Ντόνατ

Τα βιβλία της οργής #1

by John Killian

Είναι δεκάξι χρονών. Είναι ανίκητη. Και διψάει για εκδίκηση.
Η Σεράνο ζει στους δρόμους. Συντροφιά της έχει μόνο μια γάτα. Και βέβαια το μωρό της. Και φαντάσματα από το παρελθόν, με τα οποία μιλά διαρκώς. Έχει επίσης μια μυστική φωλιά: ένα παροπλισμένο βαγόνι τρένου –το απόρθητο, γεμάτο προμήθειες και όπλα φρούριό της. Γιατί η Σεράνο δεν είναι όπως οι άλλοι άστεγοι. Έχει κανόνες, πολλούς κανόνες, που δεν τους παραβιάζει ποτέ. Και έχει μυστικά.

Επίσης, η Σεράνο κάνει όλες τις δουλειές της μόνη της. Δεν ανακατεύεται με τις διάφορες φυλές τής νύχτας, τις λιγότερο ή περισσότερο επικίνδυνες και θανάσιμες. Προτιμά να κινείται σαν σκιά. Εκτός και αν βρεθείς εσύ στο διάβα της. Τότε αλλάζει το πράγμα.
«Είμαι στρατηγός και ιχνηλάτης και στρατιώτης. Είμαι σκιά και αέρας. Είμαι τέτοια πράγματα. Δεν είμαι φυσιολογική. Θα τρελαινόμουν ακόμη κι εγώ αν ήμουν. Όλοι εσείς οι φυσιολογικοί είστε τρελοί, μα το Θεό. Μπα: προτιμώ να είμαι σκιά και αέρας. Θα ζήσω λιγότερα χρόνια από σένα μεν, αλλά είμαι σαν τη γάτα: κάθε μου μέρα είναι μια δικιά σου εβδομάδα. Ζω συμπυκνωμένα το χρόνο. Αν θες, στα δεκάξι μου είμαι ήδη γριά».
Ναι, η Σεράνο είναι μόλις δεκάξι χρονών όταν γνωρίζει τον Ντόνατ, τον αμίλητο γίγαντα που θα σκοτώσει όποιον την πλησιάσει. Με πολλούς τρόπους. Άγριους, συνήθως. Και, όταν οι πάντες θα αρχίσουν να τους κυνηγούν, οι δυο τους θα γίνουν ένα αχώριστο ζευγάρι δολοφόνων.
Γιατί τα πάντα στη ζωή της Σεράνο είναι διπλά.
«Μου αρκεί να αράζω στη Φωλιά και να αφήνω το μυαλό μου να αδειάσει. Και να τρώω ένα γλυκό. Ή μια σοκολάτα. Ή και δύο. Δύο. Μου αρέσουν τα διπλά πράγματα».

384 pages, Paperback

First published February 16, 2024

Reviews

[Milt Theo · Rating 5 out of 5]

Πολύ δυνατή ιστορία, ανατριχιαστικό τέλος. Ο John Killian αλλάζει για λίγο κατεύθυνση και, από τα αστυνομικά μυθιστορήματα και τις ιστορίες τρόμου/ΕΦ, στρέφεται σε μια ρομαντική ιστορία αγάπης μεταξύ φονιάδων, μια neo-noir περιπέτεια που φλερτάρει με το pulp fiction - αλλά επειδή είναι ένα βιβλίο του Killian, ούτε στο ρομαντισμό καταλήγει, ούτε ως ιστορία αγάπης εξελίσσεται. Κλείνοντας το βιβλίο, ολόκληρη η περιγραφή του οπισθόφυλλου έχει ξηλωθεί και ο αναγνώστης τρέχει να βάλει το σαγόνι του στη θέση του. Η ηρωίδα του 'Ντόνατ', η Σεράνο (ακόμη και το όνομα έχει σημασία, μιας και η πάστα Σεράνο είναι ελληνική επινόηση), μια 16χρονη κοπέλα που απολαμβάνει την τέλεια ανεξαρτησία της (αρκεί να μην μιλάμε για γλυκά), που έχει μωρό (αλλά δεν το θηλάζει), που δεν μένει στους δρόμους (αλλά ούτε σπίτι έχει), βρίσκει τον μπελά της όταν κλέβει δυο σάκους με χάπια που ανήκουν στη μαφία της πόλης της, το Συνδικάτο. Από το πουθενά εμφανίζεται ο σωτήρας της, ο Ντόνατ, ένας χαρακτήρας που μοιάζει να έχει βγει από τις σελίδες του Sin City. Ακολουθεί ένα απίστευτο γαϊτανάκι (ενίοτε φλύαρο και υπερβολικά ενδοσκοπικό, όπως το συνηθίζει ο Killian) με μια παρέλαση περίεργων χαρακτήρων, φόνων, εμπρησμών και κυνηγητών. Αλλά τελικά τίποτε δεν είναι όπως φαίνεται. Προσωπικά το διασκέδασα πολύ, μέχρι το τέλος - αυτές οι τελευταίες σελίδες με λύγισαν κομμάτι, αλλά έβαλαν τα πάντα στη θέση τους. Ας ελπίσουμε ότι θα ξαναδούμε σύντομα κι άλλο βιβλίο της σειράς!