Ο Τίμοθι Μπράουν, καθηγητής της κοινωνικής ανθρωπολογίας, αποπέμφθηκε από το πανεπιστήμιο επειδή τα βιβλία του χαρακτηρίστηκαν "έργα επιστημονικής φαντασίας". Στη δύση της ζωής του βλέπει με οδύνη τις ζοφερές προβλέψεις του για το μέλλον του κόσμου να επαληθεύονται με τον πιο εφιαλτικό τρόπο. Η δικαστική εξουσία της χώρας εκχωρείται στην πολυεθνική Justice Corporation, οι ετυμηγορίες των δικαστηρίων ευθυγραμμίζονται με τα γκάλοπ και τις προτιμήσεις του τηλεοπτικού κοινού, οι άνεργοι επιτηρούνται σε καταυλισμούς και στρατόπεδα. Και ενώ η χώρα απειλείται από το φάσμα της πείνας, οι άνθρωποι, ελεύθεροι ή επιτηρούμενοι, ζουν και αναπνέουν στον παλμό ενός νέου Κολοσσαίου που λειτουργεί σύμφωνα με το ρωμαϊκό πρότυπο. Το νέο μυθιστόρημα του Γιάννη Γρηγοράκη σκιαγραφεί έναν παράλληλο κόσμο που δεν διαφέρει και πολύ από τον πραγματικό.
Ο Γιάννης Γρηγοράκης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου και ζει. Σπούδασε νομικά και για πάνω από τριάντα χρόνια άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Το Κόκκινο και γυμνό είναι το όγδοο μυθιστόρημά του. Από τις εκδόσεις Κέδρος κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά του: Ο διαβήτης του Πλάτωνα (2009), Μαύρη πέτρα (2011), Η καταιγίδα έρχεται, συνέχισε να τρέχεις (2012) και Τέταρτος Κόσμος (2013). Άλλα έργα του: Η μητρόπολη του χάους (1998), Η συνωμοσία των αγγέλων (2001) και Καφέ Προκόπ (2004).
Ένα καλογραμμένο μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας με διάφορες παράλληλες ιστορίες να συνθέτουν ένα σύμπαν σχεδόν μισάνθρωπο και επίπλαστο, που υπακούει στις απαιτήσεις των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και απομονώνει σε στρατόπεδα συγκέντρωσης τους ανέργους! Ομολογώ ότι η καθαυτή ιστορία δε με τράβηξε, όμως το φόντο στο οποίο κινούνται οι χαρακτήρες του βιβλίου και το κοινωνικό και οικονομικό πλαίσιο που καθορίζει τις τύχες και τις αποφάσεις των πρωταγωνιστών ήταν αληθοφανέστατα! Δε μου φάνηκε παράξενος ο εγκλεισμός των ανέργων σε απομονωμένους χώρους, ούτε ότι πρωθυπουργός της χώρας είναι ένας διευθυντής τράπεζας, ούτε ότι η τηλεόραση έχει εισβάλλει πλέον για τα καλά στα σπίτια μας και καθορίζει τις τύχες και το μέλλον του κράτους χάρη στους περιβόητους πανελίστες και τους δημοσιογράφους που κατά μεγάλο ποσοστό υπερασπίζονται τάχα τους αδυνάμους και το δίκιο που πνίγει κάθε πολίτη (προς Θεού, δεν επικροτώ να φτάσουν εκεί τα πράγματα στη σημερινή κοινωνία, απλώς λόγω των σημερινών συνθηκών, είναι πολύ επιτυχημένη η σκέψη του συγγραφέα να σχεδιάσει μια τέτοια κοινωνία). Επίσης αναμενόμενο είναι και το γεγονός ότι η δικαιοσύνη είναι στα χέρια της εταιρείας Justice Corporation! Και ο πρωθυπουργός σκέφτεται να επιβάλλει κάποιοι άνεργοι να συγκατοικήσουν σε σπίτια οικονομικά εύρωστων πολιτών, που έχουν περίσσιο χώρο! Με αφορμή λοιπόν την με το ζόρι συγκατοίκηση του Ιωσήφ και της Ελισάβετ Δούκα με τους άγνωστους, φτωχούς και άνεργους Άννα και Εμίλ Ράντοβιτς, μια απόφαση που το ζευγάρι θα αγωνιστεί να ανακληθεί, τραβώντας πάνω τους τα φώτα της δημοσιότητας και τις κάμερες, ξεδιπλώνεται η πιο ανατριχιαστική ιστορία επιστημονικής φαντασίας που έχετε διαβάσει, με αποκορύφωση το διασκεδαστικό Σαββατόβραδο στο Κολοσσαίο, όπου κάποιοι τυχεροί άνεργοι που θα συμμετάσχουν θα κερδίσουν χρήματα και δουλειά! Καλώς ήρθατε στον νοσηρό Τέταρτο Κόσμο!
