What do you think?
Rate this book
Δύο μάνες
Χαρακτηριστικό δείγμα του πρωτότυπου -και πρωτοποριακού για την εποχή του- τρόπου με τον οποίο ο Ουναμούνο έκανε λογοτεχνία, η νουβέλα "Δύο μάνες" είναι ένα από τα γοητευτικότερα και πιο ανοιχτά σε αναγνώσεις αφηγήματά του. Η κεντρική ηρωίδα της, η Ρακέλ, αποτελεί έναν από τους πιο δυνατούς χαρακτήρες που βγήκαν ποτέ από την πένα του μεγάλου Ισπανού κλασικού. «Μοιραία γυναίκα» και πανούργα μέγαιρα, «μαύρη χήρα» και ιδιότυπη φεμινίστρια, η Ρακέλ, γήινη όσο και απόκοσμη, είναι τόσο μυστηριώδης που ώρες ώρες φαντάζει σαν μορφή βγαλμένη από τη λογοτεχνία του φανταστικού, και ειδικότερα της Παρακμής του "fin de siecle". Και όμως, ο αινιγματικός αυτός χαρακτήρας, που ασκεί στον αναγνώστη την ίδια σαγήνη με την οποία ρουφά, σαν θηλυκό βαμπίρ, τη βούληση του συντρόφου της, ενός πάλαι ποτέ δον Ζουάν, μας κάνει να προβληματιζόμαστε τόσο για διαχρονικά ερωτήματα, όπως το πώς μπορεί να ξεπεράσει ο άνθρωπος τη φθαρτή του φύση, όσο και για θέματα που ανήκουν στη ζέουσα ανοιχτή συζήτηση σχετικά με τους επιβεβλημένους ρόλους των φύλων και την ίδια την έμφυλη ταυτότητα. Και όλα αυτά, δια χειρός ενός συγγραφέα των αρχών μόλις του 20ού αιώνα.
«Ο φτωχός Χουάν, χωρίς το «δον» πλέον, έτρεμε ανάμεσα στις δύο γυναίκες, ανάμεσα στον άγγελο λυτρωτή και τον δαίμονά του. Πίσω του είχε τη Ρακέλ, και μπροστά του, την Μπέρτα, και τον έσπρωχναν και οι δύο. Προς τα πού; Εκείνος διαισθανόταν ότι τον έσπρωχναν στον χαμό του. Θα χανόταν μέσα τους και εξαιτίας τους. Τραβώντας τον καθεμία προς το μέρος της, τον έσκιζαν σιγά σιγά στα δύο. Ένιωθε σαν εκείνο το παιδί που διεκδικούσαν οι δύο μάνες ενώπιον του Σολομώντα, μόνο που δεν ήξερε ποια απ' τις δύο, η Ρακέλ ή η Μπέρτα, τον ήθελε ακέραιο προς χάριν της άλλης και ποια ήθελε να τον μοιράσουν κι ας πέθαινε.»
Περιεχόμενα
Δυο μάνες
Επίμετρο: Δήμητρα Παπαβασιλείου
Εργοβιογραφία
«Ο φτωχός Χουάν, χωρίς το «δον» πλέον, έτρεμε ανάμεσα στις δύο γυναίκες, ανάμεσα στον άγγελο λυτρωτή και τον δαίμονά του. Πίσω του είχε τη Ρακέλ, και μπροστά του, την Μπέρτα, και τον έσπρωχναν και οι δύο. Προς τα πού; Εκείνος διαισθανόταν ότι τον έσπρωχναν στον χαμό του. Θα χανόταν μέσα τους και εξαιτίας τους. Τραβώντας τον καθεμία προς το μέρος της, τον έσκιζαν σιγά σιγά στα δύο. Ένιωθε σαν εκείνο το παιδί που διεκδικούσαν οι δύο μάνες ενώπιον του Σολομώντα, μόνο που δεν ήξερε ποια απ' τις δύο, η Ρακέλ ή η Μπέρτα, τον ήθελε ακέραιο προς χάριν της άλλης και ποια ήθελε να τον μοιράσουν κι ας πέθαινε.»
Περιεχόμενα
Δυο μάνες
Επίμετρο: Δήμητρα Παπαβασιλείου
Εργοβιογραφία
96 pages, Paperback
Published November 1, 2023
1 person is currently reading
17 people want to read
About the author
Miguel de Unamuno
939 books1,073 followersMiguel de Unamuno y Jugo was born in the medieval centre of Bilbao, Basque Country, the son of Félix de Unamuno and Salomé Jugo. As a young man, he was interested in the Basque language, and competed for a teaching position in the Instituto de Bilbao, against Sabino Arana. The contest was finally won by the Basque scholar Resurrección María de Azcue.
Unamuno worked in all major genres: the essay, the novel, poetry and theatre, and, as a modernist, contributed greatly to dissolving the boundaries between genres. There is some debate as to whether Unamuno was in fact a member of the Generation of '98 (an ex post facto literary group of Spanish intellectuals and philosophers that was the creation of José Martínez Ruiz — a group that includes Antonio Machado, Azorín, Pío Baroja, Ramón del Valle-Inclán, Ramiro de Maeztu and Ángel Ganivet, among others).
