Ο αρχάγγελος των βράχων

by Μένιος Σακελλαρόπουλος

Παράλια της Μυτιλήνης, εκεί όπου το θεριό, η θάλασσα, καταπίνει ανθρώπους σκορπώντας πένθος και πόνο. Ο Ασκάν, γιατρός από το Ιράν, καταφέρνει να βγει στα βράχια από τα άγρια κύματα, έχοντας δει τη μητέρα και την αδελφή του να πνίγονται. Η ζωή τον διαλύει και του επιφυλάσσει κι άλλα δεινά. Βλέπει ανθρώπους να τον αντιμετωπίζουν σαν μίασμα, ένα σκουπίδι που πρέπει να πεταχτεί. Η Ευρυδίκη, δασκάλα στις δομές προσφύγων, του δείχνει ότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι, στηρίζοντας της γης τους κολασμένους. Ο πατέρας της, ένας αρτηριοσκληρωτικός συνταγματάρχης, τη διώχνει από το σπίτι θεωρώντας ότι τον διασύρει με τη στάση της! Τότε η ζωή σκηνοθετεί μια ιστορία που θα έκανε και τους πιο ασυγκίνητους να λυγίσουν.
Ένα θρίλερ, ένα μυστήριο με δύο δολοφονίες και δίπλα δίπλα η ψυχή, η ανθρωπιά, η απανθρωπιά, η αχαριστία, η δικαίωση, ο θρίαμβος της ζωής, με φόντο το νησί του Αρχάγγελου, της Σαπφούς, του Ελύτη, του Μυριβήλη, του Θεόφιλου.
ΕΝΑΣ ΥΜΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΤΗ ΣΑΡΩΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ, ΠΟΥ ΣΑΝ ΤΗΝ ΑΛΜΥΡΑ ΛΕΙΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΠΙΟ ΚΟΦΤΕΡΑ ΒΡΑΧΙΑ.

416 pages, Paperback

Published October 19, 2023

About the author

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος γεννήθηκε ανήσυχος, ήρεμο Σεπτέμβρη, απέναντι από μια θάλασσα, που του πέρασε τα κύματά της στο κεφάλι. Από πολύ μικρός ήθελε να πετάξει. Τα κατάφερε γρήγορα, όταν άνοιξε τα χέρια του σαν πουλί κι απογειώθηκε από την ταράτσα του σπιτιού του, σκάζοντας με το κεφάλι στο πεζούλι. Έσπασαν και τα δύο...
Από παιδάκι είχε μανία με τα σπορ, δραπετεύοντας για χάρη τους από το σπίτι. Σε κάποια από τις αποδράσεις του, τρύπωσε στο γήπεδο της Λεωφόρου και μαγεύτηκε για πάντα.
Του άρεσε πάντα να παίζει με τις λέξεις, να τις ζωγραφίζει. Ήταν η τέχνη του. Μ αυτήν έμαθε να πορεύεται. Και πριν τελειώσει το Λύκειο, τις δύσκολες μέρες του 1979, βρέθηκε στην εφημερίδα "Φως", για να προκαλέσει την αδιανόητα σιωπηλή και αναπάντεχα εμφανιζόμενη τύχη. Κι ακόμα την προκαλεί, στο ίδιο μετερίζι.
Ο πατέρας του ονειρευόταν να τον δει εισαγγελέα. Μπήκε στη Νομική Θράκης, κι ανεβοκατέβαινε πέντε χρόνια για να δουλεύει στις εφημερίδες. Είχε αποφασίσει τι θέλει στη ζωή του. Τη μαγική μυρωδιά του πιεστηρίου, αυτή που τον γοήτευε αφάνταστα.
Πέρασε ένα μικρό φεγγάρι στη "Βραδυνή", κι από το 1983 και για 12 χρόνια, ως το 1944, εργάστηκε στο "΄Εθνος" και τις "Εικόνες". Το 1992 μοίρα καλή τον οδήγησε στο MEGA (όπου παραμένει ακόμα), για να κάνει τρελή εικόνα τα κείμενά του.
Γνώρισε ακόμα τη μαγεία των ερτζιανών (ΕΡΑ, Sport FM) και το ιλουστρασιόν των περιοδικών (Active, Τριφύλλι), ενώ τα τελευταία τέσσερα χρόνια είχε την τύχη να πει τις ιστορίες του σε σπουδαστές (ΙΕΚ Ακμή).
Συνεχίζει να γράφει και να μοντάρει, να χαμογελάει και να σαρκάζει, να ταξιδεύει και να ονειρεύεται...

