What do you think?
Rate this book
Τελεία
«...είμαι επιρρεπής στα λάθη. Λες και τα κάνω επίτηδες. Δεν μου αρέσει που υποπίπτω σε αυτά αλλά είναι καλό σημάδι που συμβαίνουν. Δεικνύουν μια ειλικρίνεια αυθόρμητη που από μόνος μου δεν μπορώ να εκφράσω και να διαπιστώσω. Έρχονται λοιπόν τα λάθη για να αποδώσουν δικαιοσύνη. Δεν θέλω να σταματήσω να τα κάνω. Η τελειότητα με τρομάζει και με αγχώνει. Μου κόβει το οξυγόνο που μου αναλογεί.»
Υπάρχει ένα σημείο, ένα μοναδικό σημείο, από όπου ξεκινούν όλα ή που καταλήγουν όλα. Ένα σημείο που ορίζει την αρχή ή το τέλος. Μία κουκίδα απειροελάχιστα μικρή που είναι πολύ μακριά ή πολύ κοντά. Μια τελεία σε ένα σχέδιο. Κάποιες φορές δεν φαίνεται καν και πρέπει να την αναζητήσουμε, όπως κι όλα αυτά που μας απασχολούν. Ένας νέος άντρας αποφασίζει κάποια στιγμή να παραμείνει μόνος στο σπίτι του και ξεσπάει για όλα αυτά που τον βασανίζουν, διεκδικώντας για ακόμα μια φορά τον εαυτό του, τη θέση του στον κόσμο και κάποιες απαντήσεις, με την ελπίδα, όταν βγει, να βρεθεί σε έναν καλύτερο κόσμο. Αναρωτιέται «Τι είναι η ζωή μας μπροστά στην εικόνα που θέλησε κανείς για εμάς;» Η απάντηση, αν υπάρχει, βρίσκεται μόνο εκεί. Σε αυτό το σημείο.
Υπάρχει ένα σημείο, ένα μοναδικό σημείο, από όπου ξεκινούν όλα ή που καταλήγουν όλα. Ένα σημείο που ορίζει την αρχή ή το τέλος. Μία κουκίδα απειροελάχιστα μικρή που είναι πολύ μακριά ή πολύ κοντά. Μια τελεία σε ένα σχέδιο. Κάποιες φορές δεν φαίνεται καν και πρέπει να την αναζητήσουμε, όπως κι όλα αυτά που μας απασχολούν. Ένας νέος άντρας αποφασίζει κάποια στιγμή να παραμείνει μόνος στο σπίτι του και ξεσπάει για όλα αυτά που τον βασανίζουν, διεκδικώντας για ακόμα μια φορά τον εαυτό του, τη θέση του στον κόσμο και κάποιες απαντήσεις, με την ελπίδα, όταν βγει, να βρεθεί σε έναν καλύτερο κόσμο. Αναρωτιέται «Τι είναι η ζωή μας μπροστά στην εικόνα που θέλησε κανείς για εμάς;» Η απάντηση, αν υπάρχει, βρίσκεται μόνο εκεί. Σε αυτό το σημείο.
162 pages, Paperback
First published July 20, 2023
9 people are currently reading
301 people want to read
About the author
Αλέξανδρος Κάσσης
3 books108 followersΟ Αλέξανδρος Κάσσης ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Το 2015 εκδόθηκε το πρώτο του βιβλίο με τίτλο
Φύγαμε!
(εκδόσεις Γαβριηλίδης) και το 2021 το δεύτερο με τίτλο
Όσα απέμειναν από τους εραστές
(εκδόσεις Πνοή). Το
·
είναι το τρίτο του βιβλίο.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 58 reviews
May 9, 2025
Τον τελευταίο χρόνο τα περισσότερα άτομα στη βιβλιοφιλική κοινότητα υφίστανται την ανηλεή διαφήμιση του συγκεκριμένου πονήματος, προτάσεις του συγγραφέα του βιβλίου στο goodreads, μηνύματα με προτροπές να διαβασουμε την Τελεία, έως και λανσάρισμα με μπλουζάκια με το υποτίθεται, υπέροχο εξώφυλλο (μια πράσινη τελεία).
Πέρα από το γεγονός ότι όλα αυτά είναι απωθητικά όταν γίνονται, σε τέτοιο βαθμό, από κάποιον που αξιώνει τον τίτλο του λογοτέχνη, αφού διαδίδουν μια λογική εμπορευματοποίησης της τέχνης, το ίδιο το βιβλίο είναι χαζότατο, κακογραμμένο και, όπως θα δείξω παρακάτω με συγκεκριμένα χωρία, χωρίς ίχνος λογοτεχνικότητας.
Κατά τη γνώμη μου, ο συγγραφέας θα έπρεπε να είχε τυπώσει μόνο μερικά αντίτυπα για να το μοιράσει σε φίλους του και όχι να το διαφημίζει ως λογοτεχνικό έργο.
Αλλά ας προχωρήσουμε στην ανάλυση. Το πρώτο πράγμα που πρόσεξα αρχίζοντας να διαβάζω το βιβλίο, εντύπωση που επαληθεύτηκε μετά την ολοκλήρωσή του, είναι πως δεν πρόκειται για μυθιστόρημα. Αυτός ο χαρακτηρισμός είναι αυθαίρετος και πέρα ως πέρα λανθασμένος. Το βιβλίο δεν διαθέτει πλοκή και δεν έχει επινοημένους χαρακτήρες. Είναι αρκετά ξεκάθαρο ότι τα λεγόμενα του αφηγητή ταυτίζονται με το πρόσωπο του συγγραφέα και εκφράζουν προσωπικές του απόψεις και όχι κάποια επινοημένη ιστορία. Εμφανής επίσης είναι η απουσία λογοτεχνικής γλώσσας, χαρακτηριστικό για το οποίο θα παραθέσω συγκεκριμένα αποσπάσματα παρακάτω.
Και ενώ υπάρχουν πολλά βιβλία στη λογοτεχνική ιστορία που μπορεί να έχουν μέρος των χαρακτηριστικών που αναφέρω ως αντιβαίνοντα στον ορισμό του μυθιστορήματος, το συγκεκριμένο βιβλίο δεν εμπεριέχει άλλα κομβικά στοιχεία που θα μπορούσαν να το τοποθετήσουν στην ίδια κατηγορία με αυτά (κάποιο κεντρικό βάρος νοήματος, διαπραγμάτευση υπαρξιακών θεμάτων κ.ο.κ) αντιθέτως, βρίθει κοινοτοπιών και αντιφάσεων. Στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να χαρακτηριστεί ως υβριδιακό memoir ή, επιτυχέστερα, κακό βιβλίο αυτοβοήθειας.
Ακόμα και η προσπάθεια διακειμενικότητας γίνεται άγαρμπα. Τα παρατιθέμενα χωρία από στίχους ή βιβλία πολλές φορές δεν έχουν άμεση σχέση με το κείμενο και φαίνονται απλώς φυτεμένα χωρίς λόγο μέσα στις παραγράφους. Κάποιες φορές πρόκειται για αυτούσια χωρία από βιβλία που ο συγγραφέας πετάει εντός του κειμένου χωρίς εισαγωγικά (η αλήθεια είναι πως δεν χρειάζονται γιατί είναι κάτι παραπάνω από έκδηλη η διαφορά των λογοτεχνικών χωρίων που παραθέτει με την δική του άστοχη πρόζα)
Το βιβλίο ξεκινά με το αφελέστατο και άνευ ουσίας "εύρημα " της παρακολούθησης του...ταβανιού από τον "'ηρωα" που αποφασίζει να μην πάει για μια μέρα στη δουλειά του. Τα παρακατω δεν αποτελούν κάποια σπουδαία περιπαικτική πρόζα τύπου Τρίστραμ Σάντι ούτε τη μεστή νοήματος δωρική πρόζα του Χέμινγουεϊ. Συνιστούν απλώς αερολογίες.
Παραθέτω τα χωρία που το ταβάνι αναφέρεται ξανά και ξανά, σε σημείο που ο αναγνώστης δεν έχει παρά να ξεσπάσει σε γέλια για την κακοτεχνία και την αφέλεια του εγχειρήματος, αφού δεν πρόκειται για κάποια φιλοσοφική ιδέα, ή κάτι αξιόλογο νοηματικά, για να μπορεί να στηρίξει σε αυτό όλο το βιβλίο:
"Η τόλμη της πράξης μου αυτής μού δινει τη σπάνια ευκαιρία να γίνω μάρτυρας μιας μαγικής εικόνας. Αυτής του ταβανιού. Το παρατηρώ για ώρα (...) Πόσοι άραγε το έχουν πραγματικά παρατηρήσει; Αναρωτιέμαι. Ίσως να είμαι ο πρώτος"
"Συνεχίζω να κοιτάω το ταβάνι με προσοχή", "Συνεχίζω να έχω το βλέμμα μου καρφωμένο στο ταβάνι"
"Στο ίδιο σημείο μιας επιφάνειας τέσσερα επί τέσσερα. Ίσως και μικρότερης. Ίσως και μεγαλύτερης. Δεν έχει σημασία, αλλά ωστόσο κάνω αυτή την αυθόρμητη σκέψη σε μια προσπάθεια να ορίσω το μέγεθός της. Έτσι, χωρίς λόγο (κάπως έτσι εκτυλίσσονται όλοι οι ανάξιοι συλλογισμοί με τους οποίους καταπιάνεται ο αφηγητής)
"Συνεχίζω να κοιτάω το ταβάνι. Νιώθω ήδη σοφότερος"
"Το ταβάνι πλέον μοιάζει οικείο"
"Η λευκή επιφάνεια απέναντί μου (σημείωση: εννοεί ξανά το ταβάνι), επιμένει να παίζει τα παιχνίδια της (αγγίζει πια τα όρια του παραληρήματος όλο αυτό το μοτίβο)
"Νιώθω να χάνεται αυτή η μαγική ατμόσφαιρα που έχει δημιουργηθεί ανάμεσα σε μένα και το ταβάνι"
"Συνεχίζω να κοιτάω το ταβάνι. Αναρωτιέμαι αν με κοιτάει κι αυτό. Όσο όμως η ώρα περνά, πείθομαι ολοένα και περισσότερο ότι δεν θα μάθω ποτέ (κάτι τέτοια λέγαμε στα διαλείμματα μετά από το δίωρο Γλώσσας το πρωί στην Δ' δημοτικού)
"Συνεχίζω να κοιτάω το ταβάνι. Καταλαβαίνω ότι έχω στύση" (λες και δεν ήταν ήδη αρκετά άβολο για τον αναγνώστη όλο αυτό το παραλήρημα)
"Συνεχίζω να κοιτάω το ταβάνι" (ναι, αυτό το γράφει ξανά και ξανά)
"Συνεχίζω να κοιτάω το ταβάνι. Εξακολουθώ να μην ξέρω τι να κάνω, κάτι το οποίο μου δημιουργεί εκνευρισμό και βαρεμάρα" (δεν είσαι ο μόνος φίλε μου, και οι αναγνώστες το ίδιο νιώθουν)
"Η θέα της κατάλευκης οροφής (του ταβανιού εννοεί) με κάνει πλέον και αλληθωρίζω"
