What do you think?
Rate this book
Een week
Op 25 augustus staan aan het sterfbed van de tweeënzestigjarige Liz haar zoon en zijn vriendin, haar ex-geliefde, een oude vriend en een oude vriendin. En Marthe. Het is de warmste zomer sinds het begin van de metingen. Liz heeft voor euthanasie gekozen. Maar na haar dood staat Liz op, en begint aan de ochtend van wat haar laatste dag wordt. Vervolgens komt haar voorlaatste dag. Dan de dag ervoor. Dan de dag daarvoor. Een week lang komen vrienden en oude bekenden langs.
Met mededogen, liefde en lichtheid schetst Jeroen Theunissen in Een week het portret van een vrouw die de pech heeft te jong te sterven. Dit is geen roman over de dood, maar over het leven, over de levenslust, over de onmogelijkheid van de dood zolang je ademt. Over de dingen die er in het leven echt toe doen, bijvoorbeeld liefde, of bloemen van de buurman, of dat je wint bij Rummikub.
Met mededogen, liefde en lichtheid schetst Jeroen Theunissen in Een week het portret van een vrouw die de pech heeft te jong te sterven. Dit is geen roman over de dood, maar over het leven, over de levenslust, over de onmogelijkheid van de dood zolang je ademt. Over de dingen die er in het leven echt toe doen, bijvoorbeeld liefde, of bloemen van de buurman, of dat je wint bij Rummikub.
177 pages, Kindle Edition
First published May 8, 2024
6 people are currently reading
137 people want to read
About the author
Jeroen Theunissen
14 books8 followersJeroen Theunissen werd in augustus 1977 in Gent geboren, en studeerde Germaanse talen in aan de Universiteit Gent. Hij reisde een beetje. Later werkte hij als leraar Engels en Duits. Tegenwoordig heeft hij een deeltijdse baan als docent cultuurgeschiedenis in de film- en theaterschool RITS.
Het literaire werk van Jeroen Theunissen is een beetje tegendraads, maar wordt toch vaak genoeg geprezen. In januari 2004 debuteerde hij bij uitgeverij Meulenhoff opmerkelijk met de roman De onzichtbare. Hij publiceerde de dichtbundels Thuisverlangen (2005) en Het zit zo (2009), de verhalenbundel Het einde (2006) en de romans Een vorm van vermoeidheid (2008), De stolp (2010),De omwegen (2013) en Onschuld (2014). In 2015 verscheen zijn dichtbundel Hier woon je.. Zijn boeken worden uitgegeven bij uitgeverij De Bezige Bij.
Hij woont met zijn vriendin en hun zoontje in een bos in de Vlaamse Ardennen.
Jeroen Theunissen in de Nederlandstalige Wikipedia
Jeroen Theunissen bij "Schrijversgewijs"
Jeroen Theunissen is a Flemish poet and writer.
Het literaire werk van Jeroen Theunissen is een beetje tegendraads, maar wordt toch vaak genoeg geprezen. In januari 2004 debuteerde hij bij uitgeverij Meulenhoff opmerkelijk met de roman De onzichtbare. Hij publiceerde de dichtbundels Thuisverlangen (2005) en Het zit zo (2009), de verhalenbundel Het einde (2006) en de romans Een vorm van vermoeidheid (2008), De stolp (2010),De omwegen (2013) en Onschuld (2014). In 2015 verscheen zijn dichtbundel Hier woon je.. Zijn boeken worden uitgegeven bij uitgeverij De Bezige Bij.
Hij woont met zijn vriendin en hun zoontje in een bos in de Vlaamse Ardennen.
Jeroen Theunissen in de Nederlandstalige Wikipedia
Jeroen Theunissen bij "Schrijversgewijs"
Jeroen Theunissen is a Flemish poet and writer.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
December 1, 2024
In een week passeert het leven, en die week is dan nog van achter naar voor verteld. Het is een wervelende, maar alle kanten waaiende, soms verstrikkende, doodeerlijke trip. Zoals het leven. Schoon!
