Το βιβλίο αφηγείται με συναρπαστικό τρόπο μια μακραίωνη ιστορία, τη σχέση των Ελλήνων με τη θάλασσα, τη δική τους μεσογειακή θάλασσα, την οποία μοιράζονταν από τη χαραυγή της ιστορίας, με άλλους λαούς.
Είκοσι επτά συγγραφείς –από τη δική του σκοπιά και ειδικότητα ο καθένας– επιχειρούν μια προσέγγιση του Αιγαίου και του Ιονίου, αλλά και γενικότερα της Μεσογείου, διαχρονικά και πολυδιάστατα.
Το συλλογικό αυτό έργο περιέχει μελέτες για τη σχέση της Ελλάδας με τη θάλασσα και για την επιρροή της σε διάφορους τομείς της ζωής: τη ναυσιπλοΐα, την οικονομία, την αρχιτεκτονική, τη μουσική και τα τραγούδια, την εικαστική πρόσληψη, τη λογοτεχνική έμπνευση, την παραδοσιακή ενδυμασία και την καθημερινότητα, τους πειρατές και τους κουρσάρους, το δουλεμπόριο και τα ναυάγια.
Ο Σπύρος Ι. Ασδραχάς ήταν Έλληνας ιστορικός, με ιδιαίτερο πεδίο έρευνας την οικονομική ιστορία. Μετά τις σπουδές του στην Αθήνα πήγε με υποτροφία του ΙΚΥ στο Παρίσι για μεταπτυχιακά (1965-67), ενώ το 1972 πήρε το διδακτορικό του στην οικονομική και κοινωνική Ιστορία, στην οποία ειδικεύθηκε.
Σημαντική υπήρξε η συμβολή του στην προσπάθεια συγκρότησης ιστορικών αρχείων τραπεζών, ωθούμενος από το πάθος του για μια νέα σύμπλευση οικονομίας, κοινωνίας, πολιτικής σε ένα όλον εθνικής αυτοσυνειδησίας. Συνδέθηκε με το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών όπου επί σειρά ετών (1988-2003) ήταν διευθυντής ερευνών στο Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών. Στην Εθνική Τράπεζα ήταν διευθυντής ερευνών του Προγράμματος Ιστορίας (1977-1990) και σημαντική ήταν η συμβολή του στο Ίδρυμα Έρευνας και Παιδείας της Εμπορικής Τράπεζας και του Ιστορικού Αρχείου Ελληνικής Νεολαίας.
Το πολυσχιδές έργο του, που επεκτάθηκε και πέρα από τη μελέτη των οικονομικών μηχανισμών, σε θέματα θεωρίας της ιστορίας, θεωρείται πως άφησε βαθύ αποτύπωμα στη ελληνική ιστορική επιστήμη της μεταπολιτευτικής εποχής.