Missie: Mongolië

by Frederique Schut

In 2011 voltooide schrijfster Frederique Schut als eerste Nederlander de Mongol Derby; s werelds langste en zwaarste paardenrace. `Door deelname aan deze race, schrijft de organisatie op haar website, `vergroot je in hoge mate de kans op fysieke ongelukken, die uiteindelijk zelfs kunnen leiden tot de dood. Drieëntwintig ruiters, uit de hele wereld geselecteerd, verschenen aan de start. Negen dagen later en duizend kilometer verder kwam Schut over de finishlijn, als een van de dertien overgebleven ruiters.

Missie: Mongolië beschrijft haar reis door een land dat haar volkomen vreemd is, onder zulke extremen omstandigheden dat alles onder druk komt te staan: haar gezondheid, haar relatie, haar moraal.

Genres: Travel

176 pages, Paperback

First published February 1, 2014

Reviews

[Kees van Duyn · Rating 3 out of 5]

De Mongol Derby, die sinds 2009 jaarlijks in Mongolië wordt gehouden, staat bekend als de langste en zwaarste paardrijwedstrijd ter wereld. In negen dagen moeten de uitverkoren deelnemers een afstand van duizend kilometer afleggen. De derby is afgeleid van de oude postroutes in het rijk van Dzjengis Khan toen koeriers door middel van paardwisselstations in korte tijd grote afstanden konden afleggen. Twee jaar na de eerste wedstrijd was Frederique Schut de eerste Nederlander die aan deze loodzware etappederby deelnam en hem wist te voltooien. Haar tocht heeft ze beschreven in Missie: Mongolië, dat in 2014 is uitgebracht.

Het is niet niets, om te beslissen of je wel of niet aan de lange en zware Mongol Derby wilt deelnemen. De informatie die de organisatie verstrekt liegt er niet om, want deze barre tocht kan gevaarlijk zijn en het risico om flink ziek te worden, zwaargewond te raken of zelfs komt te overlijden is niet ondenkbeeldig. Toch hebben de auteur en haar vriend Ronald niet veel tijd nodig om een beslissing te nemen: ze doen het, ze nemen deel aan de race. Vanaf dat moment begint de expeditie in feite al: de voorbereidingen, het achterlaten van belangrijke gegevens en de reis naar Mongolië, waar ze een paar dagen hebben voordat de werkelijke onderneming begint.

Dan begint het echte werk en hiervan, de weergave van de voorbereidingsfase buiten beschouwing latend, geeft Schut een beknopte, maar beeldende weergave van haar belevenissen. Ze komt er eerlijk voor uit dat ze voordat, terwijl ze haar ontbijt naar binnen probeert te krijgen, behoorlijk zenuwachtig is en daardoor zo goed als geen hap door haar keel krijgt, terwijl ze diep van binnen wel weet dat het goed is om voldoende te eten. Behalve de uitdaging om de derby te voltooien – die het liefst te winnen – neemt de auteur ook deel om, zo geeft ze aan, te weten te komen wie ze eigenlijk is, om zichzelf als het ware beter te leren kennen. Dat dit haar lukt, zal waarschijnlijk niemand verbazen. Schut kent moeilijke perioden, maar, zo geeft ze ruiterlijk toe, heeft eveneens ronduit egoïstische gedachten als ze ziet dat andere deelnemers uitvallen of een tijdstraf krijgen. Ze denkt op die momenten alleen maar aan zichzelf, van sociaal gedrag is dan geen enkele sprake.

Schut vertelt haar verhaal alsof het een dagboek is – aan iedere wedstrijddag besteedt ze een hoofdstuk – en beschrijft op een luchtige en toegankelijke manier hoe ze de expeditie ervaart, wat ze doet om zo hoog mogelijk te eindigen, maar vergeet daarnaast niet te vertellen dat ze wel degelijk oog voor de omgeving en de lokale bewoners heeft. Zoals zo goed als niet te vermijden is, krijgt de auteur uiteraard met tegenslagen te maken, en die zijn heel variabel van aard. Vanzelfsprekend hebben die betrekking op de race zelf, maar ook op haar gezondheid en geestelijke welzijn. Hierdoor leert ze zich, zoals ze vooraf al had gewild, inderdaad een stuk beter kennen.

