What do you think?
Rate this book
De gruwel van het gezin
'Ik wil wat jij hebt, Marie, net als jaren geleden. Een gezin. Niet om het even welk gezin, niet zoals het mijne, dat me achterliet met littekens. Sommige vervaagden pas na een heel lange tijd. Een dagelijks geheugensteuntje in de spiegel dat wij een gezin waren met geheimen, en dat ik aan niemand mocht vertellen wat er thuis echt gebeurde.'
In een beklijvende brief aan haar jeugdvriendin Marie onderzoekt een jonge vrouw wat het betekent om deel uit te maken van een gezin. Is het mogelijk om te verlangen naar iets dat je een leven lang angst inboezemde? Kun je blijven houden van iemand die je ooit schrik aanjoeg? Is het überhaupt wenselijk om een gezin te starten, of komen daardoor andere behoeften in het gedrang? Biedt een familie vrijheid of sluiten we ons er vrijwillig in op?
De gruwel van het gezin is een intelligente roman die onze samenlevingsvormen onder de loep neemt, maar ook thema’s als maatschappelijke ongelijkheid, sluimerend racisme en de gruwel van huiselijk geweld. Bitter wordt de briefschrijfster echter niet. Ondanks alles leerde zij dat de dingen ook gruwelijk mooi kunnen zijn.
In een beklijvende brief aan haar jeugdvriendin Marie onderzoekt een jonge vrouw wat het betekent om deel uit te maken van een gezin. Is het mogelijk om te verlangen naar iets dat je een leven lang angst inboezemde? Kun je blijven houden van iemand die je ooit schrik aanjoeg? Is het überhaupt wenselijk om een gezin te starten, of komen daardoor andere behoeften in het gedrang? Biedt een familie vrijheid of sluiten we ons er vrijwillig in op?
De gruwel van het gezin is een intelligente roman die onze samenlevingsvormen onder de loep neemt, maar ook thema’s als maatschappelijke ongelijkheid, sluimerend racisme en de gruwel van huiselijk geweld. Bitter wordt de briefschrijfster echter niet. Ondanks alles leerde zij dat de dingen ook gruwelijk mooi kunnen zijn.
128 pages, Paperback
First published September 22, 2023
2 people are currently reading
159 people want to read
About the author
Inès Eshun
2 books6 followersInès Eshun is schrijfster en filmmaakster. Ze studeerde af aan het RITCS in Brussel in 2017. Met haar kortfilm Het leven van Esteban won ze verschillende internationale prijzen, waaronder de Student Visionary Award op het Tribeca Film Festival in New York. Ook haar andere kortfilms werden op verschillende festivals geselecteerd. Ze was een van de laureaten proza van de schrijfwedstrijd Babylons Interuniversitaire Literaire Prijs.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 16 of 16 reviews
March 31, 2024
Een verhaal over opgroeien in armoede, geweld en verwaarlozing. Verteld vanuit het perspectief van een volwassen vrouw die via brieven aan een jeugdvriendin beetje bij beetje terugblikt op de gruwel van het gezin waarin ze opgroeide. Eindelijk kan ze onder woorden brengen wat ze in haar jeugd moest verzwijgen. Eindelijk kan ze reflecteren op hoe ze door de maatschappij in de steek werd gelaten.
Rauw. Gevoelig. Pijnlijk. Zacht. Een krop in je keel. Lezen!
Rauw. Gevoelig. Pijnlijk. Zacht. Een krop in je keel. Lezen!
November 8, 2023
http://looneybooks79.blog/2023/11/08/...
In een brief aan haar jeugdvriendin Marie schrijft het hoofdpersonage haar verhaal dat ze destijds niet mocht vertellen aan iemand. Maar nu kan het wel en voelt het ook aan dat ze het eindelijk moet vertellen, het moet opschrijven.
In de brief beschrijft de briefschrijver over haar jeugd in een gezin waarin ze moest leren overleven, zorgen voor haar jongere zus en broer en vooral een moeder moest helpen en verzorgen en als beloning slagen kreeg van de riem of van een stok. Hoe zij als kind, dat woonde in armzalige en armoedige appartementsblokken, haar weg moest vinden in leven en gezin zonder dat andere mensen, vriendinnen of de rest van de familie, daarvan op de hoogte werden gebracht.
