What do you think?
Rate this book
ฟองอากาศในสวนลับ
สวนลับหลังโรงเรียนเป็นที่ลงหลักปักฐานของเด็กชายแปลกแยกที่แทบไม่ปริปากพูดกับใคร เสมือนใช้ชีวิตอยู่ในฟองอากาศ ตัดขาดจากฤดูกาลที่หมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปทุกปี กระทั่งวันหนึ่ง แสงอาทิตย์สดใสในนามของเด็กชาย ‘เติมใจ’ เอื้อมมือลงมาถึง ในวันนั้น ฟองอากาศที่เคยคิดว่าปลอดภัยทว่าเปราะบางกลับมีรูรั่ว เขาเอื้อมมือกลับไปนอกฟองอากาศ ไขว่คว้าหาการเชื่อมโยงกับโลกภายนอก การแบ่งปันความเงียบ บทสนทนาแสนพิเศษ สายรุ้งที่ค่อยๆ ปรากฏตัว สีสันของดอกไม้ผลิบานอาบโลกที่เคยสีขาวดำทั้งใบเรื่องราวทั้งหมดเกิดขึ้นในสวนลับ
214 pages, Paperback
Published February 1, 2024
10 people are currently reading
108 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
April 20, 2025
เล่มนี้เริ่มต้นด้วยความคาดหวังพอสมควร
เพราะชื่อเรื่องให้ความรู้สึกนุ่มๆ ละมุนๆ
เหมือนจะพาเราเข้าไปในโลกที่สงบและลึกซึ้ง
แต่พอได้อ่านจริงๆ กลับรู้สึกเหมือนเดินเข้าไปในสวนที่สวย
แต่ยังหาทางไม่เจอว่าจะไปไหนต่อดี
ภาษาของผู้เขียนค่อนข้างมีเสน่ห์ในแง่ความเปรียบเปรยและกลิ่นอายแบบกวี
แต่บางครั้งก็เยอะเกินไปจนกลบเนื้อหาจริงๆ มีหลายช่วงที่รู้สึกว่าใช้ถ้อยคำที่สวย
แต่มันก็ไม่ได้พาเราเข้าใจความรู้สึกของตัวละครมากขึ้นเท่าไหร่
พล็อตเรื่องมีไอเดียที่ดี มีจังหวะที่ชวนให้สงสัย
แต่การดำเนินเรื่องกลับช้าและวนอยู่กับรายละเอียดเล็กๆ
ที่ไม่ได้ผลักดันอารมณ์หรือพัฒนาเรื่องราว
ทำให้อ่านไปสักพักแล้วเริ่มรู้สึกเหนื่อย และต้องวางบ่อยๆ
ตัวละครบางตัวมีเสน่ห์และมีมิติ
แต่บางตัวก็ยังไม่ชัดเจนพอที่จะดึงความรู้สึกคนอ่าน
เราอยากเข้าใจ อยากรู้จักเขามากขึ้น แต่กลับรู้สึกห่างๆ
เหมือนมองผ่านม่านบางๆ ที่เอื้อมมือเปิดไม่ถึง
★★☆☆☆ 5
โดยรวมไม่ได้รู้สึกเสียดายที่อ่าน
เพราะยังมีบางประโยคที่สวยจนอยากจดไว้
แต่ก็ต้องยอมรับว่าอาจจะไม่ใช่เล่มที่ทำให้เรารู้สึกเชื่อมโยงหรืออินเท่าที่หวังไว้
เพราะชื่อเรื่องให้ความรู้สึกนุ่มๆ ละมุนๆ
เหมือนจะพาเราเข้าไปในโลกที่สงบและลึกซึ้ง
แต่พอได้อ่านจริงๆ กลับรู้สึกเหมือนเดินเข้าไปในสวนที่สวย
แต่ยังหาทางไม่เจอว่าจะไปไหนต่อดี
ภาษาของผู้เขียนค่อนข้างมีเสน่ห์ในแง่ความเปรียบเปรยและกลิ่นอายแบบกวี
แต่บางครั้งก็เยอะเกินไปจนกลบเนื้อหาจริงๆ มีหลายช่วงที่รู้สึกว่าใช้ถ้อยคำที่สวย
แต่มันก็ไม่ได้พาเราเข้าใจความรู้สึกของตัวละครมากขึ้นเท่าไหร่
พล็อตเรื่องมีไอเดียที่ดี มีจังหวะที่ชวนให้สงสัย
แต่การดำเนินเรื่องกลับช้าและวนอยู่กับรายละเอียดเล็กๆ
ที่ไม่ได้ผลักดันอารมณ์หรือพัฒนาเรื่องราว
ทำให้อ่านไปสักพักแล้วเริ่มรู้สึกเหนื่อย และต้องวางบ่อยๆ
ตัวละครบางตัวมีเสน่ห์และมีมิติ
แต่บางตัวก็ยังไม่ชัดเจนพอที่จะดึงความรู้สึกคนอ่าน
เราอยากเข้าใจ อยากรู้จักเขามากขึ้น แต่กลับรู้สึกห่างๆ
เหมือนมองผ่านม่านบางๆ ที่เอื้อมมือเปิดไม่ถึง
★★☆☆☆ 5
โดยรวมไม่ได้รู้สึกเสียดายที่อ่าน
เพราะยังมีบางประโยคที่สวยจนอยากจดไว้
แต่ก็ต้องยอมรับว่าอาจจะไม่ใช่เล่มที่ทำให้เรารู้สึกเชื่อมโยงหรืออินเท่าที่หวังไว้
March 8, 2024