November 26, 2024
Het boek begint meer de euthanasie van 62-jarige Liz. Zij strijdt al enkele jaren tegen een agressieve en ongeneeslijke kanker die nu uitgezaaid is naar haar hersenen.
Het einde van haar leven is het begin van het boek. In het verhaal gaan we de 7 dagen, de laatste dagen voor haar euthanasie, terug. De laatste dag eerst, de eerste van de zeven dagen laatst. Die zeven is er niet zomaar denk ik. Zeven is een belangrijk getal en staat o.a. ook voor rust, voltooiing, het overgaan naar een hoger niveau.
In het boek horen/lezen we de gedachtestroom van Liz. Het is alsof zij je elke dag vertelt, wie er langs komt, wat ze denkt, wie wat zegt. Er is ook de eeuwige twijfel van de tegenstrijdige gedachten. Het is als een rivier van woorden, onstuitbaar.
Het boek gaat over een afscheid, over de liefde, over een terugblik op het geleefde leven, maar dat alles komt tot de lezer in een haastig tempo. Het tempo dat er op wijst dat er geen tijd meer is, de tijd is op.
Het valt me ook op hoe "gewoon" die laatste 7 dagen zijn, gevuld met zitten in de tuin, met praten, met het spelen van Rummikub.
Geen grootse diepzinnige gedachten, geen grote levensvragen, maar enkel opschuiven naar het onvermijdelijke einde.
Echt diep geraakt heeft het boek me niet, daarom dus de "maar" 4 sterren. Ook aan het eind is het leven gewoon. Misschien blokte ik het raken ook wel bewust af. 62 is maar ééntje hoger dan 61.
Het einde van haar leven is het begin van het boek. In het verhaal gaan we de 7 dagen, de laatste dagen voor haar euthanasie, terug. De laatste dag eerst, de eerste van de zeven dagen laatst. Die zeven is er niet zomaar denk ik. Zeven is een belangrijk getal en staat o.a. ook voor rust, voltooiing, het overgaan naar een hoger niveau.
In het boek horen/lezen we de gedachtestroom van Liz. Het is alsof zij je elke dag vertelt, wie er langs komt, wat ze denkt, wie wat zegt. Er is ook de eeuwige twijfel van de tegenstrijdige gedachten. Het is als een rivier van woorden, onstuitbaar.
Het boek gaat over een afscheid, over de liefde, over een terugblik op het geleefde leven, maar dat alles komt tot de lezer in een haastig tempo. Het tempo dat er op wijst dat er geen tijd meer is, de tijd is op.
Het valt me ook op hoe "gewoon" die laatste 7 dagen zijn, gevuld met zitten in de tuin, met praten, met het spelen van Rummikub.
Geen grootse diepzinnige gedachten, geen grote levensvragen, maar enkel opschuiven naar het onvermijdelijke einde.
Echt diep geraakt heeft het boek me niet, daarom dus de "maar" 4 sterren. Ook aan het eind is het leven gewoon. Misschien blokte ik het raken ook wel bewust af. 62 is maar ééntje hoger dan 61.
June 26, 2024
Heeft me erg aangegrepen.
Knap boek!!
Knap boek!!
May 21, 2024
Poëtisch en warrig, daardoor vond ik het fascinerend maar ook soms moeilijk de aandacht erbij te houden
July 9, 2024
Aangrijpende karakterschets van een vrouw aan de rand van de dood. Zowel expliciet als impliciet loert Virginia Woolf om de hoek.
December 9, 2024
https://looneybooks79.blog/2024/12/09...
Het is vrijdag de vijfentwintigste augustus als de tweeënzestigjarige Liz in haar sterfbed ligt en rondom het bed staan haar zoon Dorian met zijn vriendin (Dingske!), een oude vriend en vriendin, een vroegere geliefde (Suz) en een zekere Marthe.
Liz koos voor euthanasie, na jarenlang gevochten te hebben tegen een tumor die intussen al overal uitgezaaid is, ook tot in haar hersenen. Toen ze hem ontdekten waren ze te laat en kon ze alleen maar afwachten tot het einde kwam. Maar ze besloot uiteindelijk de stap zelf te zetten, voor de aftakeling begint.
