Ο κόσμος της παλιάς Αθήνας. Οι άνθρωποι του θεάτρου... Ο χώρος, ο χρόνος... Τα περάσματα από την ανεμελιά στην κατοχή, τον εμφύλιο, τη μετανάστευση, την αντιπαροχή... Οι χαρακτήρες μιας οικογένειας που για χάρη του θεάτρου διέσχιζαν το αόρατο τείχος του διχασμού μιας πόλης... Ένα αφήγημα εξαιρετικής ακρίβειας, γλυκύτητας και ευαισθησίας!
Ο πατέρας της Ιουλίας ήταν ένας ευχάριστος άνθρωπος. Τον συμπαθούσαμε όλοι, μεγάλοι και μικροί. Έλεγε αστεία κι ήταν ευγενής... Στην Κατοχή πήγαινε από τα Πατήσια στον Ερυθρό Σταυρό, που ήταν η δουλειά του, με το ποδήλατο. Ποδήλατα δεν υπήρχαν πολλά τότε, ίσως και να είχε ειδική άδεια επειδή δούλευε στο νοσοκομείο. Το πρόσεχε πολύ πάντως, κυρίως μην του το κλέψουνε. Αν του το ζητούσε κανείς, έλεγε: «Η γυναίκα και το ποδήλατο δεν δανείζονται». Κι έτσι ξεπερνούσε το σκόπελο.
Έκλεισα το βιβλίο και κοίταξα γύρω μου. Είχα γυρίσει στην πραγματικότητα. Πόσο θα ήθελα να μεταναστεύσω σε αυτήν την ιδιαίτερη πατρίδα, να αγγίξω μιαν άλλη εποχή, αυτήν που αφηγείται η συγγραφέας με έναν μοναδικό και αναπολητικό τρόπο. Άγγιξα κι έγώ το ξάκρισμα του παρελθόντος με αυτό το βιβλίο και συγκινήθηκα πολύ. Αφήγηση στρωτή, με χιούμορ, με αναμνήσεις. Είχε κατι να πει και το είπε, όχι σαν κάποιους άλλους που θυμήθηκαν τα νιάτα τους και ήθελαν να τα μοιραστούν με το ταλαίπωρο αναγνωστικό κοινό. Μας παίρνει λοιπόν από το χέρι και μας ξεναγεί σε μια χαμένη εποχή, σε παλιά κιτρινισμένα τετράδια της μνήμης, σε ανθρώπους χαμένους αλλά όχι ξεχασμένους. Αυστραλία, Αίγινα, Πατήσια, Γαλάτσι, πλατεία Αμερικής. Έχω τελειώσει το βιβλίο και μένω πεισματικά να γλύφω τα υπολείμματα από το πλούσιο τραπέζι που μόλις με σέρβιρε εκλεκτά εδέσματα. Γιατί να γεννηθώ τόσο αργά για την εποχή του ανθρώπου?Τέλος, αναρωτιέμαι ποιος ηθοποιός να ήταν ο πατέρας της συγγραφέως. Χμ...
Πολύ ενδιαφέρουσα η περιγραφή μιας περιοχής όπου έχω μεγαλώσει και η οποία αν και έχει τα ίδια ονόματα με τότε, διαφέρει εντελώς από την εικόνα που περιγράφεται στο βιβλίο. Κρίμα που τόσο λίγα πράγματα έχουν διατηρηθεί τα ίδια με τότε. Προσπάθησα να φανταστώ τις περιοχές αυτές όπως ήταν τότε και πολύ θα ήθελα να μπορούσα να τα δω στην πραγματικότητα. Ωστόσο η προσπάθεια της συγγραφέως ήταν πολύ επιτυχής και κατάφερε να μεταφέρει την φαντασία μου στην εποχή που περιγράφει, με τα προβλήματα αλλά και τις χαρές της. Πολύ καλή προσπάθεια