Fjörutíu árum eftir að jörðin rifnaði á Heimaey, nánast við bæjardyrnar á Kirkjubæ, vitjar Edda Andrésdóttir liðinna tíma. Annars vegar þess þegar hún var þar stelpa á sumrin hjá ömmu sinni og móðurfólki. Hins vegar dvalarinnar þegar hún, nýorðin blaðamaður, fylgdist með fjölmörgum húsum bernskunnar verða hrauni, ösku og eldi að bráð. Hér er fólkið á Kirkjubæ í forgrunni, lífið og sumrin á sjötta og sjöunda áratugnum þegar Edda var kúasmali og mjólkurpóstur og Bítlarnir og Rolling Stones slógu taktinn í Eyjum, milli þess sem á dundu áföll og sorgir. Til Eyja geymir minningar um stað sem í barnssálinni var miðja heimsins. Þar lifði fólk í stórbrotinni náttúru sem gaf og tók á víxl, uns allt þetta hvarf skyndilega af yfirborði jarðar, djúpt undir hraun.
Fínt lesefni um liðinn tíma. Þeir sem þekkja vel til í Eyjum fá óneitanlega meira út úr frásögninni og því mun meir það fólk sem ólst þar upp fyrir gos.