En toch is er nooit een zweem van verbittering te bespeuren in haar brief. Maar wel de angst om zelf in een gezin te stappen, om de liefde te mogen ervaren en om zelf een kind te krijgen. Want de angst dezelfde fouten te maken als die van haar moeder doet haar weigeren en steigeren. Maar is zij haar moeder wel?
Hoe zacht kan een boek zijn dat zo hard is? En waarom schuilt er zoveel humor verborgen tussen de regels vol pijn en drama?
Door de korte alineas en de prachtige proza van Inès leest dit boek heel snel. Maar het grijpt je wel bij de keel, het knijpt je hart hard samen en het zou me niet verbazen dat hier en daar een lezer ook wel een traan zal moeten wegpinken. En toch zal ook die glimlach mogen bovengehaald worden want tussen het harde relaas schuilt een lach en een traan!
Inès’ beschrijving van de frituur, de perfecte friet en friturist is het volgens mij waard om als Belgisch patrimonium opgenomen te worden en dient gebruikt te worden als reclame voor een van de topproducten dat ons land te bieden heeft! De friet als bindmiddel tussen culturen en generaties!
Dit is een aanrader!
In een brief aan haar jeugdvriendin Marie schrijft het hoofdpersonage haar verhaal dat ze destijds niet mocht vertellen aan iemand. Maar nu kan het wel en voelt het ook aan dat ze het eindelijk moet vertellen, het moet opschrijven.
In de brief beschrijft de briefschrijver over haar jeugd in een gezin waarin ze moest leren overleven, zorgen voor haar jongere zus en broer en vooral een moeder moest helpen en verzorgen en als beloning slagen kreeg van de riem of van een stok. Hoe zij als kind, dat woonde in armzalige en armoedige appartementsblokken, haar weg moest vinden in leven en gezin zonder dat andere mensen, vriendinnen of de rest van de familie, daarvan op de hoogte werden gebracht.
En toch is er nooit een zweem van verbittering te bespeuren in haar brief. Maar wel de angst om zelf in een gezin te stappen, om de liefde te mogen ervaren en om zelf een kind te krijgen. Want de angst dezelfde fouten te maken als die van haar moeder doet haar weigeren en steigeren. Maar is zij haar moeder wel?
Hoe zacht kan een boek zijn dat zo hard is? En waarom schuilt er zoveel humor verborgen tussen de regels vol pijn en drama?
Door de korte alineas en de prachtige proza van Inès leest dit boek heel snel. Maar het grijpt je wel bij de keel, het knijpt je hart hard samen en het zou me niet verbazen dat hier en daar een lezer ook wel een traan zal moeten wegpinken. En toch zal ook die glimlach mogen bovengehaald worden want tussen het harde relaas schuilt een lach en een traan!
Inès’ beschrijving van de frituur, de perfecte friet en friturist is het volgens mij waard om als Belgisch patrimonium opgenomen te worden en dient gebruikt te worden als reclame voor een van de topproducten dat ons land te bieden heeft! De friet als bindmiddel tussen culturen en generaties!
Dit is een aanrader!
March 16, 2025
W.A.U.W. Vlijm-vlijm-scherpe roman. Met een flinterdunne, haast transparante, zelfs afwezige grens naar non-fictie. Wat heeft deze schrijfster een mooie, gruwelijk, warme, pijnlijk, en tegelijk wonderschone, realistische pen. Zacht en ruw tegelijk.
Ik heb het boek in twee leesmomenten verscheurd. Ik wilde het hoofdpersonage uit het boek halen, naar haar toe rennen. Haar omhelzen, een schouder aanbieden, ik voel het hele verhaal door dat ik íets wil doen. Haar met een warme deken toedekken. Ik wil haar kennen.
Nog meer liefdesbroodkruimels geven.
Ode aan een sterke vrouw.
5 sterren!
Ik heb het boek in twee leesmomenten verscheurd. Ik wilde het hoofdpersonage uit het boek halen, naar haar toe rennen. Haar omhelzen, een schouder aanbieden, ik voel het hele verhaal door dat ik íets wil doen. Haar met een warme deken toedekken. Ik wil haar kennen.