"Κοιτάω το ταβάνι για μια ύστατη φορά πριν σηκωθώ"
"Συνεχίζω να μένω ακίνητος και να κοιτάω ψηλά", "Σκέφτομαι ότι ένας κύκλος έκλεισε. Σε λίγο θα το αποχωριστώ (...) Δεν ξέρω πότε θα το ξανακοιτάξω" (σε αυτό το σημείο πια είναι εμφανής η χαράμιση χαρτιού και πόρων που θα μπορούσαν να είχαν διατεθεί αλλού)
Στη συνέχεια ξεκινά ένα δεύτερο αποτρόπαιο "εύρημα", αυτό με την ανάγκη ούρησης του αφηγητή:
σελ 32 "Συνειδητοποιώ ότι κατουριέμαι, αλλά αισθάνομαι ακόμα ανήμπορος να σηκωθώ" Λίγο παρακάτω: "Εξακολουθώ να κατουριέμαι, αλλά πλέον είναι λιγότερο έντονο"
σελ 37 "Δεν κατουριέμαι πια, αλλά σίγουρα κατουριέμαι"
σελ 38 "Σηκώνομαι αλλά αποφασίζω να μην πάω να κατουρήσω"
σελ 41 "Πλέον νομίζω ότι δεν μπορώ να μην πάω να κατουρήσω (...) Μπαίνω στο μπάνιο, στέκομαι μπροστά στην λεκάνη και κατεβάζω το εσώρουχό μου (...) Δεν μπορώ να το τρενάρω άλλο. Ξεκινάω (...) Τελειώνω, τινάζω, ντύνομαι,τραβάω καζανάκι και πάω στο νιπτήρα (δουλευόμαστε έτσι; Τι ακριβώς διαβάζουμε; Ποιος εκδίδει τέτοιες βλακείες; Έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό ο ναρκισσισμός ορισμένων που πιστεύουν ότι αυτό ειναι λογοτεχνία, ή έστω, κάτι ενδιαφέρον; Σημείωση: ο αφηγητής ΔΕΝ έπλυνε τα χέρια του στον νιπτήρα, απλώς παρατηρούσε τον εαυτό του)
Ύστερα ξεκινάει το τρίτο μοτίβο με το οποίο ο αφηγητής απασχολείται, ανάμεσα σε πλήθος κοινότοπων σκέψεων (μερικές από τις οποίες θα αναφέρω παρακάτω), το οποίο αφορά την στύση του:
σελ 19 "...σκέφτομαι πόσες φορές πια μπορώ να εκσπερματώσω μέσα σε ένα βράδυ. Παλιά μπορούσα σίγουρα οχτώ. Πλέον αν τα καταφέρω τρεις είμαι χαρούμενος"
σελ 28 "Το μόνο που με ενδιαφέρει για την ώρα είναι να πηδήξω" (με τέτοια κακής ποιότητας πρόζα δεν πήδηξε ποτέ κανείς φίλε μου)
σελ 26 "Η αλήθεια είναι μία και δεν μπορεί να κρυφτεί: δεν με ενδιαφέρει να κάνω σχέση (...) Επιθυμία μου είναι μόνο να κάνω σεξ" (Δεν ξέρω πώς να το πω κομψά: δεν μας νοιάζει)
σελ 26 "Το μυαλό μου μού θυμίζει ότι μια λύση γι'αυτό είναι το μπουρδέλο. Εύκολη φάση. Πας, πηδάς και φεύγεις. Πατ κιουτ, χωρίς πολλά-πολλά. Το θέμα όμως δεν είναι πρόσκαιρο (...) Δεν γίνεται κάθε μέρα που ξυπνάω να τρέχω στους οίκους ανοχής. Θέλω τον χώρο μου και τον χρόνο μου. Πάλι αισθάνομαι ότι βρίσκομαι σε αδιέξοδο" (Να υπενθυμίσω πως για αυτό βιβλίο κριτικές στο goodreads γράφουν πως είναι τάχα χειμαρρώδης μονόλογος που αποτυπώνει κοινωνικά προβλήματα και υπαρξιακού τύπου άγχη του σύγχρονου ανθρώπου καθώς και όλα όσα προβληματίζουν ένα μέλος της κοινωνίας. Βέβαια, κάθε μέρα αυτά προβληματίζουν όλα τα άτομα, το αν θα πάνε ή όχι σε μπουρδέλο το πρωί)
Η απουσία λογοτεχνικότητας και η μονομερής καταγραφή ανούσιων σκηνών συνεχίζεται μόλις ο αφηγητής συνειδητοποιεί ότι πεινάει:
σελ 80 "...επιστρέφω στο καθιστικό και παραγγέλνω σουβλάκια (...) Απλά πεινάω, αυτό είναι όλο. Ίσα που θα κάνω ένα μικρό διάλειμμα από τα κάθε λογής ροφήματα, θα τσιμπήσω λίγο και μετά θα συνεχίσω πάλι. Όταν θέλω να πιω, ποτέ δεν τρώω γιατί δεν ευχαριστιέμαι το ποτό"
Γίνεται φανερό πως μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου μοιάζει με βασανισμό small talk, λες και ο αναγνώστης ξέμεινε με κάποιον συνάδελφο από την δουλειά που μπουρδολογεί ακατάπαυστα, με αποτέλεσμα να πρέπει ο αναγνώστης να προσποιείται ότι όλα αυτά έχουν έστω και το παραμικρό - απειροελάχιστο- ενδιαφέρον.
Πέρα απο αυτά, βέβαια, το ίδιο το νοηματικό σύμπλεγμα του βιβλίου είναι αδύναμο και αποτελείται από κοινοτοπίες που μάλιστα συχνά οδηγούν σε αντιφατικά συμπεράσματα με άλλα χωρία του κειμένου. Αναφέρω ενδεικτικά μερικές κοινότατες βλακείες και αμπελοφιλοσοφίες που για κάποιο λόγο ο συγγραφέας θεωρεί πως είναι αποστάγματα σοφίας:
"Εχουμε ζήσει μόνο όσα θυμόμαστε, αλλά είμαστε μόνο όσα θέλουμε να θυμόμαστε"
"εγώ είμαι τα όρια μου, εγώ είμαι και τα θέλω μου"
"Τα όμορφα άλλωστε είναι τα απαγορευμένα, έτσι δεν είναι; Όλη η κοινωνία, όλη η ζωή μας έχουν θεμελιωθεί πάνω σε απαγορεύσεις", "Εκεί είναι η μαγκιά. Ποιος όμως παίρνει την ευθύνη να ξεστομίσει το οτιδήποτε; Ποιος επιχειρεί να κάνει προτάσεις; Κανείς!"
"Όσοι δεν παίζουν έχουν πεθάνει και δεν το έχουν καταλάβει" (σε άλλο σημείο του βιβλίου λέει πως όλοι πλέον παίζουν ανά πά��α στιγμή, κυρίως στα κινητά τους, και αυτό είναι "κακό")
"Ζωή είναι να χάνεις και να κερδίζεις καθημερινά" (αν ήθελα να διαβάσω Μπουσκάλια, θα αγόραζα Μπουσκάλια)
"Ζωή είναι να δοκιμάζεις προκλήσεις. Να διεκδικείς (...) Να μετακινείσαι. Να γνωρίζεις νέα αρώματα, σχισμές (wtf) Να έρχεσαι σε επαφή με αιχμηρά αντικείμενα (???) και νέες γεύσεις. Να βρίσκεις τρίχες αλλωνών πάνω σου (ίου). Να μυρίζεις ιδρώτα δικό σου και ξένο"
"Δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τα ένστικτά μας, αλλά ούτε και να τα τιθασεύσουμε" , "Γι'αυτό όταν θες κάτι πάρα πολύ, πρέπει να το ελευθερώσεις (...) Αν γυρίσει πίσω θα σου ανήκει για πάντα", "Τα καλύτερα είναι πάντα εκείνα που θα έρθουν"
Εκτός όλων αυτών, το βιβλίο είναι και κακογραμμένο. Υπάρχουν συντακτικά και τυπογραφικά λάθη και πολλές φράσεις ηχούν φαιδρά και διόλου εμψυχωτικά, ενώ άλλες αντί να προξενήσουν τον επιδιωκόμενο αισθησιασμό, καταλήγουν αστείες: "να αφομοιώνεις ερεθίσματα που κλείνουν τρύπες μέσα σου", "γυμνά γυναικεία κορμιά, μπερδεμένα με ιδρωμένα σεντόνια και λερωμένα εσώρουχα" ,"Τι πιο όμορφο να έχεις ικανοποιήσει μια γυναίκα. Να της έχεις χαρίσει το μέγιστο που μπορεί να λάβει (???). Να της έχεις ξεκλειδώσει κάθε ανεξερεύνητο νεύρο του σώματος και του εγκεφάλου της (εσένα περίμεναν οι γυναίκες dude μου) Να έχεις προκαλέσει αλλεπάλληλους σπασμούς στη μήτρα της", "μυρίζει αυτό το μείγμα ιδρώματα κορμιών που τρίβονται και σπέρματος φρέσκου που αναζητά να εκπληρώσει κάποια κρυφή επιθυμία"
Σε όλη την έκταση του πονήματος υπάρχει επίσης η αίσθηση ότι το πρόσωπο που μιλάει παραπονιέται από μια προνομιακή θέση (νεαρός άνδρας) καθώς και ότι μιλά για τις γυναίκες ετεροποιητικά (πχ αναρωτιέται αν αυνανίζονται λες και κάθε γυναίκα δεν είναι ξεχωριστό ον αλλά μέρος μιας μάζας που δρα με τον ίδιο τρόπο. Ή υποθέτει πως τις γυναίκες δεν τις ενδιαφέρει το μέγεθος του πέους, σε ένα χωρίο που δίνει έντονα small dick energy [σελ 18].) Ο αφηγητής μάλιστα παραπονιέται που η μαμά του τον παίρνει τηλέφωνο, καθώς και επειδή του μαγείρεψε.
Επιπλέον, σε πολλές παραινέσεις και σκέψεις του κυριαρχεί έντονα η αίσθηση πως θέλει όλα τα άτομα να υιοθετήσουν τη δική του στάση ζωής. Για παράδειγμα, αναφέρει σε πολλές αποφάνσεις του πως η ζωή ΠΡΕΠΕΙ να είναι με συγκεκριμένο τρόπο δομημένη για να είναι "αυθεντική" (βλεπε λ.χ σελ 54: "(...) μου αρέσει γιατί κάνει τη ζωή να μοιάζει με αυτό που πρέπει να είναι: απρογραμμάτιστη και γεμάτη εκπλήξεις" )
Συμπερασματικά, η Τελεία αποτελεί ένα μη λογοτεχνικό βιβλίο που βρίθει κοινοτοπιών και δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο προωθείται τόσο έντονα από τον συγγραφέα.
Πέρα από το γεγονός ότι όλα αυτά είναι απωθητικά όταν γίνονται, σε τέτοιο βαθμό, από κάποιον που αξιώνει τον τίτλο του λογοτέχνη, αφού διαδίδουν μια λογική εμπορευματοποίησης της τέχνης, το ίδιο το βιβλίο είναι χαζότατο, κακογραμμένο και, όπως θα δείξω παρακάτω με συγκεκριμένα χωρία, χωρίς ίχνος λογοτεχνικότητας.
Κατά τη γνώμη μου, ο συγγραφέας θα έπρεπε να είχε τυπώσει μόνο μερικά αντίτυπα για να το μοιράσει σε φίλους του και όχι να το διαφημίζει ως λογοτεχνικό έργο.