เป็นครั้งแรกที่ได้อ่านงานของคุณ alwaysmoody แล้วก็ไม่ผิดหวังเลย เราชื่นชมในการสร้างบรรยากาศเหงาๆ การที่ต้องอยู่ในโลกส่วนตัว เก็บงำความเจ็บปวดเอาไว้เพียงคนเดียว เพราะเราก็เคยเป็นเด็กแบบตัวละครต้นทางรักในเรื่องเลย จนถึงสมัยวัยรุ่น ถึงได้มาพบเพื่อนสนิทกลุ่มมัธยมปลายนี่แหละที่ทำให้เราออกจากฟองอากาศของตัวเอง ตอนที่บรรยายไว้ว่าการกล้าพูดกับเพื่อนอย่างเติมใจครั้งแรก มีเสียงของตัวละครต้นทางรักในเครื่องหมาย "_____" ออกมา เราเข้าใจความรู้สึกมากๆ และแน่นอนว่าผู้เขียนก็คงต้องเข้าไปนั่งอยู่ในใจตัวละครระหว่างเขียนและเข้าอกเข้าใจตัวละครของเค้าได้อย่างลึกซึ้ง
ส่วนที่ไม่ค่อยชอบจะเป็นสัดส่วนของเนื้อหา เราว่าช่วงแรกที่เหล่าตัวละคร ต้นทางรัก เติมใจ กับสีรุ้งกำลังเรียนรู้เป็นส่วนหนึ่งของกันและกันนี้คือทำมู้ดดี บรรยากาศเหงาๆ ซึ่งตรงนี้เราว่ามันเอาไปทั้งเล่มประมาณ 50% หลังจากนั้นจะเริ่มเดินทางสู่อีกประเด็นคือปมในใจของต้นทางรักที่ผู้อ่านจะได้รับรู้ไปพร้อมๆ กับการกระทำของทั้งสามตัวละครตรงนี้เอาไปอีก 30% พอมันเข้าไคลแมกซ์อีก 20% สุดท้ายที่เป็นเรื่องเกี่ยวกับผู้ใหญ่ เรื่องครอบครัว ความขัดแย้งของการเมืองท้องถิ่น เราเลยรู้สึกว่ามันรวบรัดและทำให้จังหวะมันแปลกแปร่ง
อีกอย่างก็คือเรารู้สึกว่าการเฉลยเรื่องอะไรมันลงล็อกง่ายไป อาจจะสาเหตุด้วยสัดส่วนเนื้อหาส่วนหลังที่มีน้อย เลยรู้สึกไม่เป็นเนื้อเดียวกับช่วงแรกๆ รวมถึงการที่เอาสามตัวละครหลักแทนสามสัญลักษณ์มาจากสามครอบครัวอย่าง การเมืองขั้วดี การเมืองขั้วเลว และสื่อท้องถิ่น เราว่ามันโต้งๆ ไปนิดนึง แต่เข้าใจว่าเป็นนิยายที่ไม่ยาวมากการทำได้ขนาดนี้ก็ถือว่าเยี่ยมแล้ว สรุปเราเลยรู้สึกไม่สมูธในช่วงหลัง รู้สึกจังหวะมันเหวอๆ ไปหน่อย แต่นั่นก็อาจหมายถึงการ coming of age ของเหล่าเด็กทั้งสามที่ทำให้คนอ่านอย่างเราได้รับรู้และรู้สึกก็เป็นได้
ภาษาของนักเขียนคือสวยงาม ลื่นไหล มีการเปรียบเปรยที่ลึกซึ้ง มีหลายประโยคที่เราชอบและไฮไลท์ไว้ จะลองหางานเล่มอื่นๆ ของคุณ alwaysmoody มาอ่านอีก เล็งเล่มเบ็ตตี้มีทุกอย่างมานานแล้ว เดี๋ยวจัดต่อเลย
ส่วนที่ไม่ค่อยชอบจะเป็นสัดส่วนของเนื้อหา เราว่าช่วงแรกที่เหล่าตัวละคร ต้นทางรัก เติมใจ กับสีรุ้งกำลังเรียนรู้เป็นส่วนหนึ่งของกันและกันนี้คือทำมู้ดดี บรรยากาศเหงาๆ ซึ่งตรงนี้เราว่ามันเอาไปทั้งเล่มประมาณ 50% หลังจากนั้นจะเริ่มเดินทางสู่อีกประเด็นคือปมในใจของต้นทางรักที่ผู้อ่านจะได้รับรู้ไปพร้อมๆ กับการกระทำของทั้งสามตัวละครตรงนี้เอาไปอีก 30% พอมันเข้าไคลแมกซ์อีก 20% สุดท้ายที่เป็นเรื่องเกี่ยวกับผู้ใหญ่ เรื่องครอบครัว ความขัดแย้งของการเมืองท้องถิ่น เราเลยรู้สึกว่ามันรวบรัดและทำให้จังหวะมันแปลกแปร่ง
อีกอย่างก็คือเรารู้สึกว่าการเฉลยเรื่องอะไรมันลงล็อกง่ายไป อาจจะสาเหตุด้วยสัดส่วนเนื้อหาส่วนหลังที่มีน้อย เลยรู้สึกไม่เป็นเนื้อเดียวกับช่วงแรกๆ รวมถึงการที่เอาสามตัวละครหลักแทนสามสัญลักษณ์มาจากสามครอบครัวอย่าง การเมืองขั้วดี การเมืองขั้วเลว และสื่อท้องถิ่น เราว่ามันโต้งๆ ไปนิดนึง แต่เข้าใจว่าเป็นนิยายที่ไม่ยาวมากการทำได้ขนาดนี้ก็ถือว่าเยี่ยมแล้ว สรุปเราเลยรู้สึกไม่สมูธในช่วงหลัง รู้สึกจังหวะมันเหวอๆ ไปหน่อย แต่นั่นก็อาจหมายถึงการ coming of age ของเหล่าเด็กทั้งสามที่ทำให้คนอ่านอย่างเราได้รับรู้และรู้สึกก็เป็นได้
ภาษาของนักเขียนคือสวยงาม ลื่นไหล มีการเปรียบเปรยที่ลึกซึ้ง มีหลายประโยคที่เราชอบและไฮไลท์ไว้ จะลองหางานเล่มอื่นๆ ของคุณ alwaysmoody มาอ่านอีก เล็งเล่มเบ็ตตี้มีทุกอย่างมานานแล้ว เดี๋ยวจัดต่อเลย
July 23, 2024
เป็นหนังสือที่ซื้อหลังจากดูไอจีของสำนักพิมพ์ ฟังปุ๊บแล้วอยากได้มาอ่านบ้าง