Nog meer liefdesbroodkruimels geven.
Ode aan een sterke vrouw.
5 sterren!
July 2, 2025
Aanrader!
April 5, 2024
‘Wat te sterk is, breekt. Wat zacht is, beweegt mee.’ Dat vond ik mooi gezegd. Ik geef het verhaal
3,5 sterren. Confronterend, droevig en teder verhaal, laat je stilstaan bij je privileges en maakt een soort waakzaamheid in je los. Vond het alleen niet zo goed geschreven (hoewel het heel vlot leest).
3,5 sterren. Confronterend, droevig en teder verhaal, laat je stilstaan bij je privileges en maakt een soort waakzaamheid in je los. Vond het alleen niet zo goed geschreven (hoewel het heel vlot leest).
December 8, 2024
Dit is een verhaal “over het meisje in een grote-mensen-lichaam in een grote-mensen-wereld dat niemand nodig heeft.” Over een meisje dat als kind is verwaarloosd en mishandeld.
Aantekeningen voor mezelf gemaakt. Eén grote spoiler.
Op zesjarige leeftijd woont hoofdpersoon bij haar alleenstaande moeder en jongere zus en broer. Haar moeder mishandelt haar fysiek en psychisch, het laatste door na het uitdelen van klappen niet haar dochter te troosten maar zichzelf te laten troosten door haar dochter. Hoofdpersoon is opgegroeid in een onveilig gezin. Iedereen die dit heeft meegemaakt zal herkennen dat het alledaagse niet meer alledaags is maar angst inboezemt. De associaties verschillen per individu en hun trauma, maar wat voor anderen alledaags en gewoon is, is dat voor mensen met een trauma niet. En welke uitdagingen dit oplevert voor samenleven met anderen, voor een eigen gezin: schrikken als iemand een kamer binnenkomt, of je aanraakt…
Kopieermachine
De tekst is een brief van hoofdpersoon aan een vriendin uit haar kindertijd. Ze woont inmiddels alleen, op zichzelf. “Want ik woon alleen nu, ik ben ontsnapt. Ik ben ontsnapt zoals je aan een koolmonoxidevergiftiging ontsnapt, met je hart dat ongecontroleerd in je keel bonkt, en een benepen gevoel van te weinig zuurstof in je hoofd.” Zo heeft ze moeite met contacten en relaties: “Moeten vragen zorgt voor een implosie in mijn lijf, Marie. Iets vragen betekent alle zenuwen en spieren in je lijf opspannen, en al je moed bijeenrapen.” “Alles is altijd mijn schuld. Ik kan niets. Ik ben niemand. Ik ben een stukje vuil in een verder ordelijke wereld.” Dramatisch, ja; maar misschien voelt iemand met een trauma zich zo. “Ik ben een kopieermachine, en probeer zo stil mogelijk te doen wat andere mensen doen.”
Populair
Als kind merkte hoofdpersoon dat ze aandacht van andere kinderen kreeg als ze de striemen op haar rug van slaag liet zien: “(…) alleszins genoot ik en had een heimelijke trots dat ik voor heel even het populairste meisje op de speelplaats was, want de populairste meisjes waren meestal de meisjes met de blondste haren.” Hoofdpersoon is gekleurd en heeft zwart kroeshaar.
Sterk
“Ze hebben me sterk gemaakt die plekken, te sterk. Want wat sterk is breekt, wat zacht is beweegt mee.” “De impact van grote mensenlevens op kleine mensenlevens is verpulverend.” Hoofdpersoon beschrijft hoe zij “het meisje achter glas” is geworden, “achter de hoge muur, die observeert maar nooit meedoet, die niet kan ontsnappen uit haar toren behalve wanneer ze leest, naar mooie beelden kijkt, zingt, of in haar dagboek schrijft.”
Loyaliteit
De passage waarin hoofdpersoon schrijft dat ze haar nieuwe liefde kennis wil laten maken met haar moeder, vind ik schrijnend. Ze beschrijft hoe ze ondanks het misbruik het goede van haar moeder blijft zien en eindigt met dat ze van haar mama houdt: “Mama. Mijn lieve mama.” We weten dan op welke wijze die mama haar heeft verwaarloosd en moedwillig heeft gemaltraiteerd. Hoezo ‘lieve mama’, denk je dan. Dit is het zieke van misbruik binnen een gezin, dat het kind ondanks alles loyaliteit voelt jegens de agressor.
