Δεν ξέρουμε αν αυτός ο επιπόλαιος άνθρωπος και ασήμαντος αρχιτέκτονας, ο Γιώργος Αυγέρης, δολοφόνησε πράγματι τη σύζυγο του το βράδυ της εικοστής έκτης. Δεν ξέρουμε ούτε αν ο μοναχός της μονής Σ... Διονύσιος -άνθρωπος μιας κάποιας ηλικίας αλλά με βήμα βροντερό- θα κερδίσει τη συγχώρεση για την παλιά του αμαρτία. Το μόνο που ξέρουμε είναι πως η συνάντηση αυτών των δύο θα κινητοποιήσει μέσα τους μια σειρά κυματισμών τόσο ισχυρών και βίαιων, ώστε εκείνοι είτε θα διασώσουν ένα -ελάχιστο, έστω- ίχνος ακεραιότητας είτε θα συρθούν στο χώμα σαν ξεπεσμένοι σαλτιμπάγκοι. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Ο Γιάννης Αστερής γεννήθηκε το 1979 στο Βλαχιώτη Λακωνίας. Σπούδασε ιατρική στο Ηράκλειο Κρήτης, έγραψε (2001) και σκηνοθέτησε (Θεσσαλονίκη, 2005) το θεατρικό έργο Σιωπές, και το 2007 δημοσίευσε τη νουβέλα Η θύελλα (εκδ. Ίνδικτος) και το 2013 το μυθιστόρημα Νουθεσία Ημιόνου (εκδ. Ίνδικτος).
Μετά τη Θύελλα, επέστρεψα για το δεύτερο βιβλίο του Αστερή ( ίσως λανθασμένα στο Goodreads αναφέρεται ως Αστέρης). Μοιράζομαι την ειλικρινή απορία του βιβλιοπώλη μου για την συγγραφική του εξαφάνιση. Δύο βιβλία. Ένα το 2007 και ένα το 2013. Προσωπικά, και μετά την ανάγνωση του δεύτερου βιβλίου του τον θεωρώ σπουδαία πένα και μυαλό. Το τι είναι σημαντικό για τον καθένα μας είναι υποκειμενικό. Αλλά η ορμητική του γραφή, η ικανότητα να σου προκαλέσει γέλιο την ίδια στιγμή που σκάβει σε σκοτεινά μονοπάτια της σκέψης των ηρώων του και μέσα από αυτούς να φτάνει σε σένα, στα δικά σου ανήλιαγα δωμάτια (κυρίως στην Θύελλα) με υποχρεώνει να τον τοποθετήσω ψηλά στα ράφια της εκτίμησης μου.
Μία πρώτη σελίδα που σε ρουφάει (προσπαθώ να σκεφτώ άλλο βιβλίο που να το κατάφερε αυτό τα τελευταία χρόνια), πικρό χιούμορ και ειρωνεία, σκοτεινή και γοητευτική γραφή, μακροπερίοδος λόγος που είναι εξαιρετικά διαυγής και, αρκετές φορές, παραληρηματικός (σαν να βλέπεις εφιάλτη) ταυτόχρονα και ένα τέλος ανοιχτό σε δύο ερμηνείες. Ο Αστερής, κάνοντας δυσδιάκριτες τις γραμμές ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα, δεν κάνει υποδείξεις και αφήνει την τελική επιλογή σε σένα.
Όποια ερμηνεία και να δώσεις, δύο πράγματα είναι σίγουρα. Πρώτον, η Νουθεσία ημιόνου δείχνει ότι το δεδομένο δεν έχει χώρο εδώ. Δεύτερον, είναι ένα από τα αρτιότερα βιβλία των τελευταίων χρόνων.