Reviews

[Valentini Georgopoulou · Rating 5 out of 5]

«Όπου υπάρχουν ερείπια, εκεί υπάρχει ελπίδα για κρυμμένους θησαυρούς». Αλ Ρουμί (σελίδα 217)




Σομαλοί, Ιρανοί, Αφγανοί, άνθρωποι απελπισμένοι, είχαν δώσει τις οικονομίες τους, $2.000 το κεφάλι, για ένα εισιτήριο σ’ένα φουσκωτό της κακιάς ώρας, για να μεταφερθούν από την Τουρκία στη Λέσβο. Όνειρα για μια καλύτερη ζωή και ελπίδα για ένα ευνοϊκότερο αύριο, όλα στριμώχτηκαν εκεί μέσα.




Μανιασμένη η θάλασσα, ο βοριάς λυσσομανούσε και τα τεράστια κύματα κατάφεραν να αναποδογυρίσουν το καρυδότσουφλο, οδηγώντας στο βυθό της θάλασσας αθώες ψυχές. Κλάμα, φόβος, ουρλιαχτά, σπαραχτικές κραυγές, θα λύγιζαν και την πιο ψυχρή καρδιά. Πτώματα, χαλασμένα σωσίβια, ρούχα και παπούτσια επέπλεαν πλέον στην επιφάνεια.




Ο Ασκάν, γιατρός από το Ιράν, καταφέρνει να βγει στη στεριά, έχοντας όμως δει τη μητέρα και την αδερφή του να πνίγονται. Από θαύμα σώθηκε και βρέθηκε στις διαμορφωμένες δομές της Μυτιλήνης. Η εικόνα που αντικρίζει εκεί τον καταρρακώνει. Άνθρωποι ρακένδυτοι, πεινασμένοι, με κουρελιασμένη ψυχή και τσακισμένες ελπίδες. Αθώα θύματα των περιστάσεων. Κάποιοι από αυτούς ήταν σπουδαίοι και σημαντικοί στην πατρίδα τους και ξαφνικά έγιναν ένα τίποτα. Παράσιτα, αποβράσματα, παρείσακτοι, μιάσματα, σκουπίδια που βρομούσαν και έπρεπε να πεταχτούν.




Η Ευρυδίκη Καλογρίδη, νεαρή δασκάλα στις δομές των προσφύγων, με ψυχή, καρδιά και βαθιά αγάπη για τον συνάνθρωπο, κάνει τα πάντα για να απαλύνει τον πόνο και την δυστυχία αυτών των ανθρώπων. Άνθρωποι «χτυπημένοι» από την μοίρα, άνθρωποι που μέσα σε μια στιγμή έχασαν τα πάντα. Πατρίδα, σπίτι, δουλειά, αξιοπρέπεια, βιός, μα το κυριότερο, δικά τους και αγαπημένα πρόσωπα.




Στον αντίποδα, συναντάμε ανθρώπους σαν τον πατέρα της Ευρυδίκης, τον συνταγματάρχη Αντώνη Καλογρίδη, τοξικούς, προκατειλημμένους, με μαύρη ψυχή, γεμάτους από μίσος και κακία. Ο Αντώνης θεωρεί πως η κόρη του με την στάση και τις πράξεις της, βοηθώντας τους «άπλυτους» και «βρωμιάρηδες», όπως ο ίδιος αποκαλούσε τους πρόσφυγες, τον προσβάλει και τον διασύρει. Με γνώμονα το «τι θα πει ο κόσμος, δεν θα με κάνεις ρεζίλι εσύ», δεν διστάζει να διώξει την κόρη του από το σπίτι. Όμως η μοίρα, που σκαρώνει τα πιο περίεργα και ευφάνταστα παιχνίδια, δεν θα διστάσει να στήσει ένα ακόμη, που θα κάνει και τους πιο ασυγκίνητους να λυγίσουν.




