Rozmowy na trzech grabarzy i jedną śmierć

by Tomasz Kowalski

Czy można w sposób zabawny mówić o śmierci, religii, sztuce, patriotyzmie i eutanazji? A o samobójstwie, alkoholizmie, literaturze i wampiryzmie? Otóż można. Wystarczy zajrzeć do baraku grabarzy z cmentarza parafii pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa w Ponurej. Tam przy papierosie i wódce Tomasz, Rysiek i Młody bez litości karcą świat pozorów, tandetnego blichtru, ludzkiej głupoty i hipokryzji. Świat, który niczym hordy dzikich barbarzyńców odzianych w szare garnitury próbuje wedrzeć się na teren cmentarza – tego ostatniego bastionu wolnej myśli, niczym nieskrępowanej refleksjii zapominanego już prawa do nieprzejmowania się prędkością, z jaką kręci się nasza zadyszana Ziemia. W misji tej pomagają im goście i stali bywalcy cmentarza. Są to między innymi handlarz i wytwórca zniczy pan Ćwieczek, stara dewotka Walazkowa, wampir alkoholik Wincenty Murnałowski, mocno przechodzona prostytutka Madame Helikopter, Profesor Hieronim Baltazar Staroświecki oraz tytułowa Śmierć. Kpina i ironia z naszych narodowych wad i zwykłej ludzkiej małości wypełniają rozmowy grabarzy niczym trumna mogiłę. Dostaje się prawie wszystkim, nawet samemu Bogu. A za co jemu? Za wszystko.

W środku znajdziecie również nieco przydługą opowieść o Oblivokrach. Kim lub czym są rzeczone Oblivokry? Sami przeczytajcie i…strzeżcie się ich!

386 pages, Paperback

First published January 1, 2013

Reviews

[Suzie · Rating 2 out of 5]

Książka bardzo specyficzna i z pewnością nie każdemu przypadnie do gustu. Rozmowy prowadzone pomiędzy Grabarzami i ich gośćmi są pełne (często absurdalnych) życiowych mądrości, z którymi w pewnych momentach, aż ciężko się zgodzić.

[Aga · Rating 5 out of 5]

Takiej literatury na polskim rynku brakuje! A może ona jest, tylko ja nic o niej nie wiem? O Tomaszu Kowalskim dowiedziałam się zupełnym przypadkiem i teraz jestem wdzięczna losowi za to zrządzenie. Gdyby nie ono, ominął by mnie kawał doskonałej przygody czytelniczej, która niestety trwała zbyt krótko. Autor książki zawarł w niej wszystko to, czego potrzebuję do czerpania przyjemności z lektury. Mamy tu dawkę doskonałego poczucia humoru, kąśliwego, błyskotliwego i przede wszystkim bawiącego.

Kowalski bierze na warsztat tematy trudne i niecodzienne, niejednokrotnie obśmiewając ludzkie ułomności, w fantastyczny sposób prowokuje czytelnika do przemyśleń, ukazując na najprostszych przykładach jak wiele przemyśleć by należało. W tej książce każdy bohater jest na wagę złota – miejscowa prostytutka nie pierwszej młodości, biznesmen który w życiu przeczytał ledwo dwie strony książki, wampir alkoholik który od setek lat walczy z nałogiem i wielu innych, i choćby pojawiali się w historii ledwo na kilka minut, to każdy z nich odgrywa znaczącą rolę w tej opowieści. Co więcej, każdy z nich wzbudza sympatię i wywołuje szczery uśmiech na twarzy, okazuje się nawet, że nie tak trudno jest zidentyfikować się z tymi jakże niecodziennymi postaciami.

Książka Kowalskiego to kawał przyjemnej, dobrze napisanej literatury choć znajdzie się wielu którzy poddadzą to w wątpliwość. Bo przecież jak można powiedzieć, że opowiastka o trzech grabarzach, śmierci, wampirach, diabłach i duchach jest dobra? Dobre to jest „Małe życie” albo „Wyznaję” Cabre. Dobre, ambitne, głębokie. A no własnie!

W historii jaką serwuje nam Kowalski można odnaleźć więcej głębi niż może się wydawać na pierwszy rzut oka. To zabawna, pełna mądrości opowieść nad którą zdecydowanie warto się pochylić. Chciałabym, żeby Pan Tomasz postawił w swej twórczości właśnie na tego typu utwory, bo wychodzi mi to wręcz po mistrzowsku. Bez wahania i z czystym sumieniem polecam książkę „Rozmowy na trzech grabarzy i jedną śmierć”tym, którzy oczekują czytelniczej doskonałej zabawy i porcji istotnych tekstów zmuszających przemyśleń.

[Meg · Rating 3 out of 5]

3,5

[Magnar Sabbatini · Rating 3 out of 5]

3.5/5 - przyjemnie spędzony czas.

[Polianna (moze_booka) · Rating 3 out of 5]

Trzech grabarzy z cmentarza w Ponurej - Tomasz, Rysiek i Młody rozmawiają przy papierosach i wódce o śmieci, sztuce, religii i patriotyzmie. Na domiar złego lub nie do rozmowy włącza się często Śmierć lub wampir alkoholik Wincenty. Kpina i ironia z naszych narodowych wad i zwykłej ludzkiej małości wypełniają codzienne rozmowy grabarzy.

Śmierć wygląda typowo, kościotrup w czarnych szatach z kosą. Za to wampir Wincenty jest zaprzeczaniem popkulturowej wizji wampira budzącego strach wśród mężczyzn i porządnie wśród kobiet, a to dlatego że jest menelem. Na koniec pojawia się bardzo ważna postać, sam Jezus. Żeby nie było aż tak dziwnie rozmawiają grabarze również z żywymi. Sami grabarze nie są stereotypowi, ich doświadczenie i wykształcenie nie jest typowe dla kopiących groby, ale idealnie nadaje się do rozmyślań.

Myślałam że to będzie coś bardziej groteskowego, ponurego, dziwnego. Myliłam się, jest trochę czarnego humoru i absurdów. Trochę to na plus, trochę na minus dla powieści. W rozdziale "nieco przydługa historia o trzech starych oblivokrach..." które namieszały w życiu kilku osób nie ma żadnej puenty z tej historii. Dialogi są sztuczne i przeciągnięte, dodatkowo autor nie mógł się zdecydować jak ma na imię jeden z bohaterów.

Książka nie wzbudziła we mnie skrajnych emocji. Jest przeciętna, ale nie zła. Ładnie napisana i lekka w odbiorze. Nic więcej.

[Juklaxo · Rating 3 out of 5]

3,5/5
Książka mocno specyficzna i dosyć dziwna jak na swoje standardy. Czasem na siłę próbuje być błyskotliwa, ale nie zawsze ma to sens. Ogólnie całkiem przyjemna i lekka lektura.