Nu je het vraagt

by Micha Hamel

Even een liedje

Ik ben eerder op dan je denkt
Mooi maak ik zelf schoon
Het woord niet is onkenbaar
Hier verlies ik mijn hoofd
De wereld is
De wereld is vol
De wereld is vol mensen
Je denkt eerder dan ik op ben.
Zelf maak ik mooi schoon
Onkenbaar is het woord niet
Ik hier verlies mijn hoofd
De wereld is
De wereld is vol
De wereld is vol mensen
Eerder dan je denkt ben ik op
Zelf schoon maak ik mooi
Niet onkenbaar is het woord
Hier mijn hoofd ik verlies
De wereld is vol mensen die het leven begrijpen
De wereld is vol mensen die het leven begrijpen
De wereld is vol mensen die het leven begrijpen

72 pages, Paperback

First published January 1, 2010

Reviews

[Ellen IJzerman (Prowisorio) · Rating 4 out of 5]

Wat een onmogelijk 'gedoe' is dat soms. Die sterrenuitdelerij, bedoel ik. Als ik die sterren per gedicht zou mogen uitdelen, dat zou het - in dit geval - een stuk makkelijker zijn. Het gemiddelde daarvan berekenen en hier invullen slaat de plank volkomen mis: er staan in deze bundel vrijwel uitsluitend gedichten die me volledig koud laten, en gedichten die ik prachtig vind.

De lange(re) prozagedichten of korte verhalen zijn het meest geslaagd, zoals NU JE HET VRAAGT, het titelgedicht dat als volgt begint:

nee nooit eerder over gepraat komt het ineens bij me op. In het begin, ik bedoel - écht, heel even dacht ik dat het een soortement van rare plant was. Eerlijk, ik zie iets in het water en ik denk - wat? Gewoon, ik was gaan fietsen wat mijn broer was op woensdag altijd naar pianoles en dan was het stil in huis en moest ik iets voor mezelf doen en dan zei ik mam ik ga even een stukje fietsen. En dan ging ik een beetje door de buur, een enkele keer naar een vriendje of naar een pleintje waar ik wist dat er iemand was. [...]

Het is niet alleen de tekst die van belang is, maar ook de opmaak. Bovenstaand gedicht staat in lange regels, zonder alinea's verspreid over vier volle, dichtbeschreven pagina's, waardoor je bijna als vanzelf 'hijgerig' gaat lezen. Andere gedichten, zoals bv. EN TOEN EN TOEN, lijken twee (of drie) gedichten naast elkaar zijn:



Hoogtepunt van de bundel is - wat mij betreft - hieronder te vinden, omdat dit gedicht perfect laat zien waarom soms inhoud en vorm niet van elkaar kunnen worden gescheiden. Dit gedicht moet je zien én lezen.



Nu je het vraagt moet weer terug naar de bibliotheek, en dat betekent dat ik deze gedichten van Hamel voorlopig niet meer zal kunnen opzoeken en nalezen. Jammer, want de bundel intrigeert me. Toch maar zelf aanschaffen.

[Jan · Rating 2 out of 5]

Aan opvattingen over poëzie heb ik mij nog nauwelijks gewaagd, laat staan het uiten ervan.
Het in de beschrijving afgedrukte gedicht ‘Even een liedje’ – zonder witregels en zonder inspringingen, beide elementen zijn van belang – is wellicht symptomatisch voor het karakter van wat Micha Hamel in deze bundel schrijft.
husselarij husselarie husselonrijm
wie welk woord juist husselt bevat gevatte grap
Wie wel woord ‘welk’ juist husselt, vat: bevattelijk voor parg.
Wel-licht. Maar ik heb het Hamel-licht nog niet gezien.
Het voorgaande, en waarschijnlijk ook het nagaande, doet onvoldoende recht aan de gevarieerdheid van de inhoud van de bundel.
Binnen één gedicht kan het voorkomen dat een zinsdeel met een formele toon gevolgd wordt door een mededeling die door de combinatie banaal aandoet. Er is sprake van toonzetting, van een muzikaal aandoende afwisseling tussen recitatief en aria, waar het alternerende verhevene en gewone confronterend zijn; het kan zijn dat evengoed vooral het allitererende karakter van veel teksten de beoogde boventoon voeren. Hamel associeert vrijelijk wijd uitwaaierend. Dat mag. Dat kan een kwaliteit, een kracht zijn. In mijn perceptie verliest het kern.
Ik zie hem liever op het muziekpodium wanneer hij met zijn linkerarm de maat slaat. JM