«Ο Αρχάγγελος των βράχων» είναι το 20ο βιβλίο του κ. Σακελλαρόπουλου. Ένα ταξίδι στην υπέροχη Μυτιλήνη, στο νησί της Σαπφούς, του Ελύτη, του Θεόφιλου, του Μυριβήλη και του Αρχαγγέλου. Εκεί όπου το σκοτάδι συναντά το φως, η αγάπη το μίσος και οι άγγελοι δίνουν σκληρή μάχη με τους σατανάδες. Δύσκολο το θέμα που διάλεξε ο συγγραφέας να ασχοληθεί, όμως το εγχείρημά του στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Τα κοινωνικά θέματα που θίγονται είναι: μεταναστευτικό, ρατσισμός και ξενοφοβία.




Αγαπημένη και υπέροχη η γραφή του κ.Σακελλαρόπουλου, καλοπλεγμένη πλοκή, άρτια σμιλεμένοι χαρακτήρες, αγωνία που εντείνεται μετά την αποκάλυψη δυο δολοφονιών, αφήγηση που σε παρασύρει, συναισθήματα που εναλλάσσονται, είναι τα στοιχεία που κρατούν τον αναγνώστη σε εγρήγορση και διατηρούν αμείωτο το ενδιαφέρον του μέχρι τέλους.




Το βιβλίο αυτό είναι ένας ύμνος για την ανθρωπιά, την αλληλεγγύη, την αγάπη και την βοήθεια στον συνάνθρωπο που έχει ανάγκη, ανεξαρτήτου φύλου, χρώματος, θρησκείας, γλώσσας και καταγωγής. Ένας ύμνος για την μαγική δύναμη της αγάπης και του έρωτα, που καταφέρνει να λειαίνει και τα πιο κοφτερά βράχια. Ενός έρωτα τόσο ισχυρού, που είναι ικανός να διαλύσει όλα τα εμπόδια και να ενώσει δυο διαφορετικούς κόσμους. Γιατί η αγάπη δεν κάνει διακρίσεις, δεν επιλέγει, ανθίζει και καρποφορεί ακόμη και μέσα από χαραμάδες και χαλάσματα.
10 / 10

[Γιώτα Παπαδημακοπούλου · Rating 5 out of 5]

Διαβάστε το review στο site μας:
https://www.culture21century.gr/2023/...

Είκοσι! Τόσο γίνονται φέτος τα βιβλία του αγαπημένου συγγραφέα Μένιου Σακελλαρόπουλου. Είκοσι διαφορετικά "ταξίδια", γεμάτα εικόνες, ιστορίες, μα κυρίως γεμάτα συναισθήματα, που μας έχουν προσφέρει πολλάκις τροφή για σκέψη και μας έχουν προκαλέσει να αναμετρηθούμε με τον εαυτό μας, βάζοντάς μας να φορέσουμε τα παπούτσια των εκάστοτε ηρώων, να μπούμε στη θέση τους, να μοιραστούμε τα διλήμματά τους και τελικά να αναρωτηθούμε πως θα πράτταμε αν ήμασταν εμείς στη θέση τους. Και μέσα από τέτοιες σκέψεις και προβληματισμούς, είναι που ανακαλύπτουμε μερικές φορές τα πράγματα εκείνα που έχουν πραγματικά σημασία σε τούτη τη ζωή, με τα "μαθήματα" αυτά να είναι ανεκτίμητα.

Βρισκόμαστε στη Μυτιλήνη του σήμερα, όπου ο Ασκάν, γιατρός στο επάγγελμα με καταγωγή από το Ιράν, όπως και τόσοι άλλοι συμπατριώτες του, ψάχνουν μια διέξοδο από τον πόλεμο που μαίνεται στη χώρα τους, φτάνοντας στην Ελλάδα κι από εκεί όπου έχει βάλει στόχο ο καθένας. Όμως το καράβι που μετέφερε εκείνον και την οικογένειά του βυθίζεται και ο ίδιος καταφέρνει μετά δυσκολίας να βγει στα βράχια που περιβάλλουν τις ακτές του νησιού. Ενός νησιού οι κάτοικοι του οποίοι τον αντιμετωπίζουν σαν μίασμα, τον κοιτάζουν καχύποπτα, εκτός από την Ευρυδίκη που εργάζεται ως δασκάλα στις προσφυγικές δομές κι αγκαλιάζει αυτούς τους ανθρώπους, κόντρα στα πιστεύω του αυστηρού στρατιωτικού πατέρα της, που την διώχνει απ' το σπίτι επειδή τους ντροπιάζει. Και τότε είναι που δυο φόνοι συμβαίνουν και ταράζουν το νησί, με τις ζωές όλων να μπαίνουν σε μια θανάσιμη ρουλέτα, όπου η ζωή και ο θάνατος πορεύονται πλάι πλάι, όπως το δίκαιο και το άδικο.