มีไวป์หม่นๆนิดหน่อยตามตัวเอกที่เป็นเด็กชายที่มีความปิดกั้นตัวเอง แล้ววันนึงได้เจอกับเด็กชายอีกคนที่มีความสดใส ความหม่นก็กลายเป็นความอบอุ่น มีบางช่วงที่อ่านแล้วรู้สึกตั้งคำถามกับตัวเองตามต้นทางรักเหมือนกัน รู้สึกให้อารมณ์หม่นๆตาม บางช่วงก็ฮีลใจแบบที่ใครๆว่าไว้จริงๆค่ะ
นักเขียนใช้ภาษาได้สวย จนอ่านๆอยู่ก็อยากจะหยิบมือถือมาถ่ายเก็บประโยคที่ชอบ ประโยคดีมากนะคะ ชอบภาษาที่คุณนักเขียนเขียนมากๆค่ะ อีกทั้งมีการมีลูกเล่นของการส่งจดหมายผ่านหนังสือกันด้วย ถึงจะเป็นหนังสือต้องห้ามก็เถอะ น่ารักดีค่ะ
ความคิดเห็นส่วนตัวคิดว่า เวทน้ำหนักเรื่องอาจจะไม่สมูทมากนัก เพราะครึ่งเล่มแรกจะเป็นประมาณเด็กชายค่อยๆเปิดใจ ฟีลอารมณ์ประมาณนึง พออีกครึ่งของเล่มหลังเริ่มพาเพื่อนมารู้จักกัน ไวป์อบอุ่นๆ แล้วส่วนสุดท้ายพูดถึงปม ให้ความรู้สึกถึงปมน้อยไปนิดนึง แต่เข้าใจได้ถึงความรู้สึกว่าเป็นปมได้
มีไวป์หม่นๆนิดหน่อยตามตัวเอกที่เป็นเด็กชายที่มีความปิดกั้นตัวเอง แล้ววันนึงได้เจอกับเด็กชายอีกคนที่มีความสดใส ความหม่นก็กลายเป็นความอบอุ่น มีบางช่วงที่อ่านแล้วรู้สึกตั้งคำถามกับตัวเองตามต้นทางรักเหมือนกัน รู้สึกให้อารมณ์หม่นๆตาม บางช่วงก็ฮีลใจแบบที่ใครๆว่าไว้จริงๆค่ะ
นักเขียนใช้ภาษาได้สวย จนอ่านๆอยู่ก็อยากจะหยิบมือถือมาถ่ายเก็บประโยคที่ชอบ ประโยคดีมากนะคะ ชอบภาษาที่คุณนักเขียนเขียนมากๆค่ะ อีกทั้งมีการมีลูกเล่นของการส่งจดหมายผ่านหนังสือกันด้วย ถึงจะเป็นหนังสือต้องห้ามก็เถอะ น่ารักดีค่ะ
ความคิดเห็นส่วนตัวคิดว่า เวทน้ำหนักเรื่องอาจจะไม่สมูทมากนัก เพราะครึ่งเล่มแรกจะเป็นประมาณเด็กชายค่อยๆเปิดใจ ฟีลอารมณ์ประมาณนึง พออีกครึ่งของเล่มหลังเริ่มพาเพื่อนมารู้จักกัน ไวป์อบอุ่นๆ แล้วส่วนสุดท้ายพูดถึงปม ให้ความรู้สึกถึงปมน้อยไปนิดนึง แต่เข้าใจได้ถึงความรู้สึกว่าเป็นปมได้
February 13, 2025
ภาษาสวยมากอะ คือพอภาษาสวยก็ทำให้รู้สึกอยากอ่าน การออกจากฟองอากาศที่ตัวเองสร้างไว้เพื่อป้องกันภัยมันเป็นเรื่องที่ยากมากนะเราต้องออกจากsafe zoneของเราเพื่อคนๆนึง ในหนังสือเล่มนี้คือสะท้อนประเด็นของเด็กวัยรุ่นได้ดีมากเด็กคนนึงต้องเเบกรับอะไรไว้มากมายเเต่ท้ายที่สุดเเล้วเขาก็คือเด็ก เด็กที่สมควรได้ใช้ชีวิตให้สมวัย ควรได้เล่นกับเพื่อนหลังเลิกเรียนไม่ใช่ไปเรียนพิเศษ ชอบที่chapterนึงไม่นานเลยทำให้อ่านได้มากขึ้น นี่อินกับคำว่า “รสชาติของบ้าน” มากๆมันจริงๆนะ ความสัมพันธ์ของคนเรามันล้วนลึกซึ่งเเละประหลาดเสมอเเต่ทำไมคนๆนึงถึงต้องเจอเเต่เรื่องที่ทำให้เขาเจ็บช้ำใจ เราสงสารต้นทางรักมากๆ อยากจะกอดให้เเน่นๆ น้องผ่านมาเยอะมากอะ น้องเเค่อยากรักใครสักคนเเละถูกรัก ทำไมอะไรๆมันดูยากจัง🥹 เอาจริงทั้งสามน่าสงสารทั้งหมดเลย โอบกอดกันเอาไว้นะลูก🤏🏻🥹
March 11, 2024
เป็นเล่มที่ถูกจริตแบบค่อนข้าง hype มากๆ ในช่วง 20% แรก แล้วก็ค่อยๆ ดรอปลงจนกลายเป็น 6/10 อย่างที่เห็น ฟีลนี้เหมือนตอนอ่านเมษาลาตะวันไม่มีผิดดดดดด บอกก่อนว่ามันไม่ได้แย่ ต้น-กลาง-จบ คือทำได้ดีแหละ แต่แค่มันฮุคเราไม่ได้
เริ่มมาเหมือนจะเป็นเรื่องของเด็กผู้ชายเหงาๆ คนนึงที่ปิดกั้นตัวเองจากโลกภายนอก ไม่คุยกับใคร ไม่ผูกสัมพันธ์กับใคร ไม่คบใครเป็นเพื่อน คือเหงาจัดดดดจนแอบคิดว่าแบบนี้มันเกินระดับ introvert ปกติแล้วรึเปล่า เหมือนเป็นโรคอะไรสักอย่าง คือพฤติกรรมมันสวนทางกับความเป็นมนุษย์ (ที่เป็นสัตว์สังคม) เกินไป แต่เราก็อ่านเอาจินตนาการ อ่านเอาความติสท์ๆ ไปแหละ เพราะมันดูจะเป็นหนังสือที่ขายความติสท์ประมาณนึง (ความหมายของหนังสือติสท์ๆ ในที่นี้คือ เรื่องราวที่มีตัวละครแปลกแยกจากสังคม คิดอะไรพูดอะไรเป็นคำคมปรัชญาชีวิต เอนคอเรจกันเองในสังคมเล็กๆ ชีวิตเฮงซวยแต่คำพูดต้อง aesthetic ไรงี้ (อีกขั้นคือชื่อตัวละครต้อง aesthetic ด้วย ซึ่งเล่มนี้ติ๊กถูก 55555)