Toch gaat Schut niet heel uitvoerig in op de psychologische effecten van de onderneming, ze houdt het in feite bij een aantal algemeenheden, waaruit echter wel opgemaakt kan worden dat ze het zwaar heeft gehad. Ze laat echter na om heel expliciet te bekennen dat het misschien wel goed voor haar is geweest om deze ervaring doorgemaakt te hebben. Voordat ze aan de Mongol Derby deelnam, vertelt ze, had ze eigenlijk alleen maar succes in haar leven en leek alles haar als vanzelf te komen aanwaaien. Nu ze de andere kant van de medaille een keer heeft ervaren, is ze wat meer met beide benen op de grond komen te staan.

Missie: Mongolië geeft al met al een goed beeld van de langste en zwaarste derby ter wereld, heeft voornamelijk de kenmerken van een onderhoudend reisverslag, maar in mindere mate is het tevens een globale uiteenzetting van een innerlijke reis.

[Monique · Rating 2 out of 5]

In 2011 the Dutch Frederique Schut participate in the Mongol Derby, the hardest & longest horse-race in the world. After a hard battle with Mongolian nature, the horses and herself, she managed to finish the race.

I have respect for Frederique to participate in this race, but I was hoping to read more about the race, Mongolia and her feelings about the country. I would also liked a photo section. For such a tough adventure and so much bravery, the book is a little summarily and it deserves more.

[Tanja · Rating 4 out of 5]

Dit is geen groot literair werk. Toch geef ik het 4 sterren omdat ik het zo leuk en ontspannend vond om het te lezen.

[Ingeborg · Rating 3 out of 5]

Een leuk boek, niet geweldig en zeker niet slecht. Het boek geeft een beschrijving van de belevenissen van de schrijfster tijdens de langste paardenrace in Mongolië. Om die reden vond ik het leuk, het was een onderwerp dat zo ver van mijn af staat dat het interessant is om iemands persoonlijke perspectief hierover te lezen. Was het over een meer huis-tuin-en-keukenonderwerp gegaan, had het denk ik mijn aandacht niet kunnen vasthouden.

[Naomi · Rating 3 out of 5]

Leest heel makkelijk weg. Was bang voor een heel droog verhaal, maar het was absoluut vermakelijk geschreven. Kort verhaal, niet veel diepgang. Soort dagboek maar wel leuk geschreven. Had het persoonlijk wel leuk gevonden nog iets meer te lezen, over de mongolen, over de paarden, of haar thuiskomst, het effect op haar leven daarna, wat doet ze nu...

[Reintje · Rating 4 out of 5]

(Dutch review)

1000 kilometer, 9 dagen, 24 paarden en ik.

3,75 sterren

Toen ik over dit boek las in een paardentijdschrift, wou ik het heel graag lezen. Ik ben altijd in voor een avontuur te paard en Mongolië heb ik altijd al een interessant land gevonden.
En ik was niet teleurgesteld. De dingen die Frederique Schut heeft geschreven over de
paarden, de mensen die daar wonen en de omgeving waarin de race wordt gereden vond
ik echt prachtig!
Er waren echter ook dingen die ik niet zo leuk vond.
Maar Missie: Mongolië is zeker het lezen waard.

[Hanneke Wildschut · Rating 4 out of 5]

Het lezen van dit boek ging ook ongeveer als de race: ik wilde alsmaar verder. In één avond uitgelezen en met een voldaan gevoel dichtgeslagen. Bewondering voor Frederique en al die andere deelnemers. Wat een uitdaging en wat een ontberingen! Je komt zo jezelf wel tegen en je leert anderen ook kennen. Dat Ronald geen blijvertje was, was eigenlijk voor de race al duidelijk, maar je weet maar nooit wat je onder zulke omstandigheden in elkaar ontdekt....

[Suzanne · Rating 1 out of 5]

Niet de moeite waard.
In plaats van een verslag van een extreme race door een prachtig land in een bijzondere cultuur was het een zeer simplistisch, emotieloos en humorloos verslagje.
Gemiste kans.

[Janine Gieles · Rating 3 out of 5]

Leuk boek, leest lekker weg.

[Busylizzy74 · Rating 3 out of 5]

Vlot geschreven reisverslag van een wedstrijd te paard doorheen Mongolië. Leuk voor tussendoor.