Αλλά ας προχωρήσουμε στην ανάλυση. Το πρώτο πράγμα που πρόσεξα αρχίζοντας να διαβάζω το βιβλίο, εντύπωση που επαληθεύτηκε μετά την ολοκλήρωσή του, είναι πως δεν πρόκειται για μυθιστόρημα. Αυτός ο χαρακτηρισμός είναι αυθαίρετος και πέρα ως πέρα λανθασμένος. Το βιβλίο δεν διαθέτει πλοκή και δεν έχει επινοημένους χαρακτήρες. Είναι αρκετά ξεκάθαρο ότι τα λεγόμενα του αφηγητή ταυτίζονται με το πρόσωπο του συγγραφέα και εκφράζουν προσωπικές του απόψεις και όχι κάποια επινοημένη ιστορία. Εμφανής επίσης είναι η απουσία λογοτεχνικής γλώσσας, χαρακτηριστικό για το οποίο θα παραθέσω συγκεκριμένα αποσπάσματα παρακάτω.
Και ενώ υπάρχουν πολλά βιβλία στη λογοτεχνική ιστορία που μπορεί να έχουν μέρος των χαρακτηριστικών που αναφέρω ως αντιβαίνοντα στον ορισμό του μυθιστορήματος, το συγκεκριμένο βιβλίο δεν εμπεριέχει άλλα κομβικά στοιχεία που θα μπορούσαν να το τοποθετήσουν στην ίδια κατηγορία με αυτά (κάποιο κεντρικό βάρος νοήματος, διαπραγμάτευση υπαρξιακών θεμάτων κ.ο.κ) αντιθέτως, βρίθει κοινοτοπιών και αντιφάσεων. Στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να χαρακτηριστεί ως υβριδιακό memoir ή, επιτυχέστερα, κακό βιβλίο αυτοβοήθειας.
Ακόμα και η προσπάθεια διακειμενικότητας γίνεται άγαρμπα. Τα παρατιθέμενα χωρία από στίχους ή βιβλία πολλές φορές δεν έχουν άμεση σχέση με το κείμενο και φαίνονται απλώς φυτεμένα χωρίς λόγο μέσα στις παραγράφους. Κάποιες φορές πρόκειται για αυτούσια χωρία από βιβλία που ο συγγραφέας πετάει εντός του κειμένου χωρίς εισαγωγικά (η αλήθεια είναι πως δεν χρειάζονται γιατί είναι κάτι παραπάνω από έκδηλη η διαφορά των λογοτεχνικών χωρίων που παραθέτει με την δική του άστοχη πρόζα)
Το βιβλίο ξεκινά με το αφελέστατο και άνευ ουσίας "εύρημα " της παρακολούθησης του...ταβανιού από τον "'ηρωα" που αποφασίζει να μην πάει για μια μέρα στη δουλειά του. Τα παρακατω δεν αποτελούν κάποια σπουδαία περιπαικτική πρόζα τύπου Τρίστραμ Σάντι ούτε τη μεστή νοήματος δωρική πρόζα του Χέμινγουεϊ. Συνιστούν απλώς αερολογίες.
Παραθέτω τα χωρία που το ταβάνι αναφέρεται ξανά και ξανά, σε σημείο που ο αναγνώστης δεν έχει παρά να ξεσπάσει σε γέλια για την κακοτεχνία και την αφέλεια του εγχειρήματος, αφού δεν πρόκειται για κάποια φιλοσοφική ιδέα, ή κάτι αξιόλογο νοηματικά, για να μπορεί να στηρίξει σε αυτό όλο το βιβλίο:
"Η τόλμη της πράξης μου αυτής μού δινει τη σπάνια ευκαιρία να γίνω μάρτυρας μιας μαγικής εικόνας. Αυτής του ταβανιού. Το παρατηρώ για ώρα (...) Πόσοι άραγε το έχουν πραγματικά παρατηρήσει; Αναρωτιέμαι. Ίσως να είμαι ο πρώτος"
"Συνεχίζω να κοιτάω το ταβάνι με προσοχή", "Συνεχίζω να έχω το βλέμμα μου καρφωμένο στο ταβάνι"
"Στο ίδιο σημείο μιας επιφάνειας τέσσερα επί τέσσερα. Ίσως και μικρότερης. Ίσως και μεγαλύτερης. Δεν έχει σημασία, αλλά ωστόσο κάνω αυτή την αυθόρμητη σκέψη σε μια προσπάθεια να ορίσω το μέγεθός της. Έτσι, χωρίς λόγο (κάπως έτσι εκτυλίσσονται όλοι οι ανάξιοι συλλογισμοί με τους οποίους καταπιάνεται ο αφηγητής)
"Συνεχίζω να κοιτάω το ταβάνι. Νιώθω ήδη σοφότερος"
"Το ταβάνι πλέον μοιάζει οικείο"
"Η λευκή επιφάνεια απέναντί μου (σημείωση: εννοεί ξανά το ταβάνι), επιμένει να παίζει τα παιχνίδια της (αγγίζει πια τα όρια του παραληρήματος όλο αυτό το μοτίβο)
"Νιώθω να χάνεται αυτή η μαγική ατμόσφαιρα που έχει δημιουργηθεί ανάμεσα σε μένα και το ταβάνι"
"Συνεχίζω να κοιτάω το ταβάνι. Αναρωτιέμαι αν με κοιτάει κι αυτό. Όσο όμως η ώρα περνά, πείθομαι ολοένα και περισσότερο ότι δεν θα μάθω ποτέ (κάτι τέτοια λέγαμε στα διαλείμματα μετά από το δίωρο Γλώσσας το πρωί στην Δ' δημοτικού)
"Συνεχίζω να κοιτάω το ταβάνι. Καταλαβαίνω ότι έχω στύση" (λες και δεν ήταν ήδη αρκετά άβολο για τον αναγνώστη όλο αυτό το παραλήρημα)
"Συνεχίζω να κοιτάω το ταβάνι" (ναι, αυτό το γράφει ξανά και ξανά)
"Συνεχίζω να κοιτάω το ταβάνι. Εξακολουθώ να μην ξέρω τι να κάνω, κάτι το οποίο μου δημιουργεί εκνευρισμό και βαρεμάρα" (δεν είσαι ο μόνος φίλε μου, και οι αναγνώστες το ίδιο νιώθουν)
"Η θέα της κατάλευκης οροφής (του ταβανιού εννοεί) με κάνει πλέον και αλληθωρίζω"
"Κοιτάω το ταβάνι για μια ύστατη φορά πριν σηκωθώ"
"Συνεχίζω να μένω ακίνητος και να κοιτάω ψηλά", "Σκέφτομαι ότι ένας κύκλος έκλεισε. Σε λίγο θα το αποχωριστώ (...) Δεν ξέρω πότε θα το ξανακοιτάξω" (σε αυτό το σημείο πια είναι εμφανής η χαράμιση χαρτιού και πόρων που θα μπορούσαν να είχαν διατεθεί αλλού)
Στη συνέχεια ξεκινά ένα δεύτερο αποτρόπαιο "εύρημα", αυτό με την ανάγκη ούρησης του αφηγητή:
σελ 32 "Συνειδητοποιώ ότι κατουριέμαι, αλλά αισθάνομαι ακόμα ανήμπορος να σηκωθώ" Λίγο παρακάτω: "Εξακολουθώ να κατουριέμαι, αλλά πλέον είναι λιγότερο έντονο"
σελ 37 "Δεν κατουριέμαι πια, αλλά σίγουρα κατουριέμαι"
σελ 38 "Σηκώνομαι αλλά αποφασίζω να μην πάω να κατουρήσω"
σελ 41 "Πλέον νομίζω ότι δεν μπορώ να μην πάω να κατουρήσω (...) Μπαίνω στο μπάνιο, στέκομαι μπροστά στην λεκάνη και κατεβάζω το εσώρουχό μου (...) Δεν μπορώ να το τρενάρω άλλο. Ξεκινάω (...) Τελειώνω, τινάζω, ντύνομαι,τραβάω καζανάκι και πάω στο νιπτήρα (δουλευόμαστε έτσι; Τι ακριβώς διαβάζουμε; Ποιος εκδίδει τέτοιες βλακείες; Έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό ο ναρκισσισμός ορισμένων που πιστεύουν ότι αυτό ειναι λογοτεχνία, ή έστω, κάτι ενδιαφέρον; Σημείωση: ο αφηγητής ΔΕΝ έπλυνε τα χέρια του στον νιπτήρα, απλώς παρατηρούσε τον εαυτό του)
Ύστερα ξεκινάει το τρίτο μοτίβο με το οποίο ο αφηγητής απασχολείται, ανάμεσα σε πλήθος κοινότοπων σκέψεων (μερικές από τις οποίες θα αναφέρω παρακάτω), το οποίο αφορά την στύση του:
σελ 19 "...σκέφτομαι πόσες φορές πια μπορώ να εκσπερματώσω μέσα σε ένα βράδυ. Παλιά μπορούσα σίγουρα οχτώ. Πλέον αν τα καταφέρω τρεις είμαι χαρούμενος"
σελ 28 "Το μόνο που με ενδιαφέρει για την ώρα είναι να πηδήξω" (με τέτοια κακής ποιότητας πρόζα δεν πήδηξε ποτέ κανείς φίλε μου)
σελ 26 "Η αλήθεια είναι μία και δεν μπορεί να κρυφτεί: δεν με ενδιαφέρει να κάνω σχέση (...) Επιθυμία μου είναι μόνο να κάνω σεξ" (Δεν ξέρω πώς να το πω κομψά: δεν μας νοιάζει)
σελ 26 "Το μυαλό μου μού θυμίζει ότι μια λύση γι'αυτό είναι το μπουρδέλο. Εύκολη φάση. Πας, πηδάς και φεύγεις. Πατ κιουτ, χωρίς πολλά-πολλά. Το θέμα όμως δεν είναι πρόσκαιρο (...) Δεν γίνεται κάθε μέρα που ξυπνάω να τρέχω στους οίκους ανοχής. Θέλω τον χώρο μου και τον χρόνο μου. Πάλι αισθάνομαι ότι βρίσκομαι σε αδιέξοδο" (Να υπενθυμίσω πως για αυτό βιβλίο κριτικές στο goodreads γράφουν πως είναι τάχα χειμαρρώδης μονόλογος που αποτυπώνει κοινωνικά προβλήματα και υπαρξιακού τύπου άγχη του σύγχρονου ανθρώπου καθώς και όλα όσα προβληματίζουν ένα μέλος της κοινωνίας. Βέβαια, κάθε μέρα αυτά προβληματίζουν όλα τα άτομα, το αν θα πάνε ή όχι σε μπουρδέλο το πρωί)
Η απουσία λογοτεχνικότητας και η μονομερής καταγραφή ανούσιων σκηνών συνεχίζεται μόλις ο αφηγητής συνειδητοποιεί ότι πεινάει:
σελ 80 "...επιστρέφω στο καθιστικό και παραγγέλνω σουβλάκια (...) Απλά πεινάω, αυτό είναι όλο. Ίσα που θα κάνω ένα μικρό διάλειμμα από τα κάθε λογής ροφήματα, θα τσιμπήσω λίγο και μετά θα συνεχίσω πάλι. Όταν θέλω να πιω, ποτέ δεν τρώω γιατί δεν ευχαριστιέμαι το ποτό"
Γίνεται φανερό πως μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου μοιάζει με βασανισμό small talk, λες και ο αναγνώστης ξέμεινε με κάποιον συνάδελφο από την δουλειά που μπουρδολογεί ακατάπαυστα, με αποτέλεσμα να πρέπει ο αναγνώστης να προσποιείται ότι όλα αυτά έχουν έστω και το παραμικρό - απειροελάχιστο- ενδιαφέρον.