“Ik heb hem verteld dat ik wil wonen omgeven door natuur, niet te ver van de stad en culturele activiteiten, met gezamenlijke vrienden en familie in de buurt, deel zijn van een warm netwerk, dat niet verstikkend is. Nabijheid ervaren, die veraf genoeg is.”
“Een ongecompliceerde, liefdevolle aanraking is al wat ik wil. Tederheid zonder touwen waarin je verstrikt kunt raken.”
“Ik heb groepen gekend, en er soms me één voet in gestaan, maar groepen doen me eenzaam voelen, dan liever echt alleen, zonder de blik van de ander.”
“Dit is wat ik weet dat er gebeurt, Marie, de mooie dingen gebeuren nooit wanneer je ze verwacht, ze verrassen je.”
“Gezinnen sluiten buiten en ze sluiten op. Dat is wat ik je wilde vertellen, Marie. En of ik er nu eindelijk ook bij mag.”
“Ik denk aan het meisje dat buiten staat, alleen, hoe ze kijkt naar de deur die op een kier staat. Ik ben tegelijk binnen en buiten. Ik weet wat ze denkt. Dat ze ook daarbinnen, in die warme gezelligheid, altijd een vreemde zal zijn. Een welkome indringer. Zij. Ik.”
Aantekeningen voor mezelf gemaakt. Eén grote spoiler.
Op zesjarige leeftijd woont hoofdpersoon bij haar alleenstaande moeder en jongere zus en broer. Haar moeder mishandelt haar fysiek en psychisch, het laatste door na het uitdelen van klappen niet haar dochter te troosten maar zichzelf te laten troosten door haar dochter. Hoofdpersoon is opgegroeid in een onveilig gezin. Iedereen die dit heeft meegemaakt zal herkennen dat het alledaagse niet meer alledaags is maar angst inboezemt. De associaties verschillen per individu en hun trauma, maar wat voor anderen alledaags en gewoon is, is dat voor mensen met een trauma niet. En welke uitdagingen dit oplevert voor samenleven met anderen, voor een eigen gezin: schrikken als iemand een kamer binnenkomt, of je aanraakt…
Kopieermachine
De tekst is een brief van hoofdpersoon aan een vriendin uit haar kindertijd. Ze woont inmiddels alleen, op zichzelf. “Want ik woon alleen nu, ik ben ontsnapt. Ik ben ontsnapt zoals je aan een koolmonoxidevergiftiging ontsnapt, met je hart dat ongecontroleerd in je keel bonkt, en een benepen gevoel van te weinig zuurstof in je hoofd.” Zo heeft ze moeite met contacten en relaties: “Moeten vragen zorgt voor een implosie in mijn lijf, Marie. Iets vragen betekent alle zenuwen en spieren in je lijf opspannen, en al je moed bijeenrapen.” “Alles is altijd mijn schuld. Ik kan niets. Ik ben niemand. Ik ben een stukje vuil in een verder ordelijke wereld.” Dramatisch, ja; maar misschien voelt iemand met een trauma zich zo. “Ik ben een kopieermachine, en probeer zo stil mogelijk te doen wat andere mensen doen.”
Populair
Als kind merkte hoofdpersoon dat ze aandacht van andere kinderen kreeg als ze de striemen op haar rug van slaag liet zien: “(…) alleszins genoot ik en had een heimelijke trots dat ik voor heel even het populairste meisje op de speelplaats was, want de populairste meisjes waren meestal de meisjes met de blondste haren.” Hoofdpersoon is gekleurd en heeft zwart kroeshaar.
Sterk
“Ze hebben me sterk gemaakt die plekken, te sterk. Want wat sterk is breekt, wat zacht is beweegt mee.” “De impact van grote mensenlevens op kleine mensenlevens is verpulverend.” Hoofdpersoon beschrijft hoe zij “het meisje achter glas” is geworden, “achter de hoge muur, die observeert maar nooit meedoet, die niet kan ontsnappen uit haar toren behalve wanneer ze leest, naar mooie beelden kijkt, zingt, of in haar dagboek schrijft.”