In addition to his writing, Unamuno played an important role in the intellectual life of Spain. He served as rector of the University of Salamanca for two periods: from 1900 to 1924 and 1930 to 1936, during a time of great social and political upheaval. Unamuno was removed from his post by the government in 1924, to the protest of other Spanish intellectuals. He lived in exile until 1930, first banned to Fuerteventura (Canary Islands), from where he escaped to France. Unamuno returned after the fall of General Primo de Rivera's dictatorship and took up his rectorship again. It is said in Salamanca that the day he returned to the University, Unamuno began his lecture by saying "As we were saying yesterday, ...", as Fray Luis de León had done in the same place four centuries before, as though he had not been absent at all. After the fall of Rivera's dictatorship, Spain embarked on its second Republic, a short-lived attempt by the people of Spain to take democratic control of their own country. He was a candidate for the small intellectual party Al Servicio de la República.
The burgeoning Republic was eventually squashed when a military coup headed by General Francisco Franco caused the outbreak of the Spanish Civil War. Having begun his literary career as an internationalist, Unamuno gradually became a convinced Spanish nationalist, feeling that Spain's essential qualities would be destroyed if influenced too much by outside forces. Thus for a brief period he actually welcomed Franco's revolt as necessary to rescue Spain from radical influence. However, the harsh tactics employed by the Francoists in the struggle against their republican opponents caused him to oppose both the Republic and Franco.
As a result of his opposition to Franco, Unamuno was effectively removed for a second time from his University post. Also, in 1936 Unamuno had a brief public quarrel with the Nationalist general Millán Astray at the University in which he denounced both Astray and elements of the Francoist movement. He called the battle cry of the rightist Falange movement—"Long live death!"—repellent and suggested Astray wanted to see Spain crippled. One historian notes that his address was a "remarkable act of moral courage" and that he risked being lynched on the spot. Shortly afterwards, he was placed under house arrest, where he remained, broken-hearted, until his death ten weeks later.[1]
Unamuno worked in all major genres: the essay, the novel, poetry and theatre, and, as a modernist, contributed greatly to dissolving the boundaries between genres. There is some debate as to whether Unamuno was in fact a member of the Generation of '98 (an ex post facto literary group of Spanish intellectuals and philosophers that was the creation of José Martínez Ruiz — a group that includes Antonio Machado, Azorín, Pío Baroja, Ramón del Valle-Inclán, Ramiro de Maeztu and Ángel Ganivet, among others).
In addition to his writing, Unamuno played an important role in the intellectual life of Spain. He served as rector of the University of Salamanca for two periods: from 1900 to 1924 and 1930 to 1936, during a time of great social and political upheaval. Unamuno was removed from his post by the government in 1924, to the protest of other Spanish intellectuals. He lived in exile until 1930, first banned to Fuerteventura (Canary Islands), from where he escaped to France. Unamuno returned after the fall of General Primo de Rivera's dictatorship and took up his rectorship again. It is said in Salamanca that the day he returned to the University, Unamuno began his lecture by saying "As we were saying yesterday, ...", as Fray Luis de León had done in the same place four centuries before, as though he had not been absent at all. After the fall of Rivera's dictatorship, Spain embarked on its second Republic, a short-lived attempt by the people of Spain to take democratic control of their own country. He was a candidate for the small intellectual party Al Servicio de la República.
The burgeoning Republic was eventually squashed when a military coup headed by General Francisco Franco caused the outbreak of the Spanish Civil War. Having begun his literary career as an internationalist, Unamuno gradually became a convinced Spanish nationalist, feeling that Spain's essential qualities would be destroyed if influenced too much by outside forces. Thus for a brief period he actually welcomed Franco's revolt as necessary to rescue Spain from radical influence. However, the harsh tactics employed by the Francoists in the struggle against their republican opponents caused him to oppose both the Republic and Franco.
As a result of his opposition to Franco, Unamuno was effectively removed for a second time from his University post. Also, in 1936 Unamuno had a brief public quarrel with the Nationalist general Millán Astray at the University in which he denounced both Astray and elements of the Francoist movement. He called the battle cry of the rightist Falange movement—"Long live death!"—repellent and suggested Astray wanted to see Spain crippled. One historian notes that his address was a "remarkable act of moral courage" and that he risked being lynched on the spot. Shortly afterwards, he was placed under house arrest, where he remained, broken-hearted, until his death ten weeks later.[1]
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
November 27, 2023
Πριν συλλάβει την ιδέα της παρθένου – μητέρας και δημιουργήσει μία από τις πιο εμβληματικές περσόνες των ισπανικών γραμμάτων, τη «Θεία Τούλα» (1921), ο Μιγέλ ντε Ουναμούνο είχε, με τη νουβέλα του «Δύο Μάνες» (1920), ψυχογραφήσει μιαν άλλη μητέρα, το ίδιο αφοσιωμένη στη μητρότητα, έστω κι αν δεν μπορούσε να αποκτήσει δικά της παιδιά· πρόκειται για τη Ρακέλ, λογοτεχνική ηρωίδα που παραπέμπει στη Ραχήλ (τη στείρα γυναίκα του Ιακώβ) της Παλαιάς Διαθήκης, που, αποφασισμένη να γίνει μητέρα, στρέφει τον σύντροφό της (Χουάν) σε μιαν άλλη γυναίκα (Μπέρτα). Κι εκείνος, ανήμπορος να αντιπαρατεθεί στην ισχυρή βούλησή της, υποτάσσεται, ώσπου τελικά καταλήγει έρμαιο των κελευσμάτων δύο μητέρων (μιας βιολογικής και μιας θετής), που καθεμιά τους διεκδικεί τον άμοιρο Χουάν το ίδιο αποφασιστικά, όπως ακριβώς το παιδί, στον Κύκλο με την κιμωλία του Μπρεχτ.