Πέρα απο αυτά, βέβαια, το ίδιο το νοηματικό σύμπλεγμα του βιβλίου είναι αδύναμο και αποτελείται από κοινοτοπίες που μάλιστα συχνά οδηγούν σε αντιφατικά συμπεράσματα με άλλα χωρία του κειμένου. Αναφέρω ενδεικτικά μερικές κοινότατες βλακείες και αμπελοφιλοσοφίες που για κάποιο λόγο ο συγγραφέας θεωρεί πως είναι αποστάγματα σοφίας:
"Εχουμε ζήσει μόνο όσα θυμόμαστε, αλλά είμαστε μόνο όσα θέλουμε να θυμόμαστε"
"εγώ είμαι τα όρια μου, εγώ είμαι και τα θέλω μου"
"Τα όμορφα άλλωστε είναι τα απαγορευμένα, έτσι δεν είναι; Όλη η κοινωνία, όλη η ζωή μας έχουν θεμελιωθεί πάνω σε απαγορεύσεις", "Εκεί είναι η μαγκιά. Ποιος όμως παίρνει την ευθύνη να ξεστομίσει το οτιδήποτε; Ποιος επιχειρεί να κάνει προτάσεις; Κανείς!"
"Όσοι δεν παίζουν έχουν πεθάνει και δεν το έχουν καταλάβει" (σε άλλο σημείο του βιβλίου λέει πως όλοι πλέον παίζουν ανά πά��α στιγμή, κυρίως στα κινητά τους, και αυτό είναι "κακό")
"Ζωή είναι να χάνεις και να κερδίζεις καθημερινά" (αν ήθελα να διαβάσω Μπουσκάλια, θα αγόραζα Μπουσκάλια)
"Ζωή είναι να δοκιμάζεις προκλήσεις. Να διεκδικείς (...) Να μετακινείσαι. Να γνωρίζεις νέα αρώματα, σχισμές (wtf) Να έρχεσαι σε επαφή με αιχμηρά αντικείμενα (???) και νέες γεύσεις. Να βρίσκεις τρίχες αλλωνών πάνω σου (ίου). Να μυρίζεις ιδρώτα δικό σου και ξένο"
"Δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τα ένστικτά μας, αλλά ούτε και να τα τιθασεύσουμε" , "Γι'αυτό όταν θες κάτι πάρα πολύ, πρέπει να το ελευθερώσεις (...) Αν γυρίσει πίσω θα σου ανήκει για πάντα", "Τα καλύτερα είναι πάντα εκείνα που θα έρθουν"
Εκτός όλων αυτών, το βιβλίο είναι και κακογραμμένο. Υπάρχουν συντακτικά και τυπογραφικά λάθη και πολλές φράσεις ηχούν φαιδρά και διόλου εμψυχωτικά, ενώ άλλες αντί να προξενήσουν τον επιδιωκόμενο αισθησιασμό, καταλήγουν αστείες: "να αφομοιώνεις ερεθίσματα που κλείνουν τρύπες μέσα σου", "γυμνά γυναικεία κορμιά, μπερδεμένα με ιδρωμένα σεντόνια και λερωμένα εσώρουχα" ,"Τι πιο όμορφο να έχεις ικανοποιήσει μια γυναίκα. Να της έχεις χαρίσει το μέγιστο που μπορεί να λάβει (???). Να της έχεις ξεκλειδώσει κάθε ανεξερεύνητο νεύρο του σώματος και του εγκεφάλου της (εσένα περίμεναν οι γυναίκες dude μου) Να έχεις προκαλέσει αλλεπάλληλους σπασμούς στη μήτρα της", "μυρίζει αυτό το μείγμα ιδρώματα κορμιών που τρίβονται και σπέρματος φρέσκου που αναζητά να εκπληρώσει κάποια κρυφή επιθυμία"
Σε όλη την έκταση του πονήματος υπάρχει επίσης η αίσθηση ότι το πρόσωπο που μιλάει παραπονιέται από μια προνομιακή θέση (νεαρός άνδρας) καθώς και ότι μιλά για τις γυναίκες ετεροποιητικά (πχ αναρωτιέται αν αυνανίζονται λες και κάθε γυναίκα δεν είναι ξεχωριστό ον αλλά μέρος μιας μάζας που δρα με τον ίδιο τρόπο. Ή υποθέτει πως τις γυναίκες δεν τις ενδιαφέρει το μέγεθος του πέους, σε ένα χωρίο που δίνει έντονα small dick energy [σελ 18].) Ο αφηγητής μάλιστα παραπονιέται που η μαμά του τον παίρνει τηλέφωνο, καθώς και επειδή του μαγείρεψε.
Επιπλέον, σε πολλές παραινέσεις και σκέψεις του κυριαρχεί έντονα η αίσθηση πως θέλει όλα τα άτομα να υιοθετήσουν τη δική του στάση ζωής. Για παράδειγμα, αναφέρει σε πολλές αποφάνσεις του πως η ζωή ΠΡΕΠΕΙ να είναι με συγκεκριμένο τρόπο δομημένη για να είναι "αυθεντική" (βλεπε λ.χ σελ 54: "(...) μου αρέσει γιατί κάνει τη ζωή να μοιάζει με αυτό που πρέπει να είναι: απρογραμμάτιστη και γεμάτη εκπλήξεις" )
Συμπερασματικά, η Τελεία αποτελεί ένα μη λογοτεχνικό βιβλίο που βρίθει κοινοτοπιών και δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο προωθείται τόσο έντονα από τον συγγραφέα.
December 2, 2023
Ο αφηγητής μας, αποφασίζει ότι σήμερα δεν θα πάει στη δουλειά. Θα περάσει μια μέρα μόνος με τις σκέψεις του. Αρχικά προσπαθεί να επιβληθεί στις ανάγκες του κορμιού του κι αυτό του δίνει το έναυσμα να μιλήσει για όλα όσα τον απασχολούν, διερωτώμενος αν κι άλλοι σκέφτονται σαν εκείνον. Διερωτώμενος, γιατί να δυσχεραίνουμε τις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους και το ρόλο που παίζουν σε αυτό πολλοί παράγοντες, από τον κοινωνικό καΙ επαγγελματικό περίγυρο μέχρι την οικογένεια και τα στεγανα της θρησκείας.
Ένας μονόλογος, πραγματικά χειμαρώδης, αληθινός που εκφράζει αφιλτράριστα όλα όσα σκέφτεται ο αφηγητής, χωρίς φιοριτούρες, χωρίς τεχνάσματα - δεν χρειάζονται άλλωστε.
Οι σκέψεις του αφηγητή με προβλημάτισαν και για αυτό ακριβώς θεωρώ ότι πέτυχε το σκοπό του.
Κι εγώ αναρωτιέμαι: ξέρουμε πότε να βάζουμε τελεία σε αυτά που μας ενοχλούν?
3,5 αστέρια
Ένας μονόλογος, πραγματικά χειμαρώδης, αληθινός που εκφράζει αφιλτράριστα όλα όσα σκέφτεται ο αφηγητής, χωρίς φιοριτούρες, χωρίς τεχνάσματα - δεν χρειάζονται άλλωστε.
Οι σκέψεις του αφηγητή με προβλημάτισαν και για αυτό ακριβώς θεωρώ ότι πέτυχε το σκοπό του.
Κι εγώ αναρωτιέμαι: ξέρουμε πότε να βάζουμε τελεία σε αυτά που μας ενοχλούν?
3,5 αστέρια
October 25, 2023
Ο ήρωας μια ημέρα αποφασίζει να μην πάει στη δουλειά του και έτσι μένει με τις σκέψεις που γυρνάνε στο μυαλό του και τον κρατούν σε εγρήγορση. Σαν τις σκέψεις που λίγο πριν κοιμηθείς σε κρατούν ξύπνιο για ώρες. Ένας μονόλογος χειμαρρώδης, που κάποιες στιγμές νιώθεις ότι ξέρεις τι μπορεί θέλεις από την ζωή, αλλά τελικά ίσως να μην γνωρίζεις ακόμα.Το μόνο σίγουρο είναι ότι θέλεις να ζήσεις όπως και ο ήρωας του βιβλίου. Χωρίς να σε νοιάζει τι θα πουν οι γύρω σου και χωρίς να επηρεάζεσαι από τα πάντα.
"Πάντα έκανα μικρά όνειρα.Τα φοβόμουν τα μεγάλα. Ένιωθα ότι δεν θα τα αγγίξω ποτέ. Και τελικά κατάντησα να χάσω το κίνητρο μου.Πρέπει να κάνω επανεκκίνηση".
Ένιωθα ότι όταν ο ήρωας έπεφτε στην παγίδα να ρουτινιασει ή να παραμείνει στάσιμος με διάφορους τρόπους ο ίδιος προσπαθούσε να τον εμψυχώσει και να του υπενθυμίσει να ζήσει και να μην κάνει τα λάθη που ίσως κάνουν αρκετοί. Ένα ενδιαφέρον βιβλίο που θιγει μια μεγάλη γκάμα θεμάτων όπως η φιλία, η θρησκεία, η οικογένεια και η ελευθερία.Ένα βιβλίο μιας ανάσας, που με ρούφηξε στις λέξεις του και με προβλημάτισε και που φυσικά θα προτείνω!
"Πάντα έκανα μικρά όνειρα.Τα φοβόμουν τα μεγάλα. Ένιωθα ότι δεν θα τα αγγίξω ποτέ. Και τελικά κατάντησα να χάσω το κίνητρο μου.Πρέπει να κάνω επανεκκίνηση".
Ένιωθα ότι όταν ο ήρωας έπεφτε στην παγίδα να ρουτινιασει ή να παραμείνει στάσιμος με διάφορους τρόπους ο ίδιος προσπαθούσε να τον εμψυχώσει και να του υπενθυμίσει να ζήσει και να μην κάνει τα λάθη που ίσως κάνουν αρκετοί. Ένα ενδιαφέρον βιβλίο που θιγει μια μεγάλη γκάμα θεμάτων όπως η φιλία, η θρησκεία, η οικογένεια και η ελευθερία.Ένα βιβλίο μιας ανάσας, που με ρούφηξε στις λέξεις του και με προβλημάτισε και που φυσικά θα προτείνω!
October 9, 2024
Έχουμε εδώ ένα πρόσωπο (τον αφηγητή μας) του οποίου το όνομα δεν αναφέρεται (και δεν χρειάζεται κιόλας γιατί θα μπορούσε να είναι ο κάθε άνθρωπος). Αυτός σηκώνεται μια μέρα από το κρεβάτι και αποφασίζει να μην πάει στη δουλειά. Και μένει μόνος με τις σκέψεις του…
Ένα μικρό, στοχαστικό βιβλίο, ένας μονόλογος, όπου έρχεται ο αφηγητής σε επαφή με τον εαυτό του.