Loyaliteit
De passage waarin hoofdpersoon schrijft dat ze haar nieuwe liefde kennis wil laten maken met haar moeder, vind ik schrijnend. Ze beschrijft hoe ze ondanks het misbruik het goede van haar moeder blijft zien en eindigt met dat ze van haar mama houdt: “Mama. Mijn lieve mama.” We weten dan op welke wijze die mama haar heeft verwaarloosd en moedwillig heeft gemaltraiteerd. Hoezo ‘lieve mama’, denk je dan. Dit is het zieke van misbruik binnen een gezin, dat het kind ondanks alles loyaliteit voelt jegens de agressor.
“Ik heb hem verteld dat ik wil wonen omgeven door natuur, niet te ver van de stad en culturele activiteiten, met gezamenlijke vrienden en familie in de buurt, deel zijn van een warm netwerk, dat niet verstikkend is. Nabijheid ervaren, die veraf genoeg is.”
“Een ongecompliceerde, liefdevolle aanraking is al wat ik wil. Tederheid zonder touwen waarin je verstrikt kunt raken.”
“Ik heb groepen gekend, en er soms me één voet in gestaan, maar groepen doen me eenzaam voelen, dan liever echt alleen, zonder de blik van de ander.”
“Dit is wat ik weet dat er gebeurt, Marie, de mooie dingen gebeuren nooit wanneer je ze verwacht, ze verrassen je.”
“Gezinnen sluiten buiten en ze sluiten op. Dat is wat ik je wilde vertellen, Marie. En of ik er nu eindelijk ook bij mag.”
“Ik denk aan het meisje dat buiten staat, alleen, hoe ze kijkt naar de deur die op een kier staat. Ik ben tegelijk binnen en buiten. Ik weet wat ze denkt. Dat ze ook daarbinnen, in die warme gezelligheid, altijd een vreemde zal zijn. Een welkome indringer. Zij. Ik.”
November 5, 2023
Ik werk door New Book Collective benaderd of ik dit verhaal wilde lezen en recenseren.
De auteur, Ines Eshun, was mij nog niet bekend, en in combinatie met de interessante flaptekst maakte dat ik wel enthousiast was om dit verhaal te lezen.
Ik vond De Gruwel van het Gezin een boeiend en pakkend verhaal.
Je wordt meegenomen in het heftige verleden van de hoofdpersonage, wiens naam onbekend blijft.
Haar verleden bestaat uit pesterijen, fysieke en lichamelijke mishandelingen en verwaarlozing.
Dit is wel redelijk soepeltjes verwerkt in het verhaal, maar alsnog wil ik hiervoor triggerwarnings afgeven.
De bovengenoemde onderwerpen komen redelijk veel naar voren, en kunnen er soms best heftig aan toe gaan.
De vormgeving van het verhaal vond ik apart, maar prettig.
Het was in een poëzie / proza achtige manier geschreven. Hierdoor is er geen sprake van een hoofdstukverdeling, maar liep het verhaal gewoon door.
Dit is niet helemaal mijn ding, maar gelukkig werd het wel redelijk kenbaar gemaakt als er een soort van nieuw hoofdstuk begon.
Doordat de naam van het hoofdpersonage onbekend blijft voelde ik enerzijds een afstand tot het hoofdpersonage, anderzijds leer je haar door de brief die ze schrijft aan haar jeugdvriendin Marie toch erg goed kennen.
De brief die ze schrijft is rauw dus zonder poespas, maar niet naar of verbitterd.
Hierdoor kon ik de schrijfstijl van Ines ook waarderen, omdat het verhaal ondanks dat de vormgeving niet helemaal mijn ding was, toch een goede indruk op mij heeft achter gelaten.
De auteur, Ines Eshun, was mij nog niet bekend, en in combinatie met de interessante flaptekst maakte dat ik wel enthousiast was om dit verhaal te lezen.
Ik vond De Gruwel van het Gezin een boeiend en pakkend verhaal.
Je wordt meegenomen in het heftige verleden van de hoofdpersonage, wiens naam onbekend blijft.