ผ่านไปสักพักเด็กชายผู้เศร้าหมองก็ได้รู้จักกับเด็กอีกคนที่สดใส positive vibes ราวกับแสงอาทิตย์ (แหงแหละ) และก็ค่อยๆ กะเทาะเปลือก ทลายเกราะที่ห่อหุ้ม ผูกสัมพันธ์เป็นเพื่อนกันใดๆๆ ไปตามสเต็ป
น่าจะตรงแถวๆ นี้ที่เราเริ่มรู้สึกเนือยๆ คือเรื่องมันดำเนินตามครรลองไปจนเราไม่ตื่นเต้นกับปมของตัวเอกเท่าที่ควร อย่างที่บอกไปว่าวางมาเป็นคนเก็บตัวมากๆๆๆ จนคิดเอาเองว่าคงมีปมใหญ่แน่เลย ไม่ก็คงทลายกำแพงยากแหงๆ แต่มันกลับเป็นไปตามฮาวทูจีบมนุดอินโทรเวิด101 แบบง่ายดายซะอย่างงั้น สร้างบรรยากาศสบายๆ > ชวนคุยบ่อยๆ > เขาเริ่มเปิดใจ > เป็นเพื่อนกัน จบ คือมันก็ควรเป็นงั้นแหละเนาะ แต่ระหว่างทางหรือ turning point มันเบาไปยังไงไม่รู้ แบบแกเปิดใจง่ายเกิ๊น ไม่พูดไม่คุยกับใครมาเป็นปีๆ เจอคนนี้พูดเลยโดยไม่ทราบสาเหตุ
อ่ะ พูดไปพูดมามันอาจจะผิดที่ชั้นคาดหวังไปเองแหละว่าเรื่องมันควรเป็นงั้นงี้ ควรมีเหตุผลที่ว้าวซ่ากว่านี้บลาๆ ทั้งที่จริงๆ หนังสือเป็นงี้มันก็ไม่ได้ผิดอะไรหรอก ไม่ได้ไม่เมคเซนส์หรือเสียอรรถรสอะไร แต่ก็ช่วยไม่ได้จริงที่รู้สึกแบบนั้นไปแร้ววววงะะะ ยังไงดี รู้สึกเริ่มพูดวน แต่มันก็ตามนั้นแหละ มีใครเข้าใจบ้าง 55555555 แงงงงงง นอยๆๆ
ส่วนปมท้ายเรื่องสนุกดี แต่แอบรู้สึกไม่สมูธ พออ่านจบแล้วเราแยก section ได้เองโดยอัตโนมัติเลย เหมือนเป็นเรื่องสั้น 2 เรื่องเชื่อมต่อกัน คือครึ่งแรก = no plot เน้น emotional ตัวเอกนอยอ่า เก็บตัวๆๆๆ ไม่ชอบคนๆๆ ปุ๊บ เจอเพื่อนใจดีน่ารัก ดีใจมีเพื่อนแล้ววว จบ ส่วนครึ่งหลัง = cozy mystery ตามหาความจริงของครอบครัว ฉากแอคชั่น บรรยากาศลุ้นๆ ดราม่าเร้กน้อย คลี่คลาย จบ คือมันไม่หลอมรวมเป็น 1 อะ แบบตอนแรกๆ ปูความโดดเดี่ยวไว้เยอะมาก ดีเทลละเอียดยิบ แต่พอพาร์ทเฉลยปมก็เฉลยฉับๆๆๆๆ เล่าสับไม่หลับใน เก็ทฟีลลลลมั้ยยยยย
ใดๆ คือย้ำอีกครั้งว่าไม่แย่ แต่เป็นชั้นเองที่คาดหวังและเจ้ากี้เจ้าการเอง จบ 5555555
เริ่มมาเหมือนจะเป็นเรื่องของเด็กผู้ชายเหงาๆ คนนึงที่ปิดกั้นตัวเองจากโลกภายนอก ไม่คุยกับใคร ไม่ผูกสัมพันธ์กับใคร ไม่คบใครเป็นเพื่อน คือเหงาจัดดดดจนแอบคิดว่าแบบนี้มันเกินระดับ introvert ปกติแล้วรึเปล่า เหมือนเป็นโรคอะไรสักอย่าง คือพฤติกรรมมันสวนทางกับความเป็นมนุษย์ (ที่เป็นสัตว์สังคม) เกินไป แต่เราก็อ่านเอาจินตนาการ อ่านเอาความติสท์ๆ ไปแหละ เพราะมันดูจะเป็นหนังสือที่ขายความติสท์ประมาณนึง (ความหมายของหนังสือติสท์ๆ ในที่นี้คือ เรื่องราวที่มีตัวละครแปลกแยกจากสังคม คิดอะไรพูดอะไรเป็นคำคมปรัชญาชีวิต เอนคอเรจกันเองในสังคมเล็กๆ ชีวิตเฮงซวยแต่คำพูดต้อง aesthetic ไรงี้ (อีกขั้นคือชื่อตัวละครต้อง aesthetic ด้วย ซึ่งเล่มนี้ติ๊กถูก 55555)
ผ่านไปสักพักเด็กชายผู้เศร้าหมองก็ได้รู้จักกับเด็กอีกคนที่สดใส positive vibes ราวกับแสงอาทิตย์ (แหงแหละ) และก็ค่อยๆ กะเทาะเปลือก ทลายเกราะที่ห่อหุ้ม ผูกสัมพันธ์เป็นเพื่อนกันใดๆๆ ไปตามสเต็ป
น่าจะตรงแถวๆ นี้ที่เราเริ่มรู้สึกเนือยๆ คือเรื่องมันดำเนินตามครรลองไปจนเราไม่ตื่นเต้นกับปมของตัวเอกเท่าที่ควร อย่างที่บอกไปว่าวางมาเป็นคนเก็บตัวมากๆๆๆ จนคิดเอาเองว่าคงมีปมใหญ่แน่เลย ไม่ก็คงทลายกำแพงยากแหงๆ แต่มันกลับเป็นไปตามฮาวทูจีบมนุดอินโทรเวิด101 แบบง่ายดายซะอย่างงั้น สร้างบรรยากาศสบายๆ > ชวนคุยบ่อยๆ > เขาเริ่มเปิดใจ > เป็นเพื่อนกัน จบ คือมันก็ควรเป็นงั้นแหละเนาะ แต่ระหว่างทางหรือ turning point มันเบาไปยังไงไม่รู้ แบบแกเปิดใจง่ายเกิ๊น ไม่พูดไม่คุยกับใครมาเป็นปีๆ เจอคนนี้พูดเลยโดยไม่ทราบสาเหตุ