En dan keert het boek terug op zijn schreden en gaan we een week terug, dag per dag, in de tijd en zijn we getuige van de aanloop naar die bewuste vrijdag. Hoe Liz oude vrienden en geliefden terug tegenkomt, zelf uitnodigt en een feest voor familie en vrienden geeft.
Dit is het literaire equivalent van Christopher Nolan's Memento, waarin het verhaal zich anti-chronologisch afspeelt en wij als lezer worden meegezogen in het hoofd van de zieke Liz, als het ware zijn wij de tumor die haar doen reflecteren op haar leven en haar liefdes.
Het gebeurt niet vaak dat een boek zo weinig klikt met me, vooral in de eerste helft van het boek is er een grote afstand tussen wat ik ervan had verwacht en vooral hoe de gedachten van Liz worden verwoord. Ofwel is dat heel bewust van de auteur, die wilde aantonen dat Liz' tumor zodanig is geëvolueerd dat haar gedachten heel verward zijn ofwel is dit een voorbeeld van literatuur waar ik niks mee heb. Nochtans is de auteur, zeker na zijn vorig boek 'Ik = Cartograaf' heel populair geworden. (ik heb dat boek nog niet gelezen, maar dat staat wel nog op mijn tbr).
In de tweede helft van het boek wordt alles duidelijker, wordt het lezen van de passages ook aangenamer (persoonlijke mening) en zien we geleidelijk aan ook waarom Liz het besluit heeft genomen om te kiezen voor euthanasie, wat een heel moedige beslissing is. Hoe het ook in dit boek wordt geportretteerd is heel mooi, ontroerend en ook de ziekte die haar aftakelt wordt schrijnend hard in beeld gebracht dus het boek is geen complete flop geweest (nogmaals, persoonlijk!) want als lezer leef je hard mee met Liz, haar familie en haar vrienden.
Maar ik moet ook toegeven dat dit niet het boek was dat ik had verwacht (soms zijn verwachtingen hebben niet altijd aangeraden natuurlijk).
Het is vrijdag de vijfentwintigste augustus als de tweeënzestigjarige Liz in haar sterfbed ligt en rondom het bed staan haar zoon Dorian met zijn vriendin (Dingske!), een oude vriend en vriendin, een vroegere geliefde (Suz) en een zekere Marthe.
Liz koos voor euthanasie, na jarenlang gevochten te hebben tegen een tumor die intussen al overal uitgezaaid is, ook tot in haar hersenen. Toen ze hem ontdekten waren ze te laat en kon ze alleen maar afwachten tot het einde kwam. Maar ze besloot uiteindelijk de stap zelf te zetten, voor de aftakeling begint.
En dan keert het boek terug op zijn schreden en gaan we een week terug, dag per dag, in de tijd en zijn we getuige van de aanloop naar die bewuste vrijdag. Hoe Liz oude vrienden en geliefden terug tegenkomt, zelf uitnodigt en een feest voor familie en vrienden geeft.
Dit is het literaire equivalent van Christopher Nolan's Memento, waarin het verhaal zich anti-chronologisch afspeelt en wij als lezer worden meegezogen in het hoofd van de zieke Liz, als het ware zijn wij de tumor die haar doen reflecteren op haar leven en haar liefdes.
Het gebeurt niet vaak dat een boek zo weinig klikt met me, vooral in de eerste helft van het boek is er een grote afstand tussen wat ik ervan had verwacht en vooral hoe de gedachten van Liz worden verwoord. Ofwel is dat heel bewust van de auteur, die wilde aantonen dat Liz' tumor zodanig is geëvolueerd dat haar gedachten heel verward zijn ofwel is dit een voorbeeld van literatuur waar ik niks mee heb. Nochtans is de auteur, zeker na zijn vorig boek 'Ik = Cartograaf' heel populair geworden. (ik heb dat boek nog niet gelezen, maar dat staat wel nog op mijn tbr).
