripción de costumbres, casi de ritos) hasta lo canalla. Hay espacio para todo en un microcosmos tan pequeño. Y Carlos G. Reigosa logra mantener todo en un extraño pero firme equilibro. Como si hubiera aprendido algo. De las piedras.