Αναμφίβολα, το μεταναστευτικό είναι ένα θέμα που απασχολεί τη χώρα μας, ειδικά τα τελευταία δέκα χρόνια, σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό, και μπορώ να κατανοήσω τους λόγους που κάποιοι άνθρωποι προβληματίζονται από τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει αυτό το φαινόμενο, σε όλα τα πιθανά επίπεδα, ειδικά ορισμένες περιοχές που καλούνται να σηκώσουν μεγαλύτερο "βάρος" απ' αυτό που μπορούν ν' αντέξουν, κυρίως επειδή υποστηρίζω το ότι η όποια μεταναστευτική κίνηση πρέπει να είναι ελεγχόμενη και σύμφωνη με τα όσα μπορεί να υποστηρίξει η κάθε χώρα -και νομίζω πως η δικιά μας κάπου έχει αρχίσει να γονατίζει. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει πως δεν σέβομαι την ανθρώπινη ζωή ή πως υποστηρίζω οποιαδήποτε έκφραση βίας και μίσους, πράγμα απαράδεκτο και ανεπίτρεπτο, γιατί οι άνθρωποι δεν είμαστε, ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να είμαστε, έτσι πλασμένοι.

Ο πυρήνας της ιστορίας είναι απόλυτα σύγχρονος και θίγει ζητήματα που αποτελούν αγκάθια για την ελληνική κοινωνία και τους ανθρώπους αυτής, που πολλές φορές κυριεύονται από την ξενοφοβία τους, με αποτέλεσμα να τυφλώνονται, η κρίση τους να θολώνει και να μην μπορούν να έχουν μια ξεκάθαρη εικόνα της αλήθειας, συγχέοντας πρόσωπα, καταστάσεις, ιδεολογίες και ιδεοληψίες, όλα μαζί, σε ένα κουβάρι, την άκρη του οποίου είναι δύσκολο να βρεις και να το ξεμπλέξεις, καταλήγοντας πολλές φορές, στην προσπάθειά σου αυτή, να το μπερδεύεις ακόμα περισσότερο. Κι εκεί είναι που έρχεται να προστεθεί το θρίλερ δύο φόνων που καθιστούν την αφήγηση ακόμα πιο τρομακτική, ακόμα πιο άγρια κι ανεξέλεγκτη, κορυφώνοντας συνεχώς την αγωνία μας και κάνοντάς μας να αναρωτιόμαστε αν μπορεί να μείνει τίποτα όταν έχεις χάσει την ψυχή σου.

Βαθιά ανθρώπινο και τρομερά ειλικρινές, το νέο μυθιστόρημα του Μένιου Σακελλαρόπουλου είναι γροθιά στο στομάχι, το οποίο νιώθεις να σφίγγεται όλο και περισσότερο, όσο πιο πολύ βαθαίνεις στην ιστορία που σου συστήνει, της οποίας πρωταγωνιστής θα μπορούσες να είσαι κάλλιστα εσύ, αν τα πράγματα στη ζωή σου είχαν έρθει λίγο διαφορετικά και είχες κληθεί αναγκαστικά να αντιμετωπίσεις καταστάσεις που ξεπερνούν τα όρια και που κάνουν την ηθική και την λογική κρίση ν' ακροβατούν σε ένα τεντωμένο σχοινί. Δεν θέλω να αναπτύξω περισσότερο την πλοκή του βιβλίου, καθώς θεωρώ πως θα πρέπει να την ακολουθήσει κανείς όσο πιο ανεπηρέαστος γίνεται, έτσι ώστε να πορευτεί σύμφωνα με τα δικά σου συναισθήματα, να κρίνει με τη δική του ψυχή και τελικά ν' αποφασίσει αν θέλει να γίνει λίγο καλύτερος, επιλέγοντας την αγάπη σε έναν κόσμο που φαίνεται να ετοιμάζεται να κυριευτεί από το μίσος.

[KIRIAKI(Dominica Amat) · Rating 3 out of 5]

Πρώτη δημοσίευση εδώ: https://www.dominicamat.gr/2023/11/bl...

