Tri priče o ljubavi i smrti

by Yukio Mishima, Dragan Milenković (Translation)

Do sada neobjavljene pripovetke jednog od najpoznatijih japanskih pisaca. Misima, koji je izvršio harakiri pre skoro 40 godina, i dalje je najprevodjeniji japanski knjizevnik i jedan od najpopularnijih pisaca uopste u svetu. www.japanorama.org.rs

128 pages, Paperback

First published January 1, 2009

About the author

Yukio Mishima (三島 由紀夫) was born in Tokyo in 1925. He graduated from Tokyo Imperial University’s School of Jurisprudence in 1947. His first published book, The Forest in Full Bloom, appeared in 1944 and he established himself as a major author with Confessions of a Mask (1949). From then until his death he continued to publish novels, short stories, and plays each year. His crowning achievement, the Sea of Fertility tetralogy—which contains the novels Spring Snow (1969), Runaway Horses (1969), The Temple of Dawn (1970), and The Decay of the Angel (1971)—is considered one of the definitive works of twentieth-century Japanese fiction. In 1970, at the age of forty-five and the day after completing the last novel in the Fertility series, Mishima committed seppuku (ritual suicide)—a spectacular death that attracted worldwide attention.

Reviews

[Miroslav Maričić · Rating 5 out of 5]

"Pitajte bilo koga u svetu da vam navede tri japanska književnika koje zna i budite uvereni da će se među njima sigurno naći ime pisca Koji se zove Jukio Mišima"

Iako sam naslov govori da ćete unutar korica ove knjige naći tri priče, ova knjiga predstavlja malenu odu Mišimi koju mu upućuje priređivač ove knjige i prevodilac Dragan Milenković. Knjiga u svom sadržaju sadrži priče Ljubav sveštenika iz hrama Šiga, Patriotizam i Jaja, esej Sunce i čelik, kratak fragmentirani tekst Načela samuraja, kratak tekst Ritual harakirija, novinski tekst Takao Tokuoke koji nosi naziv Kako se ubio Jukio Mišima i pogovor samog priređivača knjige u kome nas upoznaje sa svojim iskustvima tokom upoznavanja Mišiminog dela u centru zbivanja, Japanu.
U startu ću reći da je ovo jedna izuzetna knjiga, fantastično uklopljena, koja na pravi način može da uvede čitaoca u sve ono što jeste Mišima, pre svega kao pisac. Sam priređivač navodi da mu Mišima nije bio prioritet kada je krenuo na studije japanskog jezika i književnosti u Tokiju, kako se držao podalje od desničarskog Društva štita na čijim usnama je bio samo Mišima nacionalista, i kako se sasvim slučajno preko priče Patriotizam i upoznao sa Mišimom piscem, i naravno to je bila ljubav za ceo život, jer na Mišimu ne možete biti ravnodušni.
Priča o ljubavi šintoističkog monaha je odlična, ne bih se udubljivao u njeno prepričavanje, priča Jaja mi se nije dopala, dok je tu i ta famozna priča Patriotizam. I da je samo tu priču napisao i nikada ni reč više Mišima bi bio jedan od najboljih pisaca u istoriji književnosti, ovako je drugim delima samo podebljao tu činjenicu.
Priča Patriotizam je fantastična priča o ljubavi između muškarca i žene, o ljubavi i dužnosti prema sopstvenim moralnim uverenjima, o ljubavi prema svojoj tradiciji i svom zemlji, priča o vernosti, odlučnosti i smrti. Osnovu priče čini Februarski incident koji predstavlja pobunu japanskih oficira koji su težili da se caru vrati vlast i izgubljena čast. U ovoj priči prikazan je mladi, tek oženjeni oficir i njegov odnos sa suprugom, njihova ljubav, i njihova reakcija na pomenuti istorijski incident. Kroz japansku tradiciju predstavljens je reakcija oficira koji je pripadao grupi, ali nije uključen u incident, njegov osećaj časti i želja da se tradicionalno odgovori na sramotu neuspeha, i pre svega reakcija tradicionalne japanske supruge na ono što mora biti učinjeno. Žrtva koju u trenucima agonije podnosi od ljubavi opijena žena, kada se gubi sva lepota života i kada muž traži svedočanstvo za svoju žrtvu potrebni kod tradicionalnog harakiri ja, žrtva koju prihvata kada iz kimona vadi mali bodež koji joj je majka spakovala sa mladenačkom opremom, predstavlja jedan od najrealističnijih i najsurovijih opisa sa kojima sam se susreo tokom čitanja. Do detalja je opisana priprema za čin žrtve, sam čin žrtve, kao i svi tradicionalni elementi žrtvenog čina. Predstavljen je jedan moralni sklop koji izumire, predstavljena je ljubav bez granica, predstavljena je realistična smrt pred budističkim svetilištem u okviru tradicionalnog japanskog doma.

"Na licu njenog muža bilo je nečeg neobjašnjivog, što je gledala prvi put. Ona će sada rešiti tu zagonetku. Reiko je pomislila da će i ona, najzad, moći da oseti pravu gorčinu i slast tog velikog moralnog principa u koji je on verovao. Ono što je do tada osećala samo nejasno kroz primer svog muža, moći će da okusi sopstvenim ustima."

Na kraju svega sa Mišiminih usana prešlo je Neka živi car, harakiri je organizovala njegova privatna vojska Društvo štita, koja i danas postoji, ali Mišima nije bio onaj koji je ogrezao u desničarskim zabludama. U mnogim svojim delima i postupcima isticao je odvratnost i prezir prema zabludelim desničarima koji i danas uzvikuju njegovo ime. On je svoje slabo telo kalio uz pomoć sunca i čelika, kalila ga je i baba svojim spartanskim vaspitanjem kada ga je odvojila od majke, i na taj način stvorila lice sa maskama koje je imalo strah od prolaznosti slave, um koji je tražio pažnju i priznanje, i Mišimu koji je poput klinca želeo da uradi ono što niko nije i na taj način bude primećen i poštovan. Tradicionalista koji prezire desničare, ljubitelj cara kome je car jedino apstraktni pojam koji ga podseća na tradiciju i religiju starog Japana i fantastični umetnik čija dela govore o njemu mnogo više od desničarske ideologije koja ga bezuspešno prisvaja sebi.
Izuzetna knjiga, izuzetni Mišima.

[kića! · Rating 4 out of 5]

odavde samo ništa nisam napisala za poslednju pripovetku, jaja, ali ta mi se nije ni dopala. mišima eksperimentiše sa apsurdom i, da slobodno citiram dragana milekovića, pokazuje da, kao i većina japanaca, nema smisla za humor. pripovetka bukvalno nema smisla niti poente.

[Stefan Trifunovic · Rating 3 out of 5]

Well, his style is there which is always delitghtfull however I didn't like his stories.

[Anja Weber · Rating 5 out of 5]

Estetika,smrti vice versus estetika erotizma. U Srbiji je publikovana ovaj kratki izbor priča:Ljubav Sveštenika iz hrama ŠIGA, Patriotizam, Sunnce i čelik,Jaja uz Načela Samuraja, Ritual Harakirija i kratkog prikaz TAKAO TOKUOKA, 1974.Priče je priredio i preveo Dragan Milenković.., dok je pripovetku Sunce i Čelik preveo Dragoš Kalajič. Ove veoma sofisticirane i tanane priče, krofilisane kroz jezik propovedaju o jednoj jedinstvenoj tematici koji bi zapadna civilizacija provukla kroz Eros i Thanatos. Estetika Erosa, maestralno prikazana u pripovesti Patriotizam do samoubilačke estetike Harakirija; o kome zapadna civilizacija suštinski ne zna mnogo. Ovaj pojam se uzima legendarno ali Mišima ga usvaja doslovno jer i sam izvršava Harakiri.
Vrhunsko umjeće pisanja u kome varira temu smrti upletenu u erotizam tek venčog bračnog para je "verovatno" osnovna nit koja prožima sva njegova dela. Ova pripovetka Patriotizam, je gotovo sve vreme na ivici noža dok nas iz jedne katarze dovodi u drugu. Sama po sebi ona ima biografskih elemenata ali i onih tragičnih za nas apsurdnih otudjenih, iracionalnih fleš bekova. Vrhunski ugodjaj čitanja
Ljubav Sveštenika iz Hrama Šiga je nešto sasvim specifično Budistički i zastaje se unutar nje izmedju Ovog ovde, sada u materijalnom svetu koje predstavlja Carska Konkubina i onog tamo u večnosti koje predstavlja Sveštenih hrama Šiga. U kontradikiciji izmedju njih dvoje proizilazi nešto novo ali je sasvim jasno da onaj koji je ceo svoj život posvetio u potrazi za večnošću ostaje na koncu svog materijalnog trajanja u večnosti a Carska konkubina..ostaje u svom materijalnom svetu..
Pripovetka Sunce i čelik, je vrhusnki spoj kontemplacije o telu, usavršvanju uma da to telo izdrži sve što je moguće, da trpi i dela, o prolaznosti i definitivno dijalog o smrti.