Ένα βιβλίο με υπαρξιακά ερωτήματα που μιλά για όλη τη ζωή. Καταγράφονται σκέψεις και ερωτήματα για τη ζωή, τη δουλειά, τον έρωτα κ.ο.κ.
Σαν χείμαρρος έρχονται όλες αυτές οι σκέψεις και τα ερωτήματα και σε κατακλύζουν (όπως κατέκλυσαν και τον αφηγητή μας) και τελικά μένεις με την εντύπωση πως ίσως ένα restart στη ζωή μας είναι απαραίτητο.
Ένα μικρό, στοχαστικό βιβλίο, ένας μονόλογος, όπου έρχεται ο αφηγητής σε επαφή με τον εαυτό του.
Ένα βιβλίο με υπαρξιακά ερωτήματα που μιλά για όλη τη ζωή. Καταγράφονται σκέψεις και ερωτήματα για τη ζωή, τη δουλειά, τον έρωτα κ.ο.κ.
Σαν χείμαρρος έρχονται όλες αυτές οι σκέψεις και τα ερωτήματα και σε κατακλύζουν (όπως κατέκλυσαν και τον αφηγητή μας) και τελικά μένεις με την εντύπωση πως ίσως ένα restart στη ζωή μας είναι απαραίτητο.
July 13, 2024
Τελεία λοιπόν, ένα από τα συχνότερα σημεία στίξης, το οποίο σημειώνουμε στο τέλος μιας φράσης που έχει ακέραιο νόημα, σύμφωνα με το λεξικό.
Μια τελεία, η οποία μπορεί εύκολα να ανυψωθεί ένα πρωινό καθώς θα ξυπνήσεις με την αίσθηση πως τίποτα δεν έχει τελειώσει, παρά έχει διακοπεί, συχνά χωρίς να το πάρεις είδηση, απορροφημένος από όσα σε απασχολούν καθημερινά, για να συνεχιστεί μόλις νιώσεις την ανάγκη να προχωρήσεις. Ή την αίσθηση πως δεν αντέξεις άλλο να μην προχωράς.
Μια τελεία, η οποία μπορεί επίσης να γίνει πανεύκολα θαυμαστικό, τη στιγμή που θα εκπλαγείς με τις ίδιες σου τις σκέψεις κοιτάζοντας ένα ταβάνι που ήταν πάντα εκεί μα εσύ δεν ήσουν έτοιμος να αντιμετωπίσεις σαν καθρέφτη των ίδιων σου των σκέψεων και να συνομιλήσεις έπειτα από καιρό με τον κάποτε γνώριμο εαυτό σου.
Μια τελεία, η οποία μπορεί επίσης ασυναίσθητα να μετατραπεί σε ερωτηματικό, καθώς θα αναρωτιέσαι γιατί άφησες τη ζωή σου να προχωρήσει σύμφωνα με όσα όρισαν άλλοι για εσένα χωρίς να συναινέσεις με κάτι παραπάνω από την αδράνεια και τη σιωπή σου.
Μια τελεία, η οποία μόλις συνειδητοποιείς πως έχει πολλαπλασιαστεί αμέτρητες φορές στο παρελθόν, μετατρεπόμενη σε αποσιωπητικά μέσα σου, για κάθε σου λέξη ή φράση που θεώρησες αυτονόητη, την ίδια στιγμή που οι άλλοι μπορούσαν να διακρίνουν μονάχα μια εξ αυτών. Τη μια και οριστική που τελικά καθόρισε πολλές παραμέτρους της πορείας σου σε διάφορους τομείς.
Ένας άντρας ξυπνάει λοιπόν ένα πρωινό για να έρθει αντιμέτωπος με ένα πλήθος σημείων στίξης τα οποία έχουν συσσωρευτεί μέσα του για χρόνια. Ξυπνάει και αποφασίζει να βάλει μια τελεία στη ρουτίνα του, μια τελεία η οποία θα σταθεί αποφασιστικά μπροστά σε όλα όσα έχουν μετατρέψει τη ζωή του σε μια σειρά διαδοχικών τετριμμένων πράξεων μηδενικής ψυχικής ικανοποίησης.
Ξυπνάει με την αίσθηση μιας βαθιάς ανάγκης αλλαγής, ή και επιστροφής στον αληθινό εαυτό του.
Τελεία και παύλα θα πει προτού προχωρήσει, γιατί εν τέλει "πήξαμε στην πραγματικότητα".
Τα σημεία στίξης σώζουν ζωές, θα πω κλείνοντας, αρκεί να ξέρουμε πώς να τα χρησιμοποιήσουμε, αλλά και να τα αφουγκραστούμε!
Μια τελεία, η οποία μπορεί εύκολα να ανυψωθεί ένα πρωινό καθώς θα ξυπνήσεις με την αίσθηση πως τίποτα δεν έχει τελειώσει, παρά έχει διακοπεί, συχνά χωρίς να το πάρεις είδηση, απορροφημένος από όσα σε απασχολούν καθημερινά, για να συνεχιστεί μόλις νιώσεις την ανάγκη να προχωρήσεις. Ή την αίσθηση πως δεν αντέξεις άλλο να μην προχωράς.
Μια τελεία, η οποία μπορεί επίσης να γίνει πανεύκολα θαυμαστικό, τη στιγμή που θα εκπλαγείς με τις ίδιες σου τις σκέψεις κοιτάζοντας ένα ταβάνι που ήταν πάντα εκεί μα εσύ δεν ήσουν έτοιμος να αντιμετωπίσεις σαν καθρέφτη των ίδιων σου των σκέψεων και να συνομιλήσεις έπειτα από καιρό με τον κάποτε γνώριμο εαυτό σου.
Μια τελεία, η οποία μπορεί επίσης ασυναίσθητα να μετατραπεί σε ερωτηματικό, καθώς θα αναρωτιέσαι γιατί άφησες τη ζωή σου να προχωρήσει σύμφωνα με όσα όρισαν άλλοι για εσένα χωρίς να συναινέσεις με κάτι παραπάνω από την αδράνεια και τη σιωπή σου.
Μια τελεία, η οποία μόλις συνειδητοποιείς πως έχει πολλαπλασιαστεί αμέτρητες φορές στο παρελθόν, μετατρεπόμενη σε αποσιωπητικά μέσα σου, για κάθε σου λέξη ή φράση που θεώρησες αυτονόητη, την ίδια στιγμή που οι άλλοι μπορούσαν να διακρίνουν μονάχα μια εξ αυτών. Τη μια και οριστική που τελικά καθόρισε πολλές παραμέτρους της πορείας σου σε διάφορους τομείς.
Ένας άντρας ξυπνάει λοιπόν ένα πρωινό για να έρθει αντιμέτωπος με ένα πλήθος σημείων στίξης τα οποία έχουν συσσωρευτεί μέσα του για χρόνια. Ξυπνάει και αποφασίζει να βάλει μια τελεία στη ρουτίνα του, μια τελεία η οποία θα σταθεί αποφασιστικά μπροστά σε όλα όσα έχουν μετατρέψει τη ζωή του σε μια σειρά διαδοχικών τετριμμένων πράξεων μηδενικής ψυχικής ικανοποίησης.
Ξυπνάει με την αίσθηση μιας βαθιάς ανάγκης αλλαγής, ή και επιστροφής στον αληθινό εαυτό του.
Τελεία και παύλα θα πει προτού προχωρήσει, γιατί εν τέλει "πήξαμε στην πραγματικότητα".
Τα σημεία στίξης σώζουν ζωές, θα πω κλείνοντας, αρκεί να ξέρουμε πώς να τα χρησιμοποιήσουμε, αλλά και να τα αφουγκραστούμε!
June 6, 2024
Ένα βιβλίο βαθιά στοχαστικό. Ένα βιβλίο βαθιά αληθινό. Με γραφή εσωτερική και χωρίς κεφάλαια και ενότητες να διασπούν το θέμα, με σχεδόν υποσυνείδητη γραφή ο συγγραφέας γράφει για όλα. Γράφει για έναν νέο άντρα που μια μέρα αποφασίζει να μείνει στο σπίτι του και να μην πάει στη δουλειά. Σκέφτεται πολύ και με διάθεση αυτοβελτίωσης. Διεκδικεί την ελπίδα, την χαρά, την ζω��.
Ο συγγραφέας καταπιάνεται με θέματα όπως η συντροφικότητα, η μοναξιά, το άγχος, η εργασιακή - και όχι μόνο - αποχαύνωση. Γράφει για τις ανασφάλειες, τα ενδεχόμενα λάθη που έγιναν ή που θα γίνουν, για τη ματαιότητα, για την εξαπάτηση. Για το είναι και το φαίνεσθαι σε έναν κόσμο όπου το θεαθήναι έχει επιβληθεί άνευ όρων.
Και τι μας έμεινε λοιπόν; Η προσμονή μιας καλύτερης μέρας. Μιας μέρας χαρούμενης, ελπιδοφόρας και φωτεινής!
Ο συγγραφέας καταπιάνεται με θέματα όπως η συντροφικότητα, η μοναξιά, το άγχος, η εργασιακή - και όχι μόνο - αποχαύνωση. Γράφει για τις ανασφάλειες, τα ενδεχόμενα λάθη που έγιναν ή που θα γίνουν, για τη ματαιότητα, για την εξαπάτηση. Για το είναι και το φαίνεσθαι σε έναν κόσμο όπου το θεαθήναι έχει επιβληθεί άνευ όρων.
Και τι μας έμεινε λοιπόν; Η προσμονή μιας καλύτερης μέρας. Μιας μέρας χαρούμενης, ελπιδοφόρας και φωτεινής!
December 4, 2023
Πώς γίνεται αυτό το βιβλίο να είναι τόσο καθημερινό και παράλληλα τόσο διαφορετικό δεν ξέρω! Ειναι πράγματι, ένα καταπληκτικό βιβλίο και θα έπρεπε όλοι να ανατρέξουμε σε αυτό. Νομίζω ότι είναι ένα από τα βιβλία που περιλαμβάνει ολόκληρη τη ζωή.
July 2, 2024
[...]Προγραμματίζονται για δέκα ζωές και βάζουν τα πάντα σε τάξη για να ζήσουν αυτό που δεν ξέρουν αν θα έρθει. Βασικά θα έρθει σίγουρα, γιατί ο χρόνος δεν σταματά ποτέ, αλλά κανείς δεν ξέρει ποιος θα είναι εκεί να βλέπει τον χρόνο να εξακολουθεί να κυλά. Κι αυτό τους γεμίζει. Κάποιοι το λένε ευτυχία, διέξοδο από τη ρουτίνα, νόημα για τη ζωή. Εγώ το λέω ανασφάλεια. Το νόημα είναι σήμερα να κάνεις όλα όσα θα ήθελες, αν ήξερες ότι ήταν η τελευταία σου μέρα. Χωρίς εκπτώσεις και χωρίς φοβίες. Τι να τον κάνεις τον προγραμματισμό; Όλο το κόλπο είναι το αυθόρμητο. Αυτό που αποφασίζεις εδώ και τώρα πάνω στην τρέλα της στιγμής. Μεγάλο πράγμα αυτό. Βέβαια δεν αρκεί. Θέλει κι ανεμελιά. Να κάνεις δηλαδή το αυθόρμητο χωρίς μεταγενέστερες σκέψεις, αναστολές και την παραμικρή τύψη. Χωρίς να σε νοιάζει τίποτα.[...]
