What do you think?
Rate this book
Για μια ελεύθερη Παλαιστίνη
Η ποίηση των αράβων που κάποτε χαρακτηριζόταν κατά κύριο λόγο από τον ρομαντισμό, με την εξύμνηση του έρωτα, της φύσης και των άνυδρων τοπίων της Ανατολή.
Mετά τη Νάκμπα μεταστρέφεται άρδην και στο μεγαλύτερο μέρος της γίνεται πλέον ρεαλιστική, σύντομη, καταγγελτική, ορμητική, επαναστατική...
Mετά τη Νάκμπα μεταστρέφεται άρδην και στο μεγαλύτερο μέρος της γίνεται πλέον ρεαλιστική, σύντομη, καταγγελτική, ορμητική, επαναστατική...
52 pages, Paperback
First published December 1, 2023
4 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
February 4, 2024
Το χέρι του πολέμου
Κρατάμε το χέρι του πολέμου,
όχι για να περπατήσει ανάμεσά μας,
αλλά για να τον καλοπιάσουμε,
όταν πίσω του ακολουθεί ο θάνατος.
Κρατάμε το χέρι του πολέμου,
ελπίζοντας ότι αυτή θα είναι η τελευταία φορά
που μας γνέφει την καταστροφή του.
Ο σφραγισμένος με τείχος δρόμος
είναι πάντοτε ανώφελος
και ο τόπος μας απεγνωσμένα αναζητεί
μια φωτογραφία της συλλογικής του οδύνης.
Χοσάμ Μααρούφ
Άτιτλο
Έκλαιγε κι έτσι του κράτησα το χέρι
για να τον ηρεμήσω.
Σκουπίζω τα δάκρυά του
και του λέω πως η λύπη του με έπνιγε:
Σου υπόσχομαι ότι δικαιοσύνη
θα επικρατήσει στο τέλος
κι η ειρήνη θα έρθει σύντομα.
Του έλεγα ψέματα, φυσικά.
Ξέρω ότι η δικαιοσύνη δεν θα επικρατήσει
κι η ειρήνη δε θα 'ρθει σύντομα,
αλλά έπρεπε με κάποιον τρόπο να τον καθησυχάσω,
να σταματήσω τα δάκρυά του.
Είχα κι αυτήν τη λανθασμένη ιδέα που λέει
ότι μπορούμε
με κάποιον έξυπνο ή πονηρό τρόπο να σταματήσουμε το ποτάμι των δακρύων
έτσι θα προχωρούσαν όλα κάπως πιο λογικά
και κάπως θα αντέχαμε τη θλίψη.
Η σκληρότητα κι η δικαιοσύνη θα βοσκούσαν μαζί στο ίδιο χωράφι
κι ο θεός θα γινόταν αδελφός του σατανά,
το θύμα κι ο θύτης.
Αλλά δεν υπάρχει τρόπος να σταματήσω τα δάκρυά του.
Τρέχουν ασταμάτητα και σαν την πλημμύρα
πνίγουν το τελετουργικό του ψεύδους
και μιας κίβδηλης υπόσχεσης.
Ζακαρίγια Μοχάμεντ
Μονόλογος
Έχω πολλούς νεκρούς φίλους.
Κοιμούνται όλοι σε τάφους ποικίλων εποχών.
Περισσότερο απ' όσο πρέπει
τους κράτησα συντροφιά.
Γι' αυτό,
εσένα που σ' εξάντλησε η βιαιότητα κι ο θάνατος
και λαχτάρησες πάλι τη ζωή,
θέλω να παραμείνεις ζωντανός.
Αυτή τη φορά θέλω να είμαι εγώ ο νεκρός
κι εσύ να είσαι εκείνος που θα μου κρατήσει συντροφιά
στο θάνατό μου.
Μείνε εσύ πάνω στη γη.
Αρκούν όσοι βρίσκονται στα σπλάχνα της.