อ่ะ พูดไปพูดมามันอาจจะผิดที่ชั้นคาดหวังไปเองแหละว่าเรื่องมันควรเป็นงั้นงี้ ควรมีเหตุผลที่ว้าวซ่ากว่านี้บลาๆ ทั้งที่จริงๆ หนังสือเป็นงี้มันก็ไม่ได้ผิดอะไรหรอก ไม่ได้ไม่เมคเซนส์หรือเสียอรรถรสอะไร แต่ก็ช่วยไม่ได้จริงที่รู้สึกแบบนั้นไปแร้ววววงะะะ ยังไงดี รู้สึกเริ่มพูดวน แต่มันก็ตามนั้นแหละ มีใครเข้าใจบ้าง 55555555 แงงงงงง นอยๆๆ
ส่วนปมท้ายเรื่องสนุกดี แต่แอบรู้สึกไม่สมูธ พออ่านจบแล้วเราแยก section ได้เองโดยอัตโนมัติเลย เหมือนเป็นเรื่องสั้น 2 เรื่องเชื่อมต่อกัน คือครึ่งแรก = no plot เน้น emotional ตัวเอกนอยอ่า เก็บตัวๆๆๆ ไม่ชอบคนๆๆ ปุ๊บ เจอเพื่อนใจดีน่ารัก ดีใจมีเพื่อนแล้ววว จบ ส่วนครึ่งหลัง = cozy mystery ตามหาความจริงของครอบครัว ฉากแอคชั่น บรรยากาศลุ้นๆ ดราม่าเร้กน้อย คลี่คลาย จบ คือมันไม่หลอมรวมเป็น 1 อะ แบบตอนแรกๆ ปูความโดดเดี่ยวไว้เยอะมาก ดีเทลละเอียดยิบ แต่พอพาร์ทเฉลยปมก็เฉลยฉับๆๆๆๆ เล่าสับไม่หลับใน เก็ทฟีลลลลมั้ยยยยย
ใดๆ คือย้ำอีกครั้งว่าไม่แย่ แต่เป็นชั้นเองที่คาดหวังและเจ้ากี้เจ้าการเอง จบ 5555555
April 8, 2025
4.5 stars
สารภาพว่าซื้อหนังสือเล่มนี้เพราะชอบหน้าปก ดูสดใสดี ทำให้คิดว่าเรื่องราวจะเป็นแบบไหนนะ เพราะหนังสือของสำนักพิมพ์ P.S. เท่าที่เราได้สัมผัส เนื้อหามักจะไม่ค่อยสดใสเท่าไหร่
ฟองอากาศในสวนลับ เป็นเรื่องราวของ ‘ต้นทางรัก’ เด็กชายคนหนึ่ง ที่แปลกแยกจากเพื่อนในรุ่นราวคราวเดียวกัน เพราะเหตุการณ์น่าเศร้าในอดีต ทำให้เขาแทบจะไม่ปริปากพูดกับใคร เหมือนใช้ชีวิตอยู่ในฟองอากาศที่คอยปกป้องตัวเขาเอาไว้ โดยเมื่ออยู่ในโรงเรียน เขาจะมีสวนหลังโรงเรียนเป็นเหมือนสวนลับให้เขาหลบซ่อนจากผู้คน ยกเว้นก็แต่หัวหน้าห้องที่ชื่อ ‘สีรุ้ง’ เธออาจจะเป็นคนเดียวที่เขาเรียกว่าเพื่อน
จนกระทั่งวันหนึ่ง สวนลับของเขาก็ถูกบุกรุกโดยเด็กชายที่เป็นเหมือนแสงอาทิตย์สดใส คนที่ดูจะเป็นที่รักของทุกคนอย่าง ‘เติมใจ’ เพื่อนคนนี้ทำให้โลกสีขาวดำของต้นทางรักสดใสขึ้น เหมือนสีรุ้งที่ค่อย ๆ แต่งแต้มชีวิตสีสันให้ชีวิต แต่เงามืดของอดีตก็เหมือนจะกลับมาอีกครั้ง เมื่อต้นทางรักได้พบกับคนที่ไม่คาดฝัน และคน ๆ นั้นก็เป็นคนที่สำคัญในชีวิตของเติมใจซะด้วย
สำหรับนิยายเรื่องนี้เป็น coming of age ที่มีการเดินเรื่องเหมือน slice of life จังหวะการเดินเรื่องไปเรื่อย ๆ ไม่เร่งร้อน แต่ก็ยังดึงดูดให้เรายังอยากอ่านต่อไปเรื่อย ๆ ให้เราได้เรียนรู้ตัวละคร พร้อม ๆ กับที่ตัวละครก็เรียนรู้และทำความเข้าใจตัวเองไปด้วย
ตอนที่เริ่มอ่าน ไม่ได้คิดว่าจะชอบมากขนาดนี้ เรารู้สึกว่ามันมีครบรส ครบทุกความรู้สึกมาก มันเหมือนจะมีความมืด ๆ หม่น ๆ เหงา ๆ เศร้า ๆ แทรกอยู่ในหนังสือเป็นระยะ แต่พออ่านไปเรื่อย ๆ กลับรู้สึกว่ามันทำงานกับอารมณ์ของเราในแบบที่แปลกมาก ๆ กลับกลายเป็นเหมือนหนังสือเล่มนี้ฮีลใจเราซะอย่างนั้น แล้วมันยังมีกลิ่นอายของหนังสือสืบสวนสอบสวนนิด ๆ ตอนเฉลยคนร้าย ก็แอบลุ้นไปกับตัวละครด้วย
จุดที่ติดในเรื่องนี้ ก็มีแค่บางช่วงบางตอนที่บทสนทนาเหมืนอไม่ค่อยเข้าปากของตัวละครเลย มันดูสวยไปนิดกับการพูดคุยในชีวิตประจำวัน หรือเป็นคำที่เราไม่ค่อยใช้เวลาพูด แต่จะเจอในงานเขียนมากกว่า หรือที่จริงอาจจะเป็นแค่เราคนเดียวที่ติดใจอะไรแบบนี้กันนะ เรารู้สึกว่าเขียนให้ภาษาสวยน่ะดี แค่บางทีมันทำให้คำพูดไม่ค่อยเป็นธรรมชาติเท่าไหร่