[...]Παλιά θυμάμαι στο σχολείο κάναμε παραδοσιακούς χορούς. Δεν μου προκάλεσαν ποτέ καμία συγκίνηση. Δεν μου άρεσαν επειδή έπρεπε να υπακούσω σε κανόνες, τη στιγμή που μπορούσα να χορέψω χωρίς αυτούς. Ήθελα το κορμί μου να είναι ελεύθερο, παραδομένο μόνο στις δονήσεις που προκαλούσε η μουσική. Όχι να επαναλαμβάνει κινήσεις που δεν συμβάδιζαν με τα συναισθήματα που είχα εκείνη τη στιγμή. Δεν μου άρεσαν όμως και για τον λόγο ότι πίστευα πως ήταν κάτι ξεπερασμένο. Γενικά δηλαδή, ότι έχει να κάνει με την παράδοση, μου προκαλούσε από πάντα μια απέχθεια και μια αποστροφή. Δεν κατάλαβα ποτέ τον λόγο που, για κάτι πλέον μουσειακό, γίνεται τόση προσπάθεια από τόσο κόσμο για να το διατηρήσει στην καθημερινότητά του. Δεν αναζητά να το εξελίξει, επιμένει και θέλει μόνο να το κρατήσει έτσι όπως είναι. Δεν έχει κανένα νόημα να προσπαθείς να διαιωνίσεις κάτι με νύχια και με δόντια. Αν είναι να μείνει, θα μείνει. Αλλιώς θα έρθει κάτι άλλο. Άλλωστε τι αποτυπώνει η παράδοση; Τις συνήθειες των ανθρώπων κάποιας παλαιότερης εποχής. Άρα και το «σήμερα» θα αποτελεί «παράδοση» σε έναν μελλοντικό χρόνο. Έτσι θα έπρεπε δηλαδή αλλά η όλη προσέγγιση συνάδει περισσότερο στο να χαθεί παρά να διατηρηθεί. Γι' αυτό ο όρος «παράδοση» πρέπει να έχει μια εξελικτική έννοια. Να μην είναι ίδια, αναλλοίωτη και στάσιμη. Να μην αναφέρεται μόνο σε κάτι που συνέβη πριν πολλά χρόνια και παραμένει σταθερό κι απαράλλαχτο, αλλά να εμπλουτίζεται συνεχώς με νέα στοιχεία. Μόνο έτσι έχει ίσως κάποιο νόημα.[...]
[...]Παλιά θυμάμαι στο σχολείο κάναμε παραδοσιακούς χορούς. Δεν μου προκάλεσαν ποτέ καμία συγκίνηση. Δεν μου άρεσαν επειδή έπρεπε να υπακούσω σε κανόνες, τη στιγμή που μπορούσα να χορέψω χωρίς αυτούς. Ήθελα το κορμί μου να είναι ελεύθερο, παραδομένο μόνο στις δονήσεις που προκαλούσε η μουσική. Όχι να επαναλαμβάνει κινήσεις που δεν συμβάδιζαν με τα συναισθήματα που είχα εκείνη τη στιγμή. Δεν μου άρεσαν όμως και για τον λόγο ότι πίστευα πως ήταν κάτι ξεπερασμένο. Γενικά δηλαδή, ότι έχει να κάνει με την παράδοση, μου προκαλούσε από πάντα μια απέχθεια και μια αποστροφή. Δεν κατάλαβα ποτέ τον λόγο που, για κάτι πλέον μουσειακό, γίνεται τόση προσπάθεια από τόσο κόσμο για να το διατηρήσει στην καθημερινότητά του. Δεν αναζητά να το εξελίξει, επιμένει και θέλει μόνο να το κρατήσει έτσι όπως είναι. Δεν έχει κανένα νόημα να προσπαθείς να διαιωνίσεις κάτι με νύχια και με δόντια. Αν είναι να μείνει, θα μείνει. Αλλιώς θα έρθει κάτι άλλο. Άλλωστε τι αποτυπώνει η παράδοση; Τις συνήθειες των ανθρώπων κάποιας παλαιότερης εποχής. Άρα και το «σήμερα» θα αποτελεί «παράδοση» σε έναν μελλοντικό χρόνο. Έτσι θα έπρεπε δηλαδή αλλά η όλη προσέγγιση συνάδει περισσότερο στο να χαθεί παρά να διατηρηθεί. Γι' αυτό ο όρος «παράδοση» πρέπει να έχει μια εξελικτική έννοια. Να μην είναι ίδια, αναλλοίωτη και στάσιμη. Να μην αναφέρεται μόνο σε κάτι που συνέβη πριν πολλά χρόνια και παραμένει σταθερό κι απαράλλαχτο, αλλά να εμπλουτίζεται συνεχώς με νέα στοιχεία. Μόνο έτσι έχει ίσως κάποιο νόημα.[...]
April 19, 2024
Όλοι γεννιόμαστε με κάποια όνειρα, με μία κλήση, με έναν σκοπό και εκεί έγκειται η κινητήριος δύναμή μας. Όταν αποκλίνουμε από αυτό που μας παθιάζει και από το ποιοι είμαστε πραγματικά, χάνουμε την δύναμή μας, γιατί απομακρυνόμαστε από την πηγή της ενέργειας μας. Αντίθετα, όταν συνδεόμαστε με την ουσία μας και κατευθυνόμαστε σε αυτό που αγαπάμε αρχίζουμε να ανακαλύπτουμε ένα σωρό δυνατότητες που κοιμούνται μέσα μας.
Η ιδέα αυτή είναι το κλειδί για να προχωράμε μπροστά.
Η 🟢 είναι ένας μονόλογος, ένας χείμαρρος σκέψεων, ένα παραλήρημα ενός ανθρώπου που αποφασίζει μία μέρα να μην πάει στη δουλειά του και μένοντας σπίτι να προσπαθήσει να κατανοήσει τον εαυτό του, κάτι που από μόνο του, επιφέρει μία πραγματική επανάσταση, μια αναγέννηση.
Τον δυσαρεστεί αυτό που είναι του προκαλεί σύγκρουση, ταραχή και αναζητά τη μεταμόρφωση.
Αναζητά λίγη ευτυχία, λίγη γαλήνη, θέλει να ικανοποιηθεί, θέλει να βρει μία αίσθηση πληρότητας.
Βρίσκεται όλο το πρωί σε μια ατέρμονη αναζήτηση παρέα με τον καφέ του, το ουίσκι του και μερικά σουβλάκια.
Οι δίσκοι στο πικάπ εναλλάσσονται συνεχώς. Οι στίχοι και οι μελωδίες των τραγουδιών βοηθούν στην αναμόχλευση παλιών ξεχασμένων ιστοριών.
Θέλει να αλλάξει, θέλει να κάνει κάτι διαφορετικό.
Η ψυχή του, του ψιθυρίζει να πιστέψει στη διαίσθηση του, στον εαυτό του και να συνεχίσει.
Να πάψει να κάνει ότι του λένε οι άλλοι, αυτό που περιμένουν από εκείνον και να αρχίσει να κάνει αυτό που του υπαγορεύει η καρδιά του.
Με τον αφηγητή του βιβλίου μπορεί να ταυτιστεί ο καθένας μας, που ζει βυθισμένος στην δική του ταινία, στις συνθήκες της δικής του ζωής. Ο καθένας που έχει τα όνειρά του, τις ελλείψεις του, τους φόβους και τα κίνητρα του.
Είναι ένα βιβλίο που δεν σε αφήνει στιγμή να χαλαρώσεις.
Ένα βιβλίο που κλείνει το μάτι σε όλα τα προφανή αλλά και μη.
Και όπως έλεγε και ο Γκαίτε
«Ό,τι κι αν μπορείς να κάνεις η να ονειρευτείς, ξεκίνα το. Το θάρρος κρύβει μέσα του ευφυία, δύναμη και μαγεία!»
Η ιδέα αυτή είναι το κλειδί για να προχωράμε μπροστά.
Η 🟢 είναι ένας μονόλογος, ένας χείμαρρος σκέψεων, ένα παραλήρημα ενός ανθρώπου που αποφασίζει μία μέρα να μην πάει στη δουλειά του και μένοντας σπίτι να προσπαθήσει να κατανοήσει τον εαυτό του, κάτι που από μόνο του, επιφέρει μία πραγματική επανάσταση, μια αναγέννηση.
Τον δυσαρεστεί αυτό που είναι του προκαλεί σύγκρουση, ταραχή και αναζητά τη μεταμόρφωση.
Αναζητά λίγη ευτυχία, λίγη γαλήνη, θέλει να ικανοποιηθεί, θέλει να βρει μία αίσθηση πληρότητας.
Βρίσκεται όλο το πρωί σε μια ατέρμονη αναζήτηση παρέα με τον καφέ του, το ουίσκι του και μερικά σουβλάκια.
Οι δίσκοι στο πικάπ εναλλάσσονται συνεχώς. Οι στίχοι και οι μελωδίες των τραγουδιών βοηθούν στην αναμόχλευση παλιών ξεχασμένων ιστοριών.
Θέλει να αλλάξει, θέλει να κάνει κάτι διαφορετικό.
Η ψυχή του, του ψιθυρίζει να πιστέψει στη διαίσθηση του, στον εαυτό του και να συνεχίσει.
Να πάψει να κάνει ότι του λένε οι άλλοι, αυτό που περιμένουν από εκείνον και να αρχίσει να κάνει αυτό που του υπαγορεύει η καρδιά του.
Με τον αφηγητή του βιβλίου μπορεί να ταυτιστεί ο καθένας μας, που ζει βυθισμένος στην δική του ταινία, στις συνθήκες της δικής του ζωής. Ο καθένας που έχει τα όνειρά του, τις ελλείψεις του, τους φόβους και τα κίνητρα του.
Είναι ένα βιβλίο που δεν σε αφήνει στιγμή να χαλαρώσεις.
Ένα βιβλίο που κλείνει το μάτι σε όλα τα προφανή αλλά και μη.
Και όπως έλεγε και ο Γκαίτε
«Ό,τι κι αν μπορείς να κάνεις η να ονειρευτείς, ξεκίνα το. Το θάρρος κρύβει μέσα του ευφυία, δύναμη και μαγεία!»
April 24, 2024
Η τελεία, είναι ένα μικρό αλλά ιδιαίτερα δυνατό και περιεκτικό ανάγνωσμα που είχα την ευκαιρία να διαβάσω πρόσφατα και που μου προκάλεσε ποικίλα συναισθήματα. Ο αφηγητής αποφασίζει μια μέρα να μην πάει στη δουλειά και, ξαπλωμένος στο κρεβάτι, προσπαθεί να τιθασεύσει τις βιολογικές του ανάγκες αφήνοντας απεναντίας το μυαλό του να τρέξει ελεύθερο. Ξεκινάει λοιπόν ένας χειμαρρώδης εσωτερικός μονόλογος, όπου διερωτάται πράγματα για την ίδια του την ύπαρξη αλλά και γενικότερα για τη ζωή, διευρύνοντας τις σκέψεις και τις ιδέες του. Έχοντας για παρέα του τη μουσική, ο πρωταγωνιστής αντιδρά στις καθιερωμένες του συνήθειες και τον παρατηρούμε να παραδέχεται και να αποδέχεται τις πράξεις και τη στάση του. Δοσμένο εξαιρετικά, πρόκειται για ένα βιβλίο που με έκανε να θαυμάσω την άμεση και ζωντανή γραφή του Αλέξανδρου Κάσση, υπογραμμίζοντας υπερβολικά πολλά καλοδιατυπωμένα αποσπάσματα, τα οποία σίγουρα θα επισκεφτώ ξανά. Με άγγιξε καθώς καταπιάνεται με ζητήματα που απασχολούν καθημερινά όλους τους ανθρώπους και θεωρώ ότι αξίζει να υπάρχει σε κάθε βιβλιοθήκη.
