In Het aarzelen van de tijd worstelen mensen met het alledaagse leven. Gaandeweg ontsporen ze. Of het nu gaat om een vrouw die in de ochtendfile haar leven een nieuwe wending geeft, een werkloze die zijn verleden in een vuilnisbak propt, een dochter die op reis schreeuwt wat alle vrouwen schreeuwen, een masseur die elke zaterdag de stad ontvlucht of een man die zijn bevroren echtgenote ontdekt in de tuin van zijn buurman: Minten schept in een uitgebeende taal steeds weer vervreemding, dreiging en onrust.
Short stories beautifully written in Dutch about day-to-day scenes with a twist unfolding in the course of each story and ending in unexpected, sometimes fairly unsettling ways or just with more questions than when you started reading them. Definitely a must read (and a must have!!)
Het is nacht, Sarah en Geert zijn op weg naar hun hotelkamer maar hij wil eerst nog een zak friet. Aan het frietkot raakt hij met de uitbaatster verwikkeld in een licht absurd, maar ook schrijnend gesprek over kansloosheid, armoede en maatschappelijk isolement dat uiteindelijk ook de relatie tussen de geliefden aantast. Dit openingsverhaal uit Peter Mintens eerste verhalenbundel is typerend voor de sfeer die hij wil scheppen: onwerelds, desolaat en geplaagd door contactarmoede. Zijn verhalen tonen cruciale fases uit een mislukt leven en veel reden tot hoop is er niet. Humor daarentegen wel, zoals in het verhaal over de gezette man die van zijn vrouw een hond gekregen heeft waar hij een paar keer per dag de straat mee op moet. Branko heet het beest en de man wil het zo gauw mogelijk lozen, wat hem mits een knappe list ook lukt. Dat zijn kleindochtertje daarbij een flinke beet oploopt kan hem blijkbaar niet schelen. Maar dan komt de zoete wraak. Waarom gaan ze voortaan niet samen wandelen nu Branko in het asiel zit, stelt zijn vrouw voor. Geluk en liefde zijn zeldzaam in de literaire gedachtenwereld van Minten en relaties worden vaker bedreigd door onbegrip of een verslaving aan masturbatie dan dat ze in alle hevigheid openbarsten, maar wanneer dat toch gebeurt, levert het een welkome lichtsprankel aan het duistere firmament op.
De afbeelding op de cover vind ik zo mysterieus dat het mijn aandacht trok. Ook de tekst op de achterflap sprak mij aan en bovendien las ik al goede dingen over dit boek. Waarom zou ik het dan niet lezen? Ik vond het geen goed boek. Peter gebruikt mooie zinnen en een verzorgde taal maar ik kon de verhalen niet volgen en bovendien houd ik niet van allemaal losse verhalen. Dat spreekt mij echt niet aan. Jammer dat dat niet was duidelijk gemaakt op de cover.
Het aarzelen van de tijd beschrijft in korte,absurde verhalen hoe mensen reageren op druk of routine in de maatschappij. Verwacht geen hapklare brok maar een rake,verontrustende kijk op onze wereld.