Πρόκειται για μια γιορτή έκπληξη. Δυσάρεστη έκπληξη! Πρωινό Μαΐου και δυο άντρες μεγάλης ηλικίας εμφανίζονται ξαφνικά, μετά από πενήντα χρόνια, στην παλιά ωραία συμφοιτήτριά τους, τη δυναμική επιχειρηματία Λυγία Σοφού. Έχουν διοργανώσει το βράδυ ένα δείπνο για τα γενέθλιά της της σε πολυτελές ξενοδοχείο της παραλιακής και πιεστικά την προσκαλούν. Όσο κυλάει η παράξενη αυτή νύχτα, λουσμένοι οι τρεις τους στο φεγγαρόφωτο που λάμπει απ' το Σούνιο, επιστρέφουν στο παρελθόν, στον νεανικό έρωτα μεταξύ τους, στις επιλογές ζωής. Είναι άραγε η μνήμη ακριβοδίκαιη ή παραλλάζει πρόσωπα και συμβάντα κατά τις ανάγκες μας; Για τη Λυγία Σοφού απόψε αποδεικνύεται πως ναι, ευτυχώς ή δυστυχώς, η μνήμη της στάθηκε μάλλον ακριβοδίκαιη. Στο βιβλίο, που τούτη την εποχή διαβάζει, γράφει κάπου: Το πρόβλημά σας είναι ότι πάντα δημιουργείτε ένα μηχανισμό, δεν αφήνετε τίποτα στην τύχη. Πρέπει να είστε ήρεμος για να ζήσετε.
Η Μάρω Βαμβουνάκη (English: Maro Vamvounaki) γεννήθηκε στα Χανιά όπου έζησε τα παιδικά της χρόνια. Από εννέα χρονών ήρθε με την οικογένειά της στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά και ψυχολογία. Από το 1972 και για έντεκα χρόνια έζησε στη Ρόδο, όπου εργάστηκε ως συμβολαιογράφος. Σήμερα ζει στην Αθήνα.
Πρόκειται για το καλύτερο βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη που έχω διαβάσει ως σήμερα! Ένας γλυκόπικρος γυναικείος μονόλογος, που θέλει θάρρος να γίνεις κοινωνός του! Η Λυγία, με ένα όνομα που σε ιντριγκάρει από την αρχή και ξέρεις ότι θα σε λυγίσει κάπου παρακάτω, βιώνει τα πιο συνταρακτικά γενέθλια της ζωής της, αλίμονο, ηλικιωμένη πια! Γενέθλια μνήμης κυρίως, με θύμησες όχι απαραιτήτως καλές... Με άγγιξε πολύ και θέλω να αφήσω εδώ δυο λόγια που μου άρεσαν πολύ: "Ο εγωισμός είναι μονίμως ένας πλάνος ψιθυριστής όταν λες πως κανείς την αυτοκριτική σου".
Πολύ καλή ψυχολογική ανάλυση ενός ερωτευμένου, άριστη περιγραφή της πορείας των συναισθημάτων του και της δυναμικής μιας σχέσης. Μόνο που σε κάποια σημεία,ειδικά προς το τέλος της βραδιάς με τους παλιούς συμφοιτητές, ένιωσα ότι πλατείαζε, επαναλαμβάνοντας τα ίδια με άλλα λόγια. Είναι, παρ'ολα αυτά, ένα ωραίο μυθιστόρημα-ψυχογράφημα που διεισδύει στις σχέσεις μιας γυναίκας με το αντρικό φύλο και την καθοριστική σημασία της πατρικής φιγούρας στη ζωή της.
[...]"Στους ερωτικούς χωρισμούς ποτέ δεν ξέρεις ποιος είναι εκείνος που αφήνει, που εξωθεί στην επανάλειψη. "Κατέληξα πως στους ερωτικούς χωρισμούς αιτία είναι πάντα μία, ο εγωισμός."[...]
[...]Το υποσυνείδητο, της τόνιζε, είναι η απύθμενη πηγή της γνήσιας ποίησης.[...]
[...]Οι άνθρωποι απαιτούν την αγάπη σου και σπάνια συναισθάνονται πως οι ίδιοι οφείλουν να σου την εμπνέουν.[...]
[...]"Με αναγκάζεις να μην είμαι ειλικρινής γιατί όλα σε φοβίζουν..." του απαντούσε αγανακτισμένη.[...]
Αν και προτιμώ τα βιβλία της Βαμβουνάκη που παραπέμπουν πιο πολύ σε ψυχολογικά δοκίμια από τα αμιγώς μυθιστορηματικά της, η αλήθεια είναι πως και τα δεύτερα έχουν πολύ έντονο το ψυχολογικό στοιχείο. Κι αυτός είναι ο λόγος που απολαμβάνω οτιδήποτε κι αν έχει γράψει η συγκεκριμένη συγγραφέας! Καταφέρνει πάντα να ψυχογραφήσει πολύ όμορφα τους ήρωες της και να σε κάνει να ταυτιστείς μαζί τους!...
Μονο εμενα μου φαινεται ότι η γραφη της Βαμβουνακη εχει γινει πολυ μεγαλοαστικη και ψευτο-φιλοσοφικη? Καποτε δεν ήταν ετσι. Εγραφε απλα σαν κανονικος ανθρωπος. Τωρα εχω την αισθηση ότι μιλαει μια πανεπιστημιακος απο τα βορεια προαστια σε αγραμματους του Μπυθουλα. Μεγαλο ξενερωμα!