October 22, 2023
3.5 / 5*
October 16, 2023
What an amazing book !!!!
December 5, 2023
Είμαι ενθουσιασμένη πολύ με αυτό το βιβλίο. Δεν ξέρω, ίσως ταυτίζομαι αρκετά με το περιεχόμενο και τον ήρωα. Το πήρα και το διάβασα επειδή άρχισα να ακούω για αυτό. Δεν ήξερα τι ακριβώς να περιμένω. Ευτυχώς ξεπέρασε τις προσδοκίες μου.
February 20, 2025
Δύσκολο να ορίσεις το συγκεκριμένο βιβλίο. Είναι μυθιστόρημα ή δοκίμιο; Δεν υπάρχει πλοκή με τη συμβατική έννοια της λέξης, μονάχα ατάκτως ερριμμένες σκέψεις στο χαρτί. Είναι ουσιαστικά ένας εσωτερικός μονόλογος που έχει γραφτεί με την τεχνική της αυτόματης γραφής. Ο αφηγητής φιλοσοφεί περί πολλών θεμάτων και εκθέτει τις απόψεις του. Υπάρχει επίσης έντονη διακειμενικότητα, με πολλές φράσεις παρμένες από μυθιστορήματα, ποιήματα, στίχους τραγουδιών, ταινίες, θεατρικά έργα κτλ.
Μπορώ γενικά να πω ότι πολλά σημεία του κειμένου μου άρεσαν και κάποια είχαν ακόμα και χιούμορ. Όπως φυσικά ήτανε η διαδικτυακή συνέντευξη για δουλειά, η οποία ήταν ίσως το καλύτερο σημείο του αφηγήματος. Επίσης ωραία ήτανε η εξιστόρηση της περιπέτειας του αφηγητή στο Αλγέρι. Υπάρχουν μερικές πολύ ωραίες, φιλοσοφημένες σκέψεις, ενώ κάποια αποσπάσματα άλλων βιβλίων και ταινιών έχουν διασκευαστεί πετυχημένα.
Αυτό που δεν μου άρεσε ήταν ότι υπήρχαν πολλές επαναλήψεις στο κείμενο, όπως αυτή με το ταβάνι στην αρχή, το πόσες φορές γέμισε ο αφηγητής το ποτήρι του με ουίσκι, κρασί, καφέ κτλ. Σε κάποια σημεία -ευτυχώς όχι τόσα πολλά- η αφήγηση κουράζει και γίνεται ανιαρή. Επίσης θα περίμενα να αναλυθούν οι περιπέτειες του αφηγητή στην Αγκόλα, θα είχαν ίσως ενδιαφέρον.
Πάντως συνολικά θα έλεγα ότι το βιβλίο «διαβάζεται» άνετα, παρότι δεν είναι κάτι το εξαιρετικό ή ανεπανάληπτο. Είναι ενδιαφέρον το πείραμα με την αυτόματη γραφή, η οποία παρόλα αυτά θεωρώ ότι κουράζει κάπως σε μεγάλα κείμενα.
Μπορώ γενικά να πω ότι πολλά σημεία του κειμένου μου άρεσαν και κάποια είχαν ακόμα και χιούμορ. Όπως φυσικά ήτανε η διαδικτυακή συνέντευξη για δουλειά, η οποία ήταν ίσως το καλύτερο σημείο του αφηγήματος. Επίσης ωραία ήτανε η εξιστόρηση της περιπέτειας του αφηγητή στο Αλγέρι. Υπάρχουν μερικές πολύ ωραίες, φιλοσοφημένες σκέψεις, ενώ κάποια αποσπάσματα άλλων βιβλίων και ταινιών έχουν διασκευαστεί πετυχημένα.
Αυτό που δεν μου άρεσε ήταν ότι υπήρχαν πολλές επαναλήψεις στο κείμενο, όπως αυτή με το ταβάνι στην αρχή, το πόσες φορές γέμισε ο αφηγητής το ποτήρι του με ουίσκι, κρασί, καφέ κτλ. Σε κάποια σημεία -ευτυχώς όχι τόσα πολλά- η αφήγηση κουράζει και γίνεται ανιαρή. Επίσης θα περίμενα να αναλυθούν οι περιπέτειες του αφηγητή στην Αγκόλα, θα είχαν ίσως ενδιαφέρον.
Πάντως συνολικά θα έλεγα ότι το βιβλίο «διαβάζεται» άνετα, παρότι δεν είναι κάτι το εξαιρετικό ή ανεπανάληπτο. Είναι ενδιαφέρον το πείραμα με την αυτόματη γραφή, η οποία παρόλα αυτά θεωρώ ότι κουράζει κάπως σε μεγάλα κείμενα.
November 25, 2023
Όταν ένα βιβλίο ξεκινάει με τον εξής πρόλογο:
"Για τις φράσεις και τις λέξεις που φέρουν τα σύμβολα * και #, υπάρχουν οι σχετικές επεξηγήσεις, σημειώσεις και αναφορές στο τέλος του βιβλίου, στα κεφάλαια «Σημειώσεις/ Αναφορές» και «Υστερόγραφο» αντίστοιχα. Όλα τα υπόλοιπα είναι εδώ."
κι έπειτα ξεκινάει το κείμενο με την φράση "Τι είναι η ζωή μας μπροστά στην εικόνα που θέλησε κανείς για εμάς;"
δεν κάνει τίποτα άλλο από το να σε βουτήξει αμέσως από τα μαλλιά και να σε πάει κάπου αλλού. Κι αυτό από μόνο του είναι κάτι. Κι όταν στην συνέχεια σου πετάει φράσεις όπως "Μια γουλιά διαρκεί όσο μια ανάσα και μια ανάσα όσο μια στιγμή σκέψης.", αυτό το κάτι μεγαλώνει. Και συνεχίζει να μεγαλώνει όσο οι σελίδες προχωρούν, για να φτάσεις στο Υστερόγραφο, ένα μονοσέλιδο κεφάλαιο στο τέλος του βιβλίου, και να σε αποτελειώσει, γιατί ψάχνοντας να το συνδέσεις με το κείμενο, αναγκάζεσαι να βουτήξεις βαθειά, κι εκεί οι εκπλήξεις είναι πολλές.
"Για τις φράσεις και τις λέξεις που φέρουν τα σύμβολα * και #, υπάρχουν οι σχετικές επεξηγήσεις, σημειώσεις και αναφορές στο τέλος του βιβλίου, στα κεφάλαια «Σημειώσεις/ Αναφορές» και «Υστερόγραφο» αντίστοιχα. Όλα τα υπόλοιπα είναι εδώ."
κι έπειτα ξεκινάει το κείμενο με την φράση "Τι είναι η ζωή μας μπροστά στην εικόνα που θέλησε κανείς για εμάς;"
δεν κάνει τίποτα άλλο από το να σε βουτήξει αμέσως από τα μαλλιά και να σε πάει κάπου αλλού. Κι αυτό από μόνο του είναι κάτι. Κι όταν στην συνέχεια σου πετάει φράσεις όπως "Μια γουλιά διαρκεί όσο μια ανάσα και μια ανάσα όσο μια στιγμή σκέψης.", αυτό το κάτι μεγαλώνει. Και συνεχίζει να μεγαλώνει όσο οι σελίδες προχωρούν, για να φτάσεις στο Υστερόγραφο, ένα μονοσέλιδο κεφάλαιο στο τέλος του βιβλίου, και να σε αποτελειώσει, γιατί ψάχνοντας να το συνδέσεις με το κείμενο, αναγκάζεσαι να βουτήξεις βαθειά, κι εκεί οι εκπλήξεις είναι πολλές.
February 11, 2024
Σε όποια ηλικία και αν βρίσκεσαι, κάπου στη διαδρομή, θα ταυτιστείς με τα γιατί του συγγραφέα. Το ζητούμενο στη ζωή είναι το equilibrium. Για να το βρεις κάποτε πρέπει να θυσιάσεις λίγο από τα θέλω σου, λίγο από τα θέλω των άλλων. Εξάλλου στη ζωή μπορεί να ήρθαμε και να φεύγουμε μόνοι μας αλλά είμαστε γεννημένοι για να ζήσουμε ως μέρη ενός συνόλου. Στην αρχή, δε θα το κρύψω, τα λόγια μού έμοιαζαν παραλήρημα. Το έργο δεν είναι λογοτέχνημα αλλά σκέψεις που άνετα θα μπορούσες να διαβάσεις και από ένα δημοσιευμένο ημερολόγιο οποιουδήποτε ανθρώπου. Ωστόσο, μέσα σε όλο αυτό, η τελεία είναι πράσινη και όχι κόκκινη, δεν είναι το τέλος και η απαισιοδοξία αλλά πρόοδος και το γύρισμα σελίδας στη ζωή. Τέτοιες τελείες θα κληθούμε να βάλουμε αρκετές. Όσο ζούμε θα χρειαστούμε restarts, είναι η εξέλιξή μας που σημαδοτεί την προσωπική και επαγγελματική μας ανέλιξη. Ευχαριστώ το συγγραφέα για τη στάση που με ανάγκασε να κάνω.
October 16, 2023
Η "Τελεία" είναι ένας καταιγιστικός μονόλογος, συμπυκνωμένος και ωμός, αιρετικός μα και αρκετά συναισθηματικός πολλές φορές, ενός νέου που αποφασίζει μια μέρα να μην βγει από το σπίτι και να αναζητήσει τον εαυτό του, ώστε να μπορέσει να συνεχίσει. Κάθε σκέψη και αναφορά του περιστρέφεται γύρω από την εναρκτήρια φράση του βιβλίου “Τι είναι η ζωή μας μπροστά στην εικόνα που θέλησε κανείς για εμάς;” ενώ παράλληλα φτύνει τις λέξεις με έντονο τρόπο και γρήγορες εναλλαγές από θέμα σε θέμα. Τα θέματα πολλά, ενδεικτικά θα αναφέρω τον ρατσισμό, το προσφυγικό, την θρησκεία, την οικογένεια, την φιλία, την ελευθερία, την ιδιοκτησία και την εκμετάλλευση. Όλα μαζί να κονταραχτυπιούνται μέσα του όπως συμβαίνει στην πραγματικότητα του καθενός μας.
Το σημαντικότερο όμως στοιχείο του κειμένου είναι ότι είναι ξεκάθαρο πως δεν έχει γραφτεί "για να αρέσει". Κι αυτό έχει αξία.
Το σημαντικότερο όμως στοιχείο του κειμένου είναι ότι είναι ξεκάθαρο πως δεν έχει γραφτεί "για να αρέσει". Κι αυτό έχει αξία.
