What do you think?
Rate this book
Karolingsche Verhalen
Carel en Elegast
De vier heemskinderen
Willem van Oranje
Floris en Blancefloer
De vier heemskinderen
Willem van Oranje
Floris en Blancefloer
Paperback
First published January 1, 1873
4 people want to read
About the author
Joseph Albert Alberdingk Thijm was a Dutch writer. In his triple capacity of art critic, philologist, and poet, Thijm was an important figure of Catholic literature. After finishing his studies in his native city, he took up a commercial career.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
March 27, 2024
Het boek bestaat uit vier verhalen:
Carel en Elegast, p.1-25
De vier Heemskinderen, p.27-196
Willem van Oranje, p.197-208
Floris en Blacefloer, p.209-236
De verhalen zijn natuurlijk goed, anders hadden ze de tand des tijds niet doorstaan.
Ook zoals verwacht is er in ieder verhaal een link naar Karel de Grote. Het eerste verhaal gaat direct over hem. In het tweede verhaal heeft hij ook een hoofdrol en in dat verhaal wordt op een gegeven moment gerefereerd aan het eerste verhaal. Verhaal 3 gaat over een ridder en tijdgenoot van Koning Karel. En in het laatste verhaal komt Karel helemaal aan het einde ter sprake, omdat Floris en Blancefloer voorouders van hem zijn.
Het verhaal van de vier Heemskinderen neemt verreweg het grootste gedeelte van het boek in beslag. Het is een soort kruising tussen Arthurverhalen en IJslandse sagen. Ik dacht altijd dat het verhaal over vier kinderen ging, maar het gaat over 4 volwassen mannen. Dat was een verrassing. En ook dat ze in het verhaal zelf steevast worden aangeduid met Heymijnskinderen in plaats van Heemskinderen.
Behalve de verhalen zelf is het meest opvallende aan dit boek het taalgebruik. Het staat vol met prachtige woorden als:
- oorlof nemen van
- heir (een soort leger)
- magen ("Koning Carel ontbood al zijn vrienden en magen")
- wijl (terwijl)
- gram (boos)
- beiden (in de zin van wachten)
- verradenis
- eerbiedenis
- wee (pijn)
- peis (iets van gesloten vrede)
- grijnslach
- malkander
- neve & zone als enkelvoudsvormen
Interessante spellingswijzen, niet altijd gestandaardiseerd, zoals:
- 't en zij (=tenzij)
- uit der mate (=uitermate)
- cruicen (=kruisen)
- Reinout, Reynout, Reinoude afwisselend gebruikt
Woorden die tegenwoordig iets anders betekenen:
- vroom (in de betekenis 'dapper')
- gekwetst (in de betekenis 'gewond': "Ritsaert is zeer gekwetst" wat in de context duidelijk 'ernstig gewond' betekent)
- na (in de betekenis 'naar': "Terstond maakten hen de Heeren reede, en togen na Vaucoloen")
- In de zin hierboven ook nog 'zich reede maken' ipv 'zich gereed maken'
Interessante grammaticale zaken:
- Naamvallen!
- Beetje Duitse vormen voor de 2e persoon enkelvoud: du slaagst, du helpst
- 'dy' aan woorden vastgeplakt: 'faaldy' (=faal je/jij), 'ziedy' (=zie je/jij)
- 'en' op hele vreemde plaatsen in zinnen:
"Dat en mag niet zijn"
"Ik hope, dat gij niet en zult, en 't gij het woord zal blijven"
"Hij en mocht die woorden niet langer verdragen"
"Ik en durf niet om den Koning"
Ik begrijp nog steeds niet wat voor regel of logica hierachter zit.
En tot slot: Bretons werd nog echt in Bretagne gesproken door de meeste mensen die daar woonden.
Het was puur genieten! En interessant om te zien hoe snel je aan die taal went.
Carel en Elegast, p.1-25
De vier Heemskinderen, p.27-196
Willem van Oranje, p.197-208
Floris en Blacefloer, p.209-236
De verhalen zijn natuurlijk goed, anders hadden ze de tand des tijds niet doorstaan.
Ook zoals verwacht is er in ieder verhaal een link naar Karel de Grote. Het eerste verhaal gaat direct over hem. In het tweede verhaal heeft hij ook een hoofdrol en in dat verhaal wordt op een gegeven moment gerefereerd aan het eerste verhaal. Verhaal 3 gaat over een ridder en tijdgenoot van Koning Karel. En in het laatste verhaal komt Karel helemaal aan het einde ter sprake, omdat Floris en Blancefloer voorouders van hem zijn.
Het verhaal van de vier Heemskinderen neemt verreweg het grootste gedeelte van het boek in beslag. Het is een soort kruising tussen Arthurverhalen en IJslandse sagen. Ik dacht altijd dat het verhaal over vier kinderen ging, maar het gaat over 4 volwassen mannen. Dat was een verrassing. En ook dat ze in het verhaal zelf steevast worden aangeduid met Heymijnskinderen in plaats van Heemskinderen.
Behalve de verhalen zelf is het meest opvallende aan dit boek het taalgebruik. Het staat vol met prachtige woorden als:
- oorlof nemen van
- heir (een soort leger)
- magen ("Koning Carel ontbood al zijn vrienden en magen")
- wijl (terwijl)
- gram (boos)
- beiden (in de zin van wachten)
- verradenis
- eerbiedenis
- wee (pijn)
- peis (iets van gesloten vrede)
- grijnslach
- malkander
- neve & zone als enkelvoudsvormen
Interessante spellingswijzen, niet altijd gestandaardiseerd, zoals:
- 't en zij (=tenzij)
- uit der mate (=uitermate)
- cruicen (=kruisen)
- Reinout, Reynout, Reinoude afwisselend gebruikt
Woorden die tegenwoordig iets anders betekenen:
- vroom (in de betekenis 'dapper')
- gekwetst (in de betekenis 'gewond': "Ritsaert is zeer gekwetst" wat in de context duidelijk 'ernstig gewond' betekent)
- na (in de betekenis 'naar': "Terstond maakten hen de Heeren reede, en togen na Vaucoloen")
- In de zin hierboven ook nog 'zich reede maken' ipv 'zich gereed maken'
Interessante grammaticale zaken:
- Naamvallen!
- Beetje Duitse vormen voor de 2e persoon enkelvoud: du slaagst, du helpst
- 'dy' aan woorden vastgeplakt: 'faaldy' (=faal je/jij), 'ziedy' (=zie je/jij)
- 'en' op hele vreemde plaatsen in zinnen:
"Dat en mag niet zijn"
"Ik hope, dat gij niet en zult, en 't gij het woord zal blijven"
"Hij en mocht die woorden niet langer verdragen"
"Ik en durf niet om den Koning"
Ik begrijp nog steeds niet wat voor regel of logica hierachter zit.
En tot slot: Bretons werd nog echt in Bretagne gesproken door de meeste mensen die daar woonden.
Het was puur genieten! En interessant om te zien hoe snel je aan die taal went.
Displaying 1 of 1 review