Βαθμολογία 3.5/5

Άν καί δεν ανήκω στο φανατικό αναγνωστικό κοινό του συγγραφέα Μένιου Σακελλαρόπουλου, δεν παύει να μην ''εκμεταλλεύομαι'' κάθε ευκαιρία που μου δίνεται για ανάγνωση κάποιου βιβλίου του. Αυτό ίσως να οφείλεται στον τρόπο που ο συγγραφέας επιλέγει να αναδείξει ποικίλα κοινωνικά ζητήματα, τα οποία μας αφορούν σε μικρότερο, ή, μεγαλύτερο βαθμό όλους κι όλες μας. Έχει μία αμεσότητα ο λόγος του που καθιστά τα βιβλία του ευνόητα καί αρκετά καλογραμμένα, με αποτέλεσμα να περνάω καλά διαβάζοντάς τα καί να μην σκέφτομαι με αγανάκτηση το πότε θα τελειώσουν... Από τις εκδόσεις Ψυχογιός κυκλοφόρησε πρόσφατα καί το νέο του κοινωνικό μυθιστόρημα, με τίτλο ''Ο αρχάγγελος των βράχων''. Ένα μυθιστόρημα πιο επίκαιρο καί ταιριαστό από ποτέ.

''Παράλια της Μυτιλήνης, εκεί όπου το θεριό, η θάλασσα, καταπίνει ανθρώπους σκορπώντας πένθος και πόνο. Ο Ασκάν, γιατρός από το Ιράν, καταφέρνει να βγει στα βράχια από τα άγρια κύματα, έχοντας δει τη μητέρα και την αδελφή του να πνίγονται. Η ζωή τον διαλύει και του επιφυλάσσει κι άλλα δεινά. Βλέπει ανθρώπους να τον αντιμετωπίζουν σαν μίασμα, ένα σκουπίδι που πρέπει να πεταχτεί. Η Ευρυδίκη, δασκάλα στις δομές προσφύγων, του δείχνει ότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι, στηρίζοντας της γης τους κολασμένους. Ο πατέρας της, ένας αρτηριοσκληρωτικός συνταγματάρχης, τη διώχνει από το σπίτι θεωρώντας ότι τον διασύρει με τη στάση της! Τότε η ζωή σκηνοθετεί μια ιστορία που θα έκανε και τους πιο ασυγκίνητους να λυγίσουν.'' (Περίληψη οπισθοφύλλου)

Το μεταναστευτικό ζήτημα αποτελεί ένα επώδυνο ''αγκάθι'' της σύγχρονης εποχής. Καραβάνια με απελπισμένους ανθρώπους, που είτε τράπηκαν σε φυγή λόγω πολέμου στις χώρες τους, είτε αναγκάστηκαν να φύγουν από τον τόπο τους -ένεκα μεγάλων οικονομικών προβλημάτων- με απώτερο σκοπό την επιβίωση καί μία καλύτερη ζωή για εκείνους καί τις οικογένειές τους, καταφθάνουν τόσο στην χώρα μας, όσο καί σε άλλες χώρες του εξωτερικού. Όλο αυτό, όμως, δεν παύει να επιφέρει κάποια προβλήματα καί να διαταράσσονται οι όποιες ισορροπίες. Για να μην υπάρξουν, τυχόν, παρεξηγήσεις, θα εξηγήσω ευθύς αμέσως τι εννοώ.

- Αρχικά, να πω πως υποστηρίζω την άποψη πως όλοι μα όλοι οι άνθρωποι έχουν ίσα δικαιώματα καί δη σε μία ευτυχισμένη καί αξιοπρεπή ζωή. Όπως καί το γεγονός πως η καταγωγή, το φύλο, η θρησκεία, κλπ. δεν συμβαδίζουν με το αν ένας άνθρωπος είναι καλός, ή, όχι. Παντού καί πάντα θα υπάρχουν καλοί καί κακοί άνθρωποι. Κανείς δεν είναι ανώτερος του άλλου.

- Δεύτερον, καλώς, ή, κακώς, κάποιοι άνθρωποι έχουν μεγαλώσει με προκατάληψη καί φόβο για καθετί ξένο καί διαφορετικό από εκείνους. Μπορώ να το κατανοήσω ως έναν βαθμό, αλλά θα μου επιτρέψετε να μην μπορώ να το δικαιολογήσω. Όπως δεν μπορώ να δεχθώ/ανεχθώ ακραίες συμπεριφορές όπως είναι η βία καί ο ρατσισμός προς όλους τους ανθρώπους καί δη προς εκείνους που έχουν περάσει μέσα απ'όλη αυτήν την δίνη...