February 25, 2024
Ενας ήρωας που συνειδητοποιεί ότι έχει πιάσει πάτο ως άνθρωπος, ότι δεν έχει είχει σχεδόν τίποτα άλλο να χάσει κι ότι έχει ανάγκη να κάνει μια επανεκκίνηση στην ζωή του, με τους δικούς του όρους αυτή τη φορά. Εκεί κινείται το βιβλίο. Σε αυτήν την λεπτή γραμμή που καταλαβαίνουμε ότι κάτι δεν πάει καλά. Ένα ταξίδι επαναπροσδιορισμού του ίδιου μας του εαυτού. Σπουδαίο βιβλίο.
Επίσης αξίζει να γίνει μια μνεία και στις αναφορές που υπάρχουν στο τέλος του βιβλίου οι οποίες είναι τόσο καλά ενσωματωμένες στο κείμενο, αρκετές μα και ουσιώδεις, που δείχνουν ικανότητα, γνώση και συνείδηση από μεριάς του συγγραφέα.
Για το εξώφυλλο, το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι πρόκειται για έργο τέχνης. Σε μια εποχή που η εικόνα παίζει κυρίαρχο ρόλο στη ζωή μας, γίνεται η επιλογή ενός τόσο λιτού και αφαιρετικού εξωφύλλου. Επαναστατικό.
Επίσης αξίζει να γίνει μια μνεία και στις αναφορές που υπάρχουν στο τέλος του βιβλίου οι οποίες είναι τόσο καλά ενσωματωμένες στο κείμενο, αρκετές μα και ουσιώδεις, που δείχνουν ικανότητα, γνώση και συνείδηση από μεριάς του συγγραφέα.
Για το εξώφυλλο, το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι πρόκειται για έργο τέχνης. Σε μια εποχή που η εικόνα παίζει κυρίαρχο ρόλο στη ζωή μας, γίνεται η επιλογή ενός τόσο λιτού και αφαιρετικού εξωφύλλου. Επαναστατικό.
June 24, 2024
Ένα βιβλίο διαφορετικό θα το χαρακτήριζα. Ο ήρωας αποφασίζει ένα πρωινό πως δεν θα πάει για δουλειά και θα μείνει στο σπίτι του. Πρόκειται για έναν μονόλογο όπου ο πρωταγωνιστής μιλά για τον εαυτό του, τις σκέψεις του, τη ζωή του, το παρελθόν του, τις σχέσεις του, τους φίλους του, τη μουσική που αγαπά, την εργασιακή ανασφάλεια. Σαν ανοιχτό βιβλίο ανοίγει τις πόρτες τις ψυχής του και μας τα δίνει όλα, δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω. Οι σκηνές είναι τόσο αληθινές διαβάζοντας κάποιο το βιβλίο και όλοι έχουμε βρεθεί σε αντίστοιχες καταστάσεις. Ειδικά η σκηνή με την κλήση μέσω viber για συνέντευξη για δουλειά πιο αληθινή δεν γίνεται. Το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όσους θέλουν να προβληματιστούν, αλλά και να δουν και την άλλη πλευρά της ζωής. Τον ζηλεύω τον ήρωα του βιβλίου που βρήκε το θάρρος να μην πάει στη δουλειά και μάλιστα χωρίς να ειδοποιήσει κανέναν!
October 19, 2023
Μίνιμαλ αισθητική, τόσο στο εξώφυλλο όσο και στο κείμενο. Το βιβλίο είναι τόσο δυνατό που δεν έχει ανάγκη ούτε από εμπορικά παιχνίδια στο εξώφυλλο ούτε από ευφάνταστους τίτλους. Ενα τόσο απλό σύμβολο αρκεί. Κι έρχεται έπειτα το κείμενο, γυμνό και μόνο του, χωρίς κεφάλαια και κάποια προσπάθεια για να αρέσει, για να σαρώσει τα πάντα που συμβαίνουν μέσα μας, στον καθένα μας, σε κάθε εποχή. Μου άρεσε πολύ!
December 11, 2023
Θεατρικός μονόλογος. Μου αρέσουν αυτά τα βιβλία. Ένας τύπος ξυπνάει κάποια απροσδιόριστη ώρα και δεν πάει στην δουλειά, αλλά κάθεται και σκέφτεται και φιλοσοφεί για πράγματα που τον απασχολούν, ψάχνοντας ίσως μια λύση. Προετοιμάζοντας την δική του προσωπική επανάσταση. Όλη η πλοκή διαδραματίζεται στο σπίτι. Διέκρινα, θα τολμήσω να πω, μία σύνδεση με το “Γράμματα σ' ένα νέο ποιητή” του Ρίλκε. Αξίζει να διαβαστεί.
December 13, 2023
Αυτή η απουσία κεφαλαίων σε συνδυασμό με το χειμαρρώδη λόγο με τρελαίνουν !! Ο συγγραφέας με μαεστρία αποτυπώνει σε μόλις 160 σελίδες όλους τους προβληματισμούς ενός ανθρώπου της σύγχρονης εποχής.
Το κείμενο μοιάζει χαοτικό αλλά δεν είναι τελικά, χωρίς αυτό να έχει και καμιά σημασία αφού από όποιο σημείο και αν το πιάσεις θα σε παρασύρει ο ειρμός των σκέψεων και των αγωνιών του ήρωα, που είναι τόσο καλά και παραστατικά παρουσιασμένα ώστε να νιώθεις ότι βρίσκεται δίπλα σου και σου μιλάει.
Το κείμενο μοιάζει χαοτικό αλλά δεν είναι τελικά, χωρίς αυτό να έχει και καμιά σημασία αφού από όποιο σημείο και αν το πιάσεις θα σε παρασύρει ο ειρμός των σκέψεων και των αγωνιών του ήρωα, που είναι τόσο καλά και παραστατικά παρουσιασμένα ώστε να νιώθεις ότι βρίσκεται δίπλα σου και σου μιλάει.
December 16, 2023
Λεξ, Arthur Rimbaud, Pieter Bruegel, Bad Religion, Frank Zappa, Radiohead, Samuel Beckett, Sparks, Woody Guthrie, Bertolt Brecht, George Bataille, William Blake, Eric Rohmer, Bergman, Διάφανα Κρίνα, William Shakespeare, Nino Rota, Albert Camus και πολλοί άλλοι περνούν σαν σίφουνες από ένα ήδη απολαυστικό, πλούσιο από κάθε άποψη, μα και σκληρό κείμενο. Τα θέματα πολλά και σηκώνουν συζήτηση. Πολλή συζήτηση. Διαβάστε το!
November 19, 2023
Κείμενο ανένταχτο σε κάποια κατηγορία. Πεζό; Μυθιστόρημα; Θεατρικός μονόλογος; Είναι επίσης αρκετά ποιητικός ο λόγος. Σίγουρα καλογραμμένο και με λόγο βιωμένο, που έχει ρυθμό και κάβλα. Που στάζει συναίσθημα. Που δεν υπακούει σε κάποια πεπατημένη. Με ένα εξώφυλλο κι ένα οπισθόφυλλο που προκαλούν ερωτήματα για το τι σημαίνουν και πως συνδέονται με το κείμενο κι ένα υστερόγραφο στο τέλος που επίσης δημιουργεί την απορία για το τι τελικά θέλει να μας πει ο συγγραφέας. Μήπως τελικά ό,τι διαβάσαμε και καταλάβαμε δεν είναι το προφανές αλλά "κάτι άλλο" ή "και κάτι άλλο";
December 5, 2023
Το βιβλίο διχάζει ήδη από το εξώφυλλο, ατμόσφαιρα που συνεχίζει να θρέφεται και στο κείμενο. Θες να συμφωνήσεις μαζί του αλλά και να διαφωνήσεις. Και θες και τα δύο να τα κάνεις έντονα. Σου δημιουργεί αυτήν την ανάγκη. Να ασχοληθείς μαζί του, να το συζητήσεις, να σκεφτείς αυτά που γράφει. Εκεί έγκειται η δυναμική του. Μεγάλο βιβλίο!
December 8, 2023
Το εξώφυλλο είναι εθιστικό. Όσο το κοιτάς, κολλάς. Το ίδιο και το κείμενο. Θες συνέχεια να ανατρέξεις κάπου μέσα σε αυτό γιατί μιλάει για πολλά και διαχρονικά θέματα που πάντα θα μας απασχολούν. Νομίζω ότι είναι από τα βιβλία που πάντα θα υπάρχουν αφορμές για να διαβάζεται και πάντα θα έχουμε κάποιο λόγο να το συζητάμε.
Read
February 20, 2024Ο πρωταγωνιστής, ξυπνάει μια μέρα και αποφασίζει να πάρει άδεια και να μην πάει στη δουλειά του. Ξαπλωμένος καθώς είναι στο κρεβάτι του και κοιτώντας το ταβάνι αρχίζει να κάνει διάφορες σκέψεις.
Πρόκειται για έναν μονόλογο. Απο την αρχή μέχρι το τέλος. Διάφορες σκέψεις ξεπετάγονται η μια μετά την άλλη. Προβληματισμοί και ανησυχίες.
Πρόκειται για έναν μονόλογο. Απο την αρχή μέχρι το τέλος. Διάφορες σκέψεις ξεπετάγονται η μια μετά την άλλη. Προβληματισμοί και ανησυχίες.
March 6, 2024
Ενα βιβλίο που τάσεται απέναντι σε οτιδήποτε κακοποιητικό και ένας μοναδικός ήρωας που μάχεται με τους πάντες αλλά κυρίως με τον εαυτό του.
Φανταστική γραφή, συμπυκνωμένος λόγος, πολλές και ουσιώδεις αναφορές που δεικνύουν γνώση και αντίληψη από μεριάς του συγγραφέα, κι ένα εξώφυλλο εθιστικό και αινιγματικό που δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από αυτό.
Φανταστική γραφή, συμπυκνωμένος λόγος, πολλές και ουσιώδεις αναφορές που δεικνύουν γνώση και αντίληψη από μεριάς του συγγραφέα, κι ένα εξώφυλλο εθιστικό και αινιγματικό που δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από αυτό.
June 25, 2024
Εθιστικό, ανατριχιαστικό, συγκλονιστικό! Από το εξώφυλλο μέχρι και την τελευταία σελίδα.
Ο ήρωας σε κοιτάει στα μάτια και σου φτύνει χωρίς κανένα φίλτρο όσα σκέφτεται με τρόπο καθηλωτικό!
Αλλοτε βυθίζεται, άλλοτε επιπλέει, άλλοτε καίγεται, άλλοτε αναπνέει.
Τίποτα από το μέσα του δεν θα είναι το ίδιο στο τέλος.
Ο ήρωας σε κοιτάει στα μάτια και σου φτύνει χωρίς κανένα φίλτρο όσα σκέφτεται με τρόπο καθηλωτικό!
Αλλοτε βυθίζεται, άλλοτε επιπλέει, άλλοτε καίγεται, άλλοτε αναπνέει.
Τίποτα από το μέσα του δεν θα είναι το ίδιο στο τέλος.
January 22, 2024
Πανέξυπνος τίτλος, ακόμα πιο ευφυές εξώφυλλο κι ένα κείμενο που τα λέει έξω απο τα δόντια, κρατώντας την ίδια στιγμή την λυρικότητα και το ανάστημά του. Βιβλίο που πιστεύω ότι θα συζητηθεί για πολλούς λόγους.
Displaying 1 - 30 of 58 reviews