Άφησε πίσω σου τον δρόμο των φονικών και του θανάτου
Τώρα και ποτέ ξανά.
Ιερουσαλήμ
Σταθήκαμε στον Λόφο
προσφέροντας σ' εσένα τις σπονδές μας.
Κι όταν είδαμε τα χέρια σας να υψώνονται αδειανά
ξέραμε
ότι εμείς είμαστε
η θυσία.
Ναζουάν Νταρουΐς
Κρατάμε το χέρι του πολέμου,
όχι για να περπατήσει ανάμεσά μας,
αλλά για να τον καλοπιάσουμε,
όταν πίσω του ακολουθεί ο θάνατος.
Κρατάμε το χέρι του πολέμου,
ελπίζοντας ότι αυτή θα είναι η τελευταία φορά
που μας γνέφει την καταστροφή του.
Ο σφραγισμένος με τείχος δρόμος
είναι πάντοτε ανώφελος
και ο τόπος μας απεγνωσμένα αναζητεί
μια φωτογραφία της συλλογικής του οδύνης.
Χοσάμ Μααρούφ
Άτιτλο
Έκλαιγε κι έτσι του κράτησα το χέρι
για να τον ηρεμήσω.
Σκουπίζω τα δάκρυά του
και του λέω πως η λύπη του με έπνιγε:
Σου υπόσχομαι ότι δικαιοσύνη
θα επικρατήσει στο τέλος
κι η ειρήνη θα έρθει σύντομα.
Του έλεγα ψέματα, φυσικά.
Ξέρω ότι η δικαιοσύνη δεν θα επικρατήσει
κι η ειρήνη δε θα 'ρθει σύντομα,
αλλά έπρεπε με κάποιον τρόπο να τον καθησυχάσω,
να σταματήσω τα δάκρυά του.
Είχα κι αυτήν τη λανθασμένη ιδέα που λέει
ότι μπορούμε
με κάποιον έξυπνο ή πονηρό τρόπο να σταματήσουμε το ποτάμι των δακρύων
έτσι θα προχωρούσαν όλα κάπως πιο λογικά
και κάπως θα αντέχαμε τη θλίψη.
Η σκληρότητα κι η δικαιοσύνη θα βοσκούσαν μαζί στο ίδιο χωράφι
κι ο θεός θα γινόταν αδελφός του σατανά,
το θύμα κι ο θύτης.
Αλλά δεν υπάρχει τρόπος να σταματήσω τα δάκρυά του.
Τρέχουν ασταμάτητα και σαν την πλημμύρα
πνίγουν το τελετουργικό του ψεύδους
και μιας κίβδηλης υπόσχεσης.
Ζακαρίγια Μοχάμεντ
Μονόλογος
Έχω πολλούς νεκρούς φίλους.
Κοιμούνται όλοι σε τάφους ποικίλων εποχών.
Περισσότερο απ' όσο πρέπει
τους κράτησα συντροφιά.
Γι' αυτό,
εσένα που σ' εξάντλησε η βιαιότητα κι ο θάνατος
και λαχτάρησες πάλι τη ζωή,
θέλω να παραμείνεις ζωντανός.
Αυτή τη φορά θέλω να είμαι εγώ ο νεκρός
κι εσύ να είσαι εκείνος που θα μου κρατήσει συντροφιά
στο θάνατό μου.
Μείνε εσύ πάνω στη γη.
Αρκούν όσοι βρίσκονται στα σπλάχνα της.
Άφησε πίσω σου τον δρόμο των φονικών και του θανάτου
Τώρα και ποτέ ξανά.
Ιερουσαλήμ
Σταθήκαμε στον Λόφο
προσφέροντας σ' εσένα τις σπονδές μας.
Κι όταν είδαμε τα χέρια σας να υψώνονται αδειανά
ξέραμε
ότι εμείς είμαστε
η θυσία.
Ναζουάν Νταρουΐς
Displaying 1 of 1 review