- Τρίτον, θεωρώ πως πρέπει να υπάρξει μία λύση που να ικανοποιεί όλους κι όλες. Τί θέλω να πω; Κάθε χώρα να αναλαμβάνει να φιλοξενήσει με τον ορθό τρόπο όλους αυτούς τους ανθρώπους καί να προσφέρει μία ποιότητα ζωής ικανοποιητική τόσο για τον γηγενή πληθυσμό, όσο καί για τους μετανάστες/πρόσφυγες. Να έχει ως στόχο να στηρίζει τον αριθμό ανθρώπων που μπορεί να ''αντέξει''. Να μην αναλαμβάνει όλο το βάρος μόνο η μία, αλλά καί οι λοιπές χώρες να το επωμίζονται βάσει των όποιων δυνατοτήτων τους. Θέλουμε να προστατέψουμε τους ανθρώπους κι όχι να τους ''βυθίσουμε'' ακόμα πιο βαθειά μέσα στην απελπισία.

Όχι, δεν κάνω καμία πολιτική προπαγάνδα! Δεν είναι το στυλ μου καί δεν με ενδιαφέρει να το ξεκινήσω τώρα, μα όλα τα παραπάνω είναι σκέψεις που γεννήθηκαν στο μυαλό μου διαβάζοντας το παρόν βιβλίο. Ένα βιβλίο που μιλάει για τον έρωτα που δεν γνωρίζει χρώμα, σύνορα, καταγωγή καί θρησκεία. Για την ανάγκη για επιβίωση καί αποδοχή από τους γύρω μας. Κι όλα αυτά μέσα από ένα σκηνικό γεμάτο από αγωνία, σκηνές θρίλερ, ανθρωπιά, δικαιοσύνη, αχαριστία, ευγνωμοσύνη καί την σκέψη που υμνεί τον άνθρωπο καί την δύναμη της ψυχής...
Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

[Maria Chef · Rating 4 out of 5]

Πολύ ωραίο βιβλίο με επίκαιρη και ενδιαφέρουσα πλοκή. Πιστεύω ότι αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα της προσφυγιάς και του ρατσισμού από τη μια και από την άλλη την ανθρωπιά και την ανιδιοτέλεια της προσφοράς από την άλλη.

[Eve Neocleous · Rating 3 out of 5]

Καλή η πέννα του συγγραφέα αλλά παιδιάστικη η προσέγγιση αυτού του τόσο σοβαρού θέματος όπως το μεταναστευτικό

[Vassiliadi · Rating 3 out of 5]

Δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα. Κάπου σκαλωνε η ανάγνωση. Δεν ήταν τόσο αληθοφανές. Σε πολλά σημεία η πραγματικότητα είναι ωραιοποιημενη.

[Αμαλία Μοιρασγετή · Rating 4 out of 5]

Διαπραγματεύεται το μεταναστευτικό, ένα θέμα δύσκολο. Η προσέγγιση είναι κυρίως η ανθρώπινη πλευρά μιας κοινωνίας. Προσπαθεί να αναδείξει ότι πέρα από τους σκληρούς ανθρώπους, σε μία κοινωνία υπάρχουν και οι Άνθρωποι με Α, που κόντρα σε κάθε τοξικές συμπεριφορές είναι εκεί να αγκαλιάσουν και να βοηθήσουν τον συνάνθρωπο. Έβαλα 4* διότι δεν κρύβει τις αλήθειες και σε κάνει να στοχαστεις τελικά τι άνθρωποι είμαστε ?

[Christina Diavati · Rating 3 out of 5]

Ένα βιβλίο που σε κρατάει μέσα στην ιστορία και έχει αρκετά καλά σημεία, αλλά κάτι του έλειπε για να με ενθουσιάσει πλήρως.
Η πλοκή και οι χαρακτήρες ήταν ικανοποιητικοί, όμως δεν ένιωσα να υπάρχει η “πίεση” ή η ένταση που κάνει μια ιστορία να ξεχωρίζει.
Συνολικά καλό, αλλά δεν άφησε έντονο αποτύπωμα.