In de tweede helft van het boek wordt alles duidelijker, wordt het lezen van de passages ook aangenamer (persoonlijke mening) en zien we geleidelijk aan ook waarom Liz het besluit heeft genomen om te kiezen voor euthanasie, wat een heel moedige beslissing is. Hoe het ook in dit boek wordt geportretteerd is heel mooi, ontroerend en ook de ziekte die haar aftakelt wordt schrijnend hard in beeld gebracht dus het boek is geen complete flop geweest (nogmaals, persoonlijk!) want als lezer leef je hard mee met Liz, haar familie en haar vrienden.
Maar ik moet ook toegeven dat dit niet het boek was dat ik had verwacht (soms zijn verwachtingen hebben niet altijd aangeraden natuurlijk).
October 25, 2024
Als je sterft, komt wellicht je hele leven voorbij. Die gedachte overspoelde me bij het lezen van het eerste hoofdstuk. Dit verhaal vertelt origineel over een leven – een ongeneeslijk zieke vrouw pleegt euthanasie, en na haar dood keer je een dag terug, en weer een dag, en weer een … . Je leest wie op bezoek komt, waarom en hoe de verhoudingen zitten. Het leest als een stream of consciousness en daar ben ik écht geen fan van. Ik dacht vaak aan Milkman van Anna Burns waarin ook de ene zin op de andere volgt zonder punten of komma’s. Daar haatte ik het, maar hier werkt het echt, omdat het een supersnelle cadans oplevert, en dat is iets wat me wel ligt. De woorden zijn heel eenvoudig en elke zin geeft weer iets nieuws prijs. Knap!
Een citaat uit het boek: “Je zou het leven anders moeten kunnen leven zoals je bijvoorbeeld bij een boek even doorbladert en dan terugbladert. Je leest de hoofdstukken in omgekeerde volgorde: je zou met de dingen moeten kunnen schuiven, ermee spelen”.
Een citaat uit het boek: “Je zou het leven anders moeten kunnen leven zoals je bijvoorbeeld bij een boek even doorbladert en dan terugbladert. Je leest de hoofdstukken in omgekeerde volgorde: je zou met de dingen moeten kunnen schuiven, ermee spelen”.
August 26, 2024
Boeiend verslag over een oudere kunstenares die een euthanasie aanvraag heeft gedaan. Het bijzondere van de roman is dat de laatste week van deze Liz terugverteld wordt. Vanaf het moment dat de dokter haar wegmaakt tot het feest dat ze zeven dagen daarvoor geeft vanwege haar 62-ste verjaardag. Haar vriendin Suzzie, met wie ze een moeilijke verhouding heeft, neemt de organisatie op zich. De spanning over haar afscheid hangt sterk in de lucht, al zakt die weg naarmate het verhaal vordert. Theunissen gebruikt geen aanhalingstekens om het drama te schetsen, maar gebruikt de indirecte rede, waardoor de verschillende stemmen meer in een stroom worden opgenomen.
June 30, 2024
Ik ben mogelijk biased want ik heb Jeroen Theunissen echt heel erg graag en de boekvoorstelling was zo leuk maar damn
Damn
Ik maar denken dat ik weinig ging voelen bij dit boek vanwege mijn gewenning omtrent euthanasie BOY I WAS WRONG
Damn
Ik maar denken dat ik weinig ging voelen bij dit boek vanwege mijn gewenning omtrent euthanasie BOY I WAS WRONG
January 1, 2025
Een bijzonder boek! Je start met het einde en keert gedurende een week dag per dag terug. Een verrassend geslaagd concept dat me geboeid wist te houden van het begin tot het einde, of is het omgekeerd☺️
July 15, 2024
***(*)
Ik moest er even inkomen, wou het zelfs wegleggen op een gegeven moment, maar blij dat ik ben blijven doorlezen, want ik vond het steeds beter worden.
Ik moest er even inkomen, wou het zelfs wegleggen op een gegeven moment, maar blij dat ik ben blijven doorlezen, want ik vond het steeds beter worden.
February 24, 2025
"En ach, het leven hangt met toeval en slechte plakband aaneen." (pg. 176)
June 9, 2025
3.5 ster
June 29, 2025
Warrig maar krachtig. Poëtisch maar vermoeiend. Zoals een leven in één week. Achterstevoren.
Displaying 1 - 14 of 14 reviews