Probleem is dat Boissevain niet zo goed kan schrijven. Het zijn losse herinneringen zonder verband of structuur, op de toon die zichzelf als kind beschrijft en beschouwt als zijnde een volwassene. Wel is hij BN'er met een bijzondere jeugd. Dat maakt nieuwsgierig. Wat hij over Ruigoord schrijft, wist ik wel zo'n beetje van wat ik ervan zag als ik er in de jaren zeventig op de racefiets er in de buurt was. Leuk om doorheen te rijden, maar je moest er niet wonen. Hippies doen niet zo aan rust, reinheid en regelmaat, ook niet in de opvoeding. Boisevain is goed terechtgekomen, hoe het zijn lotgenoten is vergaan wordt niet vermeld.