Ο ρόλος των δύο φύλων, η κτητικότητα στις ανθρώπινες σχέσεις και η μητρότητα ως άνευ όρων αγάπη σε μια κλασική «νιβόλα» του Ουναμούνο.
Ο ρόλος των δύο φύλων, η κτητικότητα στις ανθρώπινες σχέσεις και η μητρότητα ως άνευ όρων αγάπη σε μια κλασική «νιβόλα» του Ουναμούνο.
January 5, 2024
Οι Δύο Μάνες είναι ένα μικρό κόσμημα με έντονες βιβλικές παραπομπές και μια αρχετυπική ηρωίδα, τη Ρακέλε, μια νέα Ραχήλ, στείρα όπως η σύζυγος του Ιακώβ της Παλαιάς Διαθήκης, δαιμόνια όπως η Λίλιθ, η πρώτη σύζυγος του Αδάμ. Στη "νιβόλα" αυτή, ο Μιγκέλ δε Ουναμούνο, ο γνωστός Βάσκος ποιητής, μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, δοκιμιογράφος και φιλόσοφος, ένα χρόνο πριν πλάσει τον εμβήματικό χαρακτήρα της "Θείας Τούλας", δημιουργεί τη Ρακέλε, μια χήρα γυναίκα ικανή για τα πάντα προκειμένου να αποκτήσει ένα παιδί. Έρμαιο στα χέρια της Ρακέλε, ο νεαρός εραστής της δον Χουάν (ουδεμία σχέση ως χαρακτήρας με τον πασίγνωστο συνονόματό του), δέχεται εξαιτίας της επιμονή της να παντρευτεί τη Μπέρτα, μια όμορφη κοπέλα, προκειμένου η Ρακέλε να "αποκτήσει" ένα παιδί. Πνευματική μητέρα-νονά πια του μωρού που φέρει το όνομά της, η Ρακέλε δε θα διστάσει μπροστά σε τίποτα προκειμένουν να το αποσπάσει από τους γονείς που το έφεραν στον κόσμο.
Το μητρικό ένστικτο ως κινητήριος δύναμη τόσο του Καλού όσο και του Κακού και η ανάγκη για μητρική αγκαλιά, η σαγήνη και η εξαπάτηση, η χειραγώγηση και ο εκβιασμός, η αγάπη ως αδυναμία αυτού που αγαπά και ως όπλο στα χέρια αυτού που βλέπει τον εραστη ως πιόνι, η ερωτική και γονεική κτητικότητα είναι τα θέματα που ο Ουναμούνο θίγει μέσα σε μόλις 50 σελίδες. Τη "νιβόλα" συνοδεύει το ενδιαφέρον επίμετρο της μεταφράστριας Δήμητρας Παπαβασιλείου.
Το μητρικό ένστικτο ως κινητήριος δύναμη τόσο του Καλού όσο και του Κακού και η ανάγκη για μητρική αγκαλιά, η σαγήνη και η εξαπάτηση, η χειραγώγηση και ο εκβιασμός, η αγάπη ως αδυναμία αυτού που αγαπά και ως όπλο στα χέρια αυτού που βλέπει τον εραστη ως πιόνι, η ερωτική και γονεική κτητικότητα είναι τα θέματα που ο Ουναμούνο θίγει μέσα σε μόλις 50 σελίδες. Τη "νιβόλα" συνοδεύει το ενδιαφέρον επίμετρο της μεταφράστριας Δήμητρας Παπαβασιλείου.
August 8, 2024
Μια αρκετά ενδιαφέρουσα νουβέλα, με έναν από τους πιο δυναμικούς γυναικείους χαρακτήρες που έχω συναντήσει στη λογοτεχνία, με πολλές βιβλικές (αδιάφορες), κοινωνικές και περί σχέσεων (εξαιρετικά ενδιαφέρουσες) αναφορές
November 8, 2023
Era interesante ver las similitudes entre Dos Madres y la historia de Raquel y Jacobo en la biblia.
May 29, 2024
Μικρό σε έκταση. Μια ιστορία που σε βάζει σε σκέψεις.
August 3, 2025
Τι να πούμε για αυτόν τον άνθρωπο και για το τι μπορεί να δώσει η γραφή του...
Displaying 1 - 7 of 7 reviews