Haar verleden bestaat uit pesterijen, fysieke en lichamelijke mishandelingen en verwaarlozing.
Dit is wel redelijk soepeltjes verwerkt in het verhaal, maar alsnog wil ik hiervoor triggerwarnings afgeven.
De bovengenoemde onderwerpen komen redelijk veel naar voren, en kunnen er soms best heftig aan toe gaan.
De vormgeving van het verhaal vond ik apart, maar prettig.
Het was in een poëzie / proza achtige manier geschreven. Hierdoor is er geen sprake van een hoofdstukverdeling, maar liep het verhaal gewoon door.
Dit is niet helemaal mijn ding, maar gelukkig werd het wel redelijk kenbaar gemaakt als er een soort van nieuw hoofdstuk begon.
Doordat de naam van het hoofdpersonage onbekend blijft voelde ik enerzijds een afstand tot het hoofdpersonage, anderzijds leer je haar door de brief die ze schrijft aan haar jeugdvriendin Marie toch erg goed kennen.
De brief die ze schrijft is rauw dus zonder poespas, maar niet naar of verbitterd.
Hierdoor kon ik de schrijfstijl van Ines ook waarderen, omdat het verhaal ondanks dat de vormgeving niet helemaal mijn ding was, toch een goede indruk op mij heeft achter gelaten.
May 21, 2024
In een brief aan haar jeugdvriendin Marie onderzoekt een jonge vrouw wat het betekent om deel uit te maken van een gezin. Via heen en weer geslingerde korte fragmenten vertelt de ze over haar eigen thuissituatie vroeger en hoe ze doorheen de jaren omgaat met het verlangen om een gelukkig gezin te vormen. Niet alleen verwaarlozing en kindermishandeling, maar ook maatschappelijke ongelijkheid, racisme worden uitgespit.
“Het erwtje voelen” staat er in het begin van het boek, en ik denk dat dat het mooi beschrijft. Deze roman verkent hoe een gruwelijke kindertijd aan je kleven blijven als volwassene, en hoe je na jarenlange zelfzorg zoekende blijft. En hoe het verlangen naar een gezin je altijd terugvoert naar je eigen kindertijd. En dat moeder (willen) worden je ook confronteert met je eigen moeder en wat je als kind gemist hebt.
De gruwel van het gezin is een beklijvende roman, dat poogt de gruwel in de schoonheid te zien.
“Het erwtje voelen” staat er in het begin van het boek, en ik denk dat dat het mooi beschrijft. Deze roman verkent hoe een gruwelijke kindertijd aan je kleven blijven als volwassene, en hoe je na jarenlange zelfzorg zoekende blijft. En hoe het verlangen naar een gezin je altijd terugvoert naar je eigen kindertijd. En dat moeder (willen) worden je ook confronteert met je eigen moeder en wat je als kind gemist hebt.
De gruwel van het gezin is een beklijvende roman, dat poogt de gruwel in de schoonheid te zien.
June 19, 2024
In De Gruwel van het Gezin neemt Inès Eshun ons mee in de donkere wereld van huiselijk geweld en de complexe dynamiek van een disfunctioneel gezin. Als iemand die uit een warm gezin komt, vond ik het boek bijzonder pakkend en confrontrerend. Het is een realitsche weergave van hoe het er in sommige gezinnen vaak aan toe gaat.
Als moeder van twee lieve kinderen die alles voor mij betekenen, heb ik moeite om begrip op te brengen voor ouders die hun kinderen geen warm thuis kunnen bieden. Toch biedt dit boek een waardevolle kijk op de complexe redenen achter disfunctionele gezinsrelaties. Het heeft me bewust gemaakt van de verschillende realiteiten die mensen kunnen ervaren en de impact die dit heeft op hun leven.
Het enige mindere vond ik de korte alinea's. Ze verstoorden mijn leesritme. Persoonlijk verkies ik een vloeiendere tekststructuur.
Het is een ontroerend boek dat tot nadenken zet over familie, liefde en het gezinsleven. Een aanrader!
Als moeder van twee lieve kinderen die alles voor mij betekenen, heb ik moeite om begrip op te brengen voor ouders die hun kinderen geen warm thuis kunnen bieden. Toch biedt dit boek een waardevolle kijk op de complexe redenen achter disfunctionele gezinsrelaties. Het heeft me bewust gemaakt van de verschillende realiteiten die mensen kunnen ervaren en de impact die dit heeft op hun leven.
Het enige mindere vond ik de korte alinea's. Ze verstoorden mijn leesritme. Persoonlijk verkies ik een vloeiendere tekststructuur.
Het is een ontroerend boek dat tot nadenken zet over familie, liefde en het gezinsleven. Een aanrader!
December 11, 2023
Inès is een dierbare vriendin van mij, dus misschien ben ik bevooroordeeld. Maar ik denk het niet. 'De gruwel van het gezin' is rauw, ontroerend en glashelder. Ik las het voor het eerst toen het echt nog kakelvers was, nog voor er een redacteur zijn rode pen op had mogen loslaten. Dat zeg ik niet om te stoefen, maar om te benadrukken dat wat ik las puur was, onaangetast, geschreven in een geiser van gevoel. En diezelfde geiser voelde ik ook. In die mate dat ik het in één adem heb uitgelezen. Dat deed soms een beetje pijn. Dit verhaal heeft weerhaakjes, je komt er niet helemaal ongeschonden door. Maar het is ook heel mooi. Gruwelijk mooi, zoals Inès zou zeggen.
June 9, 2024
De guwel van het gezin" is een krachtig en emotioneel beladen boek dat de lezer door een reeks pijnlijke situaties en herinneringen meeneemt. Het verhaal weet een verstikkende sfeer te creëren die je als lezer voelt, waardoor je bijna zelf kapot gaat onder de zwaarte van de ervaringen van het hoofdpersonage.
Ondanks de intensiteit van de gebeurtenissen, sprak de schrijfstijl mij niet helemaal aan. Hierdoor kon ik me niet volledig inleven in het hoofdpersonage en voelde ik een soort afstand die ik niet helemaal kan verklaren. Misschien lag het aan de manier waarop de auteur de emoties en situaties beschreef, die voor mij niet altijd even toegankelijk of invoelbaar was.
Hoewel de inhoud sterk en aangrijpend is, had ik moeite om volledig meegesleept te worden door het verhaal. De schrijfstijl paste wellicht niet helemaal bij mijn persoonlijke voorkeuren, wat mijn leeservaring beïnvloedde.
Al met al is "De guwel van het gezin" een boek dat zeker indruk maakt door de heftigheid van de thematiek en de situaties die worden beschreven. Voor lezers die op zoek zijn naar een diepgaande en emotionele leeservaring, kan dit boek zeker de moeite waard zijn, hoewel de schrijfstijl niet voor iedereen even toegankelijk zal zijn.
Ondanks de intensiteit van de gebeurtenissen, sprak de schrijfstijl mij niet helemaal aan. Hierdoor kon ik me niet volledig inleven in het hoofdpersonage en voelde ik een soort afstand die ik niet helemaal kan verklaren. Misschien lag het aan de manier waarop de auteur de emoties en situaties beschreef, die voor mij niet altijd even toegankelijk of invoelbaar was.
Hoewel de inhoud sterk en aangrijpend is, had ik moeite om volledig meegesleept te worden door het verhaal. De schrijfstijl paste wellicht niet helemaal bij mijn persoonlijke voorkeuren, wat mijn leeservaring beïnvloedde.
Al met al is "De guwel van het gezin" een boek dat zeker indruk maakt door de heftigheid van de thematiek en de situaties die worden beschreven. Voor lezers die op zoek zijn naar een diepgaande en emotionele leeservaring, kan dit boek zeker de moeite waard zijn, hoewel de schrijfstijl niet voor iedereen even toegankelijk zal zijn.
May 8, 2024
3.5/5
February 13, 2025
Hoe kan een boek zo zacht aanvoelen terwijl het zo hard is? En hoe weet het zoveel humor te verbergen tussen regels vol pijn en drama?
July 15, 2025
4,5/5
September 27, 2025
Prachtig boek over een moeilijk onderwerp.
March 24, 2024
Hard en rauw, maar ik voel het niet helemaal hoewel het herkenbaar is.
Displaying 1 - 16 of 16 reviews