สารภาพว่าซื้อหนังสือเล่มนี้เพราะชอบหน้าปก ดูสดใสดี ทำให้คิดว่าเรื่องราวจะเป็นแบบไหนนะ เพราะหนังสือของสำนักพิมพ์ P.S. เท่าที่เราได้สัมผัส เนื้อหามักจะไม่ค่อยสดใสเท่าไหร่
ฟองอากาศในสวนลับ เป็นเรื่องราวของ ‘ต้นทางรัก’ เด็กชายคนหนึ่ง ที่แปลกแยกจากเพื่อนในรุ่นราวคราวเดียวกัน เพราะเหตุการณ์น่าเศร้าในอดีต ทำให้เขาแทบจะไม่ปริปากพูดกับใคร เหมือนใช้ชีวิตอยู่ในฟองอากาศที่คอยปกป้องตัวเขาเอาไว้ โดยเมื่ออยู่ในโรงเรียน เขาจะมีสวนหลังโรงเรียนเป็นเหมือนสวนลับให้เขาหลบซ่อนจากผู้คน ยกเว้นก็แต่หัวหน้าห้องที่ชื่อ ‘สีรุ้ง’ เธออาจจะเป็นคนเดียวที่เขาเรียกว่าเพื่อน
จนกระทั่งวันหนึ่ง สวนลับของเขาก็ถูกบุกรุกโดยเด็กชายที่เป็นเหมือนแสงอาทิตย์สดใส คนที่ดูจะเป็นที่รักของทุกคนอย่าง ‘เติมใจ’ เพื่อนคนนี้ทำให้โลกสีขาวดำของต้นทางรักสดใสขึ้น เหมือนสีรุ้งที่ค่อย ๆ แต่งแต้มชีวิตสีสันให้ชีวิต แต่เงามืดของอดีตก็เหมือนจะกลับมาอีกครั้ง เมื่อต้นทางรักได้พบกับคนที่ไม่คาดฝัน และคน ๆ นั้นก็เป็นคนที่สำคัญในชีวิตของเติมใจซะด้วย
สำหรับนิยายเรื่องนี้เป็น coming of age ที่มีการเดินเรื่องเหมือน slice of life จังหวะการเดินเรื่องไปเรื่อย ๆ ไม่เร่งร้อน แต่ก็ยังดึงดูดให้เรายังอยากอ่านต่อไปเรื่อย ๆ ให้เราได้เรียนรู้ตัวละคร พร้อม ๆ กับที่ตัวละครก็เรียนรู้และทำความเข้าใจตัวเองไปด้วย
ตอนที่เริ่มอ่าน ไม่ได้คิดว่าจะชอบมากขนาดนี้ เรารู้สึกว่ามันมีครบรส ครบทุกความรู้สึกมาก มันเหมือนจะมีความมืด ๆ หม่น ๆ เหงา ๆ เศร้า ๆ แทรกอยู่ในหนังสือเป็นระยะ แต่พออ่านไปเรื่อย ๆ กลับรู้สึกว่ามันทำงานกับอารมณ์ของเราในแบบที่แปลกมาก ๆ กลับกลายเป็นเหมือนหนังสือเล่มนี้ฮีลใจเราซะอย่างนั้น แล้วมันยังมีกลิ่นอายของหนังสือสืบสวนสอบสวนนิด ๆ ตอนเฉลยคนร้าย ก็แอบลุ้นไปกับตัวละครด้วย
จุดที่ติดในเรื่องนี้ ก็มีแค่บางช่วงบางตอนที่บทสนทนาเหมืนอไม่ค่อยเข้าปากของตัวละครเลย มันดูสวยไปนิดกับการพูดคุยในชีวิตประจำวัน หรือเป็นคำที่เราไม่ค่อยใช้เวลาพูด แต่จะเจอในงานเขียนมากกว่า หรือที่จริงอาจจะเป็นแค่เราคนเดียวที่ติดใจอะไรแบบนี้กันนะ เรารู้สึกว่าเขียนให้ภาษาสวยน่ะดี แค่บางทีมันทำให้คำพูดไม่ค่อยเป็นธรรมชาติเท่าไหร่
April 13, 2025
เล่มนี้เป็นเล่มแรกที่ทำให้เรารู้จักผลงานของคุณนักเขียน สั่งมาเพราะความสะดุดตาของหน้าปกและคอนเซ็ปต์ที่ดูเหงา ๆ ชวนล่องลอย แต่หลังจากอ่านจบความคิดที่เคยคิดว่ามันคงเป็นเพียงเรื่องราวที่แสนธรรมดา จบลงด้วยข้อคิดและทิ้งเราไว้กับความรู้สึกอะไรบางอย่าง มันไม่เป็นอย่างนั้น— เล่มนี้มีกลิ่นอายของ coming-of-age ที่ถูกตีแผ่มาด้วยประเด็นของการเมือง, สังคมของต่างจังหวัด, การเลี้ยงดูของพ่อแม่, การลิ้มลองอะไรที่แตกต่างจากสังคม และ การก้าวผ่านอดีตที่อยากจะลืมเลือนในปัจจุบัน
ภาษาของคุณนักเขียนสละสลวย เข้าใจง่าย บรรยายและชี้แนะความรู้สึกของตัวละครออกมาได้เป็นอย่างดี ในความคิดเห็นของเรา เราแอบปันใจให้เรื่องนี้เยอะมาก ๆ เพราะเป็นโทรปและคาร์แรคเตอร์ของตัวละครที่เราชอบอยู่แล้ว หนุุ่มน้อยผู้เงียบเหงาเปรียบดั่งพระจันทร์ในยามค่ำคืน กับเด็กหนุ่มที่แสนอบอุ่น ผู้แผ่รังสีความใจดีออกมาอย่างล้นเหลือเป็นดั่งดวงตะวันที่คอยให้แสงแก่ทุก ๆ คน (ส่วนตัวมีความ related กับสถานการณ์เช่นนี้มาก่อนเลยรู้สึกถูกปลอบปะโลมจากหนังสือเล่มนี้ไปพร้อมกับเจ้าเด็กฟองอากาศนี่ด้วย 🤍) และมันยังคงกลมกล่อมด้วยตัวละครร่วมผู้เป็นดั่งตัวสนับสนุนให้เด็ก ๆ ทั้งสองคนได้เติบโตไปพร้อม ๆ กันอย่างสีรุ้งด้วย นับว่าเป็นตัวละครที่เป็นดั่งเฉดสีในเรื่องเลยก็ว่าได้
เราชอบที่มันจบเรื่องโอเค และไม่มีปมอะไรให้เราคิดเยอะมากเท่าไหร่ แต่ถึงกระนั้นคุณนักเขียนก็ยังมีลูกเล่นเป็น plot twist ให้เราตกใจเล่น ๆ ไปพร้อมกับเจ้าเด็กในเรื่องด้วยเช่นกัน ในเรื่องอาจจะไม่ได้ทิ้งปมหรือสร้างอะไรไว้เยอะมาก แต่สำหรับเราเล่มนี้ให้ความรู้สึกกำลังดี ไม่มาก ไม่น้อยเกินไป ทั้งสุข ทั้งเศร้า ทั้งเหงา ทั้งกลัว และที่สำคัญคือการได้เห็นตัวละครเติบโตและก้าวข้ามความกลัวที่เป็นดั่งฝันร้ายได้ การได้ยืนหยัดเพื่อตัวเอง การได้เจอสังคมที่เข้าใจ และการได้ตระหนักถึงความรู้สึก ‘บ้าน‘ ด้วยหัวใจที่กลั่นมาจากคำว่า “รัก” จริง ๆ
ดีใจที่ได้ค้นพบผลงานดี ๆ ค่ะ เรื่องนี้เราใช้เวลานานเกือบเดือนเลยกว่าจะอ่านจบ เป็นผลงานที่ให้ความรู้สึกที่หลากหลายมาก ๆ ชื่นชมจริง ๆ ค่ะ ขอให้ 5 ดาวไปเลย :⭐️)
ภาษาของคุณนักเขียนสละสลวย เข้าใจง่าย บรรยายและชี้แนะความรู้สึกของตัวละครออกมาได้เป็นอย่างดี ในความคิดเห็นของเรา เราแอบปันใจให้เรื่องนี้เยอะมาก ๆ เพราะเป็นโทรปและคาร์แรคเตอร์ของตัวละครที่เราชอบอยู่แล้ว หนุุ่มน้อยผู้เงียบเหงาเปรียบดั่งพระจันทร์ในยามค่ำคืน กับเด็กหนุ่มที่แสนอบอุ่น ผู้แผ่รังสีความใจดีออกมาอย่างล้นเหลือเป็นดั่งดวงตะวันที่คอยให้แสงแก่ทุก ๆ คน (ส่วนตัวมีความ related กับสถานการณ์เช่นนี้มาก่อนเลยรู้สึกถูกปลอบปะโลมจากหนังสือเล่มนี้ไปพร้อมกับเจ้าเด็กฟองอากาศนี่ด้วย 🤍) และมันยังคงกลมกล่อมด้วยตัวละครร่วมผู้เป็นดั่งตัวสนับสนุนให้เด็ก ๆ ทั้งสองคนได้เติบโตไปพร้อม ๆ กันอย่างสีรุ้งด้วย นับว่าเป็นตัวละครที่เป็นดั่งเฉดสีในเรื่องเลยก็ว่าได้
เราชอบที่มันจบเรื่องโอเค และไม่มีปมอะไรให้เราคิดเยอะมากเท่าไหร่ แต่ถึงกระนั้นคุณนักเขียนก็ยังมีลูกเล่นเป็น plot twist ให้เราตกใจเล่น ๆ ไปพร้อมกับเจ้าเด็กในเรื่องด้วยเช่นกัน ในเรื่องอาจจะไม่ได้ทิ้งปมหรือสร้างอะไรไว้เยอะมาก แต่สำหรับเราเล่มนี้ให้ความรู้สึกกำลังดี ไม่มาก ไม่น้อยเกินไป ทั้งสุข ทั้งเศร้า ทั้งเหงา ทั้งกลัว และที่สำคัญคือการได้เห็นตัวละครเติบโตและก้าวข้ามความกลัวที่เป็นดั่งฝันร้ายได้ การได้ยืนหยัดเพื่อตัวเอง การได้เจอสังคมที่เข้าใจ และการได้ตระหนักถึงความรู้สึก ‘บ้าน‘ ด้วยหัวใจที่กลั่นมาจากคำว่า “รัก” จริง ๆ
ดีใจที่ได้ค้นพบผลงานดี ๆ ค่ะ เรื่องนี้เราใช้เวลานานเกือบเดือนเลยกว่าจะอ่านจบ เป็นผลงานที่ให้ความรู้สึกที่หลากหลายมาก ๆ ชื่นชมจริง ๆ ค่ะ ขอให้ 5 ดาวไปเลย :⭐️)
April 22, 2025
อ่านจบแล้ว เนื้อเรื่องเดินช้าๆเนิบๆมาเร่งตอนจบ บรรยายดีมาก ใช้คำดี อธิบายความรู้สึกตัวละครดี ตัวละครไม่เยอะอ่านเข้าใจง่าย หน่วงหนืดตอนแรกและหวานบ้างประปราย รู้สึกเนื้อเรื่องตอนหลังออกทะเลไปหน่อย ตรงกลางเนื้อเรื่องไม่ได้มีความน่าเข้าถึงไม่ได้น่าติดตาม บทพูดไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ กลิ่นอายวายชัดเจน มู้ดตัวหลักน่ารักดีพออยู่ด้วยกัน ส่วนตัวไม่ชอบsettingในโรงเรียนและไม่ทราบว่ามันจะเป็นsettingในโรงเรียนเลยแอบนอยๆ(อันนี้ขึ้นอยู่กับความชอบส่วนตัวเราเองค่ะ😞) คิดว่าทำให้ลึกซึ้งได้มากกว่านี้ ทำให้กินใจได้มากกว่านี้ แต่เท่าที่มีถือว่าทำออกมาภาพรวมไม่แย่เลยค่ะ
April 4, 2025
นานๆจะอ่านงานที่ใช้ภาษาสวยๆทีนึง ครึ่งแรกกับครึ่งหลังจะเป็นคนละฟีลแต่ก็ร้อยเรียงเข้ากันได้ ชอบชื่อตัวละครที่บ่งบอกคาแรคเตอร์
“ตัวตนของเราจะคงอยู่ก็ต่อเมื่อเรามีความสำคัญกับใครสักคน”
เป็นประโยคหนึ่งที่ชอบจากเรื่องนี้
“ตัวตนของเราจะคงอยู่ก็ต่อเมื่อเรามีความสำคัญกับใครสักคน”
เป็นประโยคหนึ่งที่ชอบจากเรื่องนี้
November 11, 2025
หน้าปกสดใส แต่ข้างในหนักอึ้งอยู่นะ
เป็นหนังสือที่มีบรรยากาศหม่นๆ ตั้งแต่ต้นเรื่อง
แต่แล้วผู้เขียนก็ค่อยๆ แตะแต้มแสงอาทิตย์และสีรุ้งเข้ามาในจิตใจของตัวละคร
โทนสีที่กำลังจะเริ่มสว่าง ได้มอบความกล้าหาญให้กับต้นทางรัก
แม้จะเพียงเล็กน้อย แต่มันกำลังจะเปลี่ยนชีวิตของเขาครั้งใหญ่
เป็นเรื่องที่ภาษาดี พล็อตอ่านสนุก
เราติดที่วิธีเล่าเรื่องนิดหน่อย
จริงๆ มันมีสไตล์นะ
เพียงแต่ระหว่างอ่าน เราคาใจกับการกระโดดข้ามบางอย่าง
มีเรื่องราวที่ขาดหายไประหว่างเล่าเป็นห้วงๆ
แต่สุดท้าย เมื่อเรื่องราวทั้งหมดถูกเฉลย มันก็เคลียร์
เพียงแต่ตอนที่ยังอ่านไม่ถึง มันงงๆ นิดหน่อยเท่านั้น
เป็นหนังสือที่มีบรรยากาศหม่นๆ ตั้งแต่ต้นเรื่อง
แต่แล้วผู้เขียนก็ค่อยๆ แตะแต้มแสงอาทิตย์และสีรุ้งเข้ามาในจิตใจของตัวละคร
โทนสีที่กำลังจะเริ่มสว่าง ได้มอบความกล้าหาญให้กับต้นทางรัก
แม้จะเพียงเล็กน้อย แต่มันกำลังจะเปลี่ยนชีวิตของเขาครั้งใหญ่
เป็นเรื่องที่ภาษาดี พล็อตอ่านสนุก
เราติดที่วิธีเล่าเรื่องนิดหน่อย
จริงๆ มันมีสไตล์นะ
เพียงแต่ระหว่างอ่าน เราคาใจกับการกระโดดข้ามบางอย่าง
มีเรื่องราวที่ขาดหายไประหว่างเล่าเป็นห้วงๆ
แต่สุดท้าย เมื่อเรื่องราวทั้งหมดถูกเฉลย มันก็เคลียร์
เพียงแต่ตอนที่ยังอ่านไม่ถึง มันงงๆ นิดหน่อยเท่านั้น
November 18, 2025
ดีมากกกกกกกก ฟีล vibes เมษาลาตะวันมากๆ ไวบ์ที่ชั้นชอบ😭😭😭 เดินเรื่องดี กลมกล่อม ภาษาสวยแต่ย่อยง่าย ตัวละครน่ารัก ครบรสสุดๆ แอบเศร้าๆ จ๋องๆนิดนึง ติดแค่มันไวมากสำหรับชั้น (อาจจะติดอ่านเล่มหนา ยาวๆ) จบไวมาก ชั้นรักน้องเติมใจกับรักมาก😭😭😭
August 22, 2024
ภาษาสวย อบอุ่น บาดลึก
"ตัวตนของเราจะคงอยู่ก็ต่อเมื่อเรามีความสำคัญกับใครสักคน" P.226
"ตัวตนของเราจะคงอยู่ก็ต่อเมื่อเรามีความสำคัญกับใครสักคน" P.226
March 7, 2025
อธิบายไม่ถูก ไม่ได้แย่ แต่ก็ไม่ใช่เนื้อเรื่องที่ชอบ
December 24, 2025
เป็นเล่มเล็ก ๆ ที่อ่านไม่ติดมือเลย 55555555 เราหยิบมาอ่านและวางอยู่หลายรอบ พยายามจะอ่านให้จบเพราะกลัวตัวเองจะเสียดายและเล่มมันก็ไม่ได้หนาอะไร
แต่หาประเด็นหลักของเรื่องไม่ได้ เปิดมาด้วยการบรรยายว่าตัวละครต้นทางรักสันโดษ มีฟองอากาศที่เปรียบเสมือนกำแพง จากนั้นก็เริ่มเปิดใจ ออกจากเซฟโซน เริ่มสร้างความสัมพันธ์กับคนอื่น มีเพื่อน มีความรัก แล้วก็ฉีกไปเล่าการเมือง thriller(?) สืบสวน ที่จู่ ๆ โผล่มาจากไหนไม่รู้และแอบเกินความเป็นจริงไปหน่อยเพราะมันคงไม่มีเด็กมัธยมมานั่งสืบคดีจับคนร้ายอะไรด้วยตัวเองอะ ทำให้ชอบช่วงแรก ๆ มากกว่า
ส่วนภาษาก็สวยสมกับเป็นงานของคุณ alwaysmoody อยู่แล้ว
แต่หาประเด็นหลักของเรื่องไม่ได้ เปิดมาด้วยการบรรยายว่าตัวละครต้นทางรักสันโดษ มีฟองอากาศที่เปรียบเสมือนกำแพง จากนั้นก็เริ่มเปิดใจ ออกจากเซฟโซน เริ่มสร้างความสัมพันธ์กับคนอื่น มีเพื่อน มีความรัก แล้วก็ฉีกไปเล่าการเมือง thriller(?) สืบสวน ที่จู่ ๆ โผล่มาจากไหนไม่รู้และแอบเกินความเป็นจริงไปหน่อยเพราะมันคงไม่มีเด็กมัธยมมานั่งสืบคดีจับคนร้ายอะไรด้วยตัวเองอะ ทำให้ชอบช่วงแรก ๆ มากกว่า
ส่วนภาษาก็สวยสมกับเป็นงานของคุณ alwaysmoody อยู่แล้ว
Displaying 1 - 14 of 14 reviews