Het is zoals het is - Schrijver en journalist Marcel van Roosmalen stond zijn hele jeugd op de lange, overdekte staantribune van stadion Nieuw Monnikenhuize in Arnhem. Eerst ging hij aan de hand van zijn vader, daarna met zijn broer en later met vrienden.
Op 31 augustus 1983 zag hij verdediger Theo Bos zijn debuut maken tegen FC Wageningen. Hij zou in totaal 369 competitiewedstrijden voor de club spelen en uitgroeien tot Mister Vitesse – en tot het jeugdidool van Van Roosmalen.
Nadat bij Theo Bos alvleesklierkanker was geconstateerd, vroeg hij Van Roosmalen dit boek te schrijven. Het is zoals het is is geen biografie, maar een met humor geschreven portret van de mens, voetballer en trainer Theo Bos.
Ontroerend relaas van de laatste maanden van oud-voetballer en trainer Theo Bos, opgetekend door Ernemmer en fan Marcel van Roosmalen. Eerlijk, bij vlagen harde humor maar ook liefdevol geschreven. Van Roosmalen schrijft luchtig en enigszins afstandelijk maar raakt gaandeweg steeds meer betrokken. Het boek was nog niet af voordat Theo overleed. Het 2e deel van het boek bestaat uit verhalen van Theo, familie en vrienden over zijn leven. Mooi tegenwicht aan alle cynisme (poen, vedettes, ego's) die zo verbonden geraakt lijken te zijn aan het hedendaagse voetbal. De clubliefde spat er van af, dat het boek niet objectief is raakt niet maar maakt het voor mij juist beter.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Mooi, ontroerend en grappig boek over 'Mr. Vitesse' Theo Bos, die dit jaar overleed aan kanker. Het onderdeel waarin familie, vrienden en collega's om de beurt over hem aan het woord komen, was prettig om te lezen, maar liever had ik gehad dat het hele boek in de taal van Van Roosmalen was geschreven.
Omdat Marcel van Roosmalen pas vrij kort voor de dood van Theo Bos gevraagd werd een boek te schrijven, is het geen reguliere biografie geworden maar meer een uitgerekte reportage over de laatste levensfase van de door kanker getroffen oud-speler en -trainer van Vitesse. Tussen de opgetekende bezoeken aan de Geitenkamp, gesprekken en ontmoetingen met Theo, zijn familie, ooggetuigen en oude bekenden door beschrijft Marcel ook zijn eigen jeugd als jonge Arnhemse supporter en de hilarisch-treurige begrafenis van zijn eigen vader. De laatste 60 pagina’s zijn citaten uit de gevoerde gesprekken met Theo zelf en betrokkenen. De droogkomische humor van de auteur en hoofdpersoon vergoeden veel maar verbloemen niet dat het boek redactioneel behoorlijk flutwerk is. Maar ach. Het is wat het is.