Πολλά υποσχόμενο αλλά δυστυχώς δεν ανταποκριθηκε στο premise του. Αρκετά καλογραμμένο αλλά οι παράλληλες ιστορίες του ήταν ανισες. Αποτέλεσμα να μην ενδιαφέρουν όλοι οι ήρωες αλλά μόνο 2-3. Δε μετάνιωσα που το διάβασα αλλά από την περίληψη περίμενα κι άλλα πράγματα που δεν υπήρχαν δυστυχώς στη πλοκή. Εν ολίγοις, η περίληψη στο οπισθόφυλλο αποτελεί μάλλον μία αφετηρία σκέψης για να μπει ο αναγνώστης στον κόσμο της πλοκής παρα αναφέρεται σε πλοκες του μυθου.
3.5/5 Στον Τέταρτο Κόσμο ο κύριος Γρηγοράκης δημιουργεί ένα σκληρό, διαφορετικό, αλλά συνάμα και πολύ ρεαλιστικό περιβάλλον μέσα στο οποίο αναπτύσσει τους χαρακτήρες του. Κατά την ταπεινή μου άποψη, στο βιβλίο αφήνονται να φανούν επιρροές από μεγάλα έργα της επιστημονικής φαντασίας όπως το Fahrenheit 451. Αυτό που με ξένισε λίγο αρχικά ήταν η απώλεια κάποιας κεντρικής πλοκής, καθώς η ροή βασίζεται σε ιστορίες διαφόρων ανθρώπων που βέβαια συνδέονται κάτω από τις γενικότερες αλλαγές που συμβαίνουν σε κοινωνικό-πολιτικό επίπεδο στη Χώρα. Επίσης αν και η γραφή είναι όμορφη, υπάρχουν κάποια σημεία, ευτυχώς πολύ λίγα που είναι κάπως ξύλινη. Σίγουρα αξίζει μία ανάγνωση καθώς διαβάζεται ευχάριστα.
Ένα δυστοπικό μυθιστόρημα που δε διαφέρει και πολύ από τη σκληρή καθημερινότητα. Γραμμένο το 2013, σε μια εποχή μεγάλων κοινωνικών ανισοτήτων, το βιβλίο αποτελεί μια πρόβλεψη για το πώς θα αναμορφωθεί η κοινωνία μας στο κοντινό μέλλον... Ή μήπως όσα περιγράφονται στο μυθιστόρημα έχουν ήδη πραγματοποιηθεί; Το Κολοσσαίο θυμίζει Survivor, τα στρατόπεδα των ανέργων θυμίζουν τα hotspot των προσφύγων, ενώ οι καταβεβλημένοι από τη ζωή άνθρωποι που αποχαυνώνονται από τα τηλεοπτικά σκουπίδια για να ξεφύγει έστω και λίγο το μυαλό τους από τη μίζερη, άδεια και ανούσια καθημερινότητα τους είναι ήδη άνθρωποι της κοινωνίας